Zakwestionowane faktury, ocenione jako puste, nie stanowią podstawy do odliczenia podatku naliczonego, co zostało prawidłowo ustalone przez organy podatkowe i potwierdzone przez sądy administracyjne.

Wszczęcie postępowania karnego skarbowego skutkuje zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na gruncie art. 70 § 6 O.p., niezależnie od etapu postępowania.

W przypadku wszczęcia postępowania karnego skarbowego na podstawie decyzji organu niebędącego organem podatkowym, nie dochodzi do instrumentalizacji zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych, a zawieszenie to zachodzi z chwilą jego wszczęcia, nie zaś dopiero po postawieniu zarzutów.

Instrumentalne wszczynanie postępowania karnego skarbowego dla zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest niedopuszczalne, a decyzje podatkowe opierające się na takiej praktyce podlegają uchyleniu jako bezpodstawne.

Incydentalne pożyczki, udzielone bez zawodowego prowadzenia usług finansowych, nie korzystają ze zwolnienia z VAT i podlegają opodatkowaniu PCC, jeżeli powołano się na nie przed organami.

NSA oddala skargę kasacyjną spółki "A." sp. z o.o., uznając, że wydatki nie spełniały celów pomocy de minimis, gdyż nie były bezpośrednio związane z rehabilitacją zawodową osób niepełnosprawnych, a wpisywały się w działalność konkurencyjną spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak należytej staranności oraz użycie pustych faktur podmiotowych przy obniżeniu podatku VAT przez skarżącego uzasadniały decyzję podatkową pozbawiającą prawa do odliczenia podatku naliczonego. (Art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a). Skarga kasacyjna oddalona.)

Dopuszczalne jest uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie dowodowe nie jest kompletne, co ma kluczowe znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia.

Postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego musi być doręczone bezpośrednio stronie, a nie jedynie jej pełnomocnikowi bez skutecznego pełnomocnictwa; w przeciwnym razie postępowanie jest nieważne.

Zawieszenie biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych może być skutecznie osiągnięte poprzez wszczęcie postępowania karnego skarbowego, niezależnie od momentu przedstawienia zarzutów, działając zgodnie z wytycznymi prokuratury.

Wszczęcie postępowania karnego skarbowego skutkuje zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Instrumentalność działania organu, nawet w przypadku zbieżności czasowej z upływem terminu przedawnienia, nie uzasadnia ograniczenia stosowania tej normy.

Sprzeczność między klasyfikacją nieruchomości w ewidencji gruntów a miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie uzasadnia przyjęcia korzystniejszej dla podatnika interpretacji przy naliczaniu podatku od nieruchomości.

Wszczęcie postępowania karno-skarbowego na polecenie prokuratury można uważać za zdarzenie zawieszające bieg przedawnienia zobowiązania podatkowego, co wyklucza instrumentalność działań organów podatkowych w celu przedłużenia okresu przedawnienia.

NSA stwierdził, że wydatki nie spełniają warunków pomocy de minimis, gdyż zakup licencji nie był bezpośrednio związany z wyposażeniem stanowiska pracy dla osób niepełnosprawnych.

Oddalenie skargi kasacyjnej w sprawie zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych oraz odmowy prawa do odliczenia VAT, uznając prawidłowość działań organów w kontekście oszustwa skarbowego.

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Wszczęcie postępowania karnego skarbowego zawiesza bieg terminu przedawnienia niezależnie od fazy ad personam, jeśli nie wykazano instrumentalnego celu działania organów podatkowych.

Organ odwoławczy obowiązany jest do wykazania, że podatnik nie dochował dobrej wiary. Zaniechanie zbadania okoliczności działania w dobrej wierze i staranności w zapobieganiu oszustwom procesowym przez podatnika może stanowić podstawę do uchylenia orzeczenia sądowego.

Decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej dotycząca zobowiązania podatkowego podatnika nie narusza prawa do obrony w świetle orzeczenia TSUE sygn. C-189/18. Wyrok TSUE nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania podatkowego i uchylenia decyzji ostatecznej przez wzgląd na ochronę interesu ogólnego.

Brak zgłoszenia darowizny środków pieniężnych na zakup mieszkania w ustawowym terminie uniemożliwia skorzystanie ze zwolnienia podatkowego. Polecenie darczyńcy nieobciążające majątku obdarowanego nie wpływa na podstawę opodatkowania darowizny.

Wydatki na nabycie technologii wspomagającej działalność spółki nie stanowią pomocy de minimis, gdy ich cel nie dotyczy bezpośredniej integracji osób niepełnosprawnych w środowisko pracy, lecz służą jedynie poprawie efektywności usług spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pomimo uchybień w uzasadnieniu odpowiada prawu, a ewidencja gruntów dominuje nad miejscowym planem zagospodarowania w ustalaniu podstawy opodatkowania.

NSA uchyla wyrok WSA i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, stwierdzając iż organ odwoławczy nie naruszył zasad dwuinstancyjności postępowania podatkowego, prawidłowo przeprowadzając ocenę dowodów w kontekście odpowiedzialności podatkowej byłego członka zarządu spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o konieczności ponownego rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie z uwagi na brak pełnej i spójnej analizy prawnej, w tym rozważenia wpływu regulacji COVID-19 na terminy zgłoszenia darowizny i jej opodatkowanie.

Dyrektor KIS nie może wymagać od spółek nieruchomościowych dokonywania odpisów amortyzacyjnych zgodnych z rachunkowością, gdy te nie wpływają na wynik finansowy, zgodnie z brzmieniem art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. po 1 stycznia 2022 r.