W przypadku odmowy prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT z uwagi na wątpliwości co do wykonania usług, kluczowe jest wyczerpujące zebranie i ocena całokształtu materiału dowodowego, uwzględniającego dokumenty mogące potwierdzać faktyczne świadczenie usług.

Art. 3 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych znajduje zastosowanie przy wyodrębnieniu własności jednego lokalu w budynku, a proporcję podatkową należy stosować dla współwłaścicieli niezależnie od ich liczby.

Działając w oparciu o ustalenia faktyczne i prawne, NSA stwierdził, że podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia VAT, gdyż nie dochował należytej staranności w transakcjach z F., a wykazane czynności nie były rzeczywistymi transakcjami handlowymi.

Prawo do odliczenia podatku od towarów i usług przez jednostki samorządowe wymaga centralizowania rozliczeń, uwzględniających wszystkie obroty jednostek organizacyjnych, co warunkuje poprawność roszczeń w tym zakresie.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że M. sp. z o.o. pozorowała prowadzenie działalności gospodarczej, co skutkowawało brakiem prawa do odliczenia podatku VAT z zakwestionowanych faktur. Sąd oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając rozstrzygnięcie sądu I instancji i decyzje organów podatkowych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż organy podatkowe naruszyły przepisy poprzez błędną ocenę dowodów i zaniedbania przy wykazaniu uczestnictwa w karuzeli VAT. Wymaga się pełnej weryfikacji staranności podatnika.

Podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a ich wystawca formalnie nie prowadził działalności gospodarczej. Podatnik, świadomie przyjmując nierzetelne faktury, uczestniczył w transakcjach na swoją niekorzyść, co uzasadniało odmowę odliczenia podatku.

Decyzja o uznaniu za świadczenie kompleksowe wymaga pogłębionej analizy umowy i jej charakteru; naruszenie zasady zaufania publicznego wskazuje na konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy w kontekście całokształtu okoliczności oraz praktyk organów.

Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego afirmowała, iż instytucja zawieszenia biegu terminu przedawnienia nie może być nadużywana poprzez instrumentalne wszczynanie postępowań karno-skarbowych. W sytuacji wątpliwej, ciężar dowodu spoczywa na organie podatkowym. Decyzje podatkowe niepoparte rzetelną argumentacją w tej mierze muszą zostać uchylone.

Podstawą zabezpieczenia zobowiązań podatkowych na majątku podatnika jest uzasadniona obawa ich niewykonania, wynikająca z posługiwania się nierzetelnymi fakturami VAT oraz niestabilności finansowej przedsiębiorstwa.

Zabezpieczenie przyszłych zobowiązań podatkowych na majątku spółki może być zastosowane, jeżeli uprawdopodobniono istnienie takich zobowiązań, oparte na nierzetelnych fakturach VAT, w sytuacji wykazującej ryzyko niewykonania tych zobowiązań.

Postępowanie karnoskarbowe wszczęte instrumentalnie, w warunkach przedawnienia karalności czynu, nie uzasadnia zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego (art. 70 § 6 pkt 1 O.p.). Decyzja utrzymująca takie zobowiązanie jest nieważna.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał całą działkę jako zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej, co skutkuje opodatkowaniem nieruchomości podatkiem według stawek dla nieruchomości zajętych na działalność, mimo rolniczego charakteru terenów. Skarga kasacyjna została oddalona.

Podatnik, który powinien był wiedzieć o uczestnictwie w łańcuchu transakcji związanych z oszustwem podatkowym, nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego z takich transakcji. Brak dochowania należytej staranności uzasadnia pozbawienie tego prawa oraz nałożenie dodatkowego zobowiązania podatkowego.

Wypłata zaliczek na poczet zysku przez spółkę komandytową nie rodzi obowiązku poboru zryczałtowanego podatku dochodowego przez płatnika, o ile wysokość podatku należnego od dochodu spółki nie jest jeszcze znana.

Nabycie energii elektrycznej przez nabywcę końcowego w celu jej zużycia do produkcji energii i ciepła w skojarzeniu nie jest zwolnione z podatku akcyzowego zgodnie z art. 30 ust. 7 ustawy o podatku akcyzowym. Zwolnienie odnosi się wyłącznie do zużycia energii na własne potrzeby produkcyjne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, podtrzymując stanowisko WSA, że ustalenie zastosowania Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania jest kluczowe dla oceny obowiązku podatkowego dochodów marynarskich w Norwegii i ewentualnego wykorzystania ulgi abolicyjnej.

Podatnik, który nie dochował należytej staranności w weryfikacji kontrahenta, nie może korzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego, gdy transakcje służyły wyłudzeniu VAT.

Przepisy art. 116 i 116a Ordynacji podatkowej nie mogą być stosowane do członków zarządu zagranicznych spółek bez oddziału w Polsce, gdyż nie mają charakteru nadrzędnych przepisów wymuszających w rozumieniu art. 8 ust. 1 p.p.m.

NSA podtrzymuje, że wyrok TSUE C-189/18 nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania podatkowego. Brak przesłanek z art. 240 § 1 pkt 11 o.p. uniemożliwia uchylenie decyzji ostatecznej.

Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął, iż skarga Spółki na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego W. była niedopuszczalna jako nieleżąca w zakresie właściwości sądu administracyjnego, uchylając wcześniejsze orzeczenie sądu I instancji i odrzucając skargę.

Zażalenie na postanowienie DIAS o odmowie wstrzymania decyzji ostatecznej, w przypadku gdy organem decyzyjnym jest Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, jest niedopuszczalne, mimo błędnego pouczenia. Prawa procesowe nie ulegają naruszeniu, gdy strona otrzymała adekwatne informacje o dozwolonych środkach zaskarżenia.

Zasady prounijnej wykładni art. 86 ust. 10b pkt 3 oraz ust. 10i u.p.t.u. wykluczają narzucenie ograniczeń formalnych w uznawaniu prawa do odliczenia VAT, w szczególności w odniesieniu do mechanizmu odwrotnego obciążenia, bez uwzględnienia istotnych okoliczności i dobrej wiary podatnika.

Nieprawidłowe rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym oraz nieprzyjęcie kluczowych pism procesowych przez sąd stanowi naruszenie zasady jawności i rzetelnego procesu, co prowadzi do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.