Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość ustalenia przez organ podatkowy łącznego zobowiązania, uznając, że definicja powierzchni użytkowej i klasyfikacja utwardzeń jako budowli były zgodne z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego.

Opinia konserwatora zabytków nie ma statusu dokumentu urzędowego, lecz stanowi ważny dowód w postępowaniu, który organy powinny ocenić zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów.

Sprzedaż przez skarżącą działek przekształconych z gruntów rolnych, jako rezultat zorganizowanej i zarobkowej działalności, stanowi pozarolniczą działalność gospodarczą na gruncie art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., co skutkuje obowiązkiem opodatkowania uzyskanych przychodów.

Przychód ze sprzedaży praw i obowiązków w spółce komandytowej przekształconej z o.o. obniża się o wartość bilansową spółki z o.o. na dzień przekształcenia, adekwatną do faktycznych wydatków Skarżącego na objęcie udziałów, bez uwzględniania wartości darowizn.

Odmowa przedstawienia dokumentów żądanych przez organ podatkowy bez istnienia obiektywnych przeszkód stanowi bezzasadne zaniechanie obowiązku i uzasadnia nałożenie kary porządkowej na podstawie art. 262 § 1 pkt 2a Ordynacji podatkowej.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszała przepisy proceduralne i materialne poprzez niewłaściwe odniesienie się do danych ewidencyjnych i ich wpływu na wymiar podatku. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja wymagała uchylenia ze względu na istotne uchybienia. Skarga kasacyjna została oddalona.

Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia ogółu praw i obowiązków w spółce komandytowej powstałej z przekształcenia spółki z o.o., należy brać pod uwagę wartość bilansową spółki przekształconej na dzień przekształcenia. Koszty nie mogą obejmować wartości wycofanych części wkładu. Skarga Dyrektora KIS oddalona.

Opinia konserwatora zabytków, choć nie stanowi dokumentu urzędowego, jest dopuszczalnym dowodem w postępowaniu podatkowym dotyczącym zwolnień z podatku od nieruchomości zabytkowej, wymagającym swobodnej oceny.

Decyzja w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na m. S.A. została prawidłowo wydana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego jako organ upoważniony, a zastosowanie pięcioletniego terminu przedawnienia było zgodne z przepisami k.p.a. NSA nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji ani orzeczenia sądu pierwszej instancji.

Instrumentalne wszczęcie postępowania karnoskarbowego nie zostało wykazane. Prowadzenie przez prokuraturę postępowania wyklucza jego instrumentalny charakter. Wyrok pozostaje zgodny z prawem mimo częściowych błędów uzasadnienia.

Zawieszenie działalności gospodarczej nie skutkuje nieważnością decyzji w sprawie podatku od nieruchomości, jeżeli nieruchomość pozostaje w posiadaniu podatnika, gdyż brak działalności nie eliminuje statusu przedsiębiorcy.

Przychód ze sprzedaży nieruchomości przeznaczony na spłatę pożyczki zaciągniętej od podmiotu niebędącego bankiem lub spółdzielczą kasą oszczędnościowo-kredytową nie korzysta z ulgi mieszkaniowej z art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie jest związany opinią Szefa KAS, ale odmówił wydania interpretacji indywidualnej na podstawie uzasadnionego przypuszczenia unikania opodatkowania zgodnie z art. 14b § 5b pkt 1 oraz art. 119a Ordynacji podatkowej.

Doręczenie przesyłki podatkowej pełnoletniemu domownikowi, który podejmuje się przekażą jej adresatowi, może być uznane za skuteczne doręczenie zastępcze, a dokument urzędowy dowodzi faktu doręczenia.

Skarga kasacyjna z zarzutem błędnego doręczenia decyzji podatkowej i naruszenia art. 149 o.p. zostaje oddalona. Przesyłka doręczona P.P. jako pełnoletniemu domownikowi zgodnie z wymogami skutecznego doręczenia zastępczego.

Doręczenie pisma podatkowego pełnoletniemu domownikowi, który podjął się oddania pisma adresatowi, jest skuteczne, nawet gdy domownik nie zamieszkuje stale z adresatem, o ile spełnia warunki zawarte w art. 149 Ordynacji podatkowej. Skarga kasacyjna nie wykazała naruszenia przepisów w ocenie dowodów.

Członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiada solidarnie za zaległości podatkowe spółki, jeśli nie wykazał braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość, a egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. Brak skutecznego kwestionowania wyników postępowania spółki wyklucza możliwość zwolnienia z odpowiedzialności.

Działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych, która nie wiąże się z uzyskiwaniem nowej wiedzy i nie stanowi wartości dodanej, nie spełnia wymogów działalności badawczo-rozwojowej w kontekście ulgi IP BOX.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dane ewidencji gruntów co do zasady wiążą organy podatkowe, jednak możliwe jest ich zakwestionowanie, jeśli pozostają one w sprzeczności z przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz uwzględniają rzeczywiste warunki pomieszczeń.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że dane ewidencyjne dotyczące wysokości pomieszczeń użytkowych mogą podlegać weryfikacji, jeśli podatnik przedstawi inne dowody wpływające na ustalenie podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości. Sąd uchyla się od bezwzględnego związania danymi z ewidencji gruntów i budynków.

Opinia Szefa KAS, wydana na podstawie art. 14b § 5c Ordynacji podatkowej, nie ma charakteru wiążącego, lecz powinna być brana pod uwagę przez Dyrektora KIS przy odmowie wydania interpretacji indywidualnej, jeśli istnieją przesłanki unikania opodatkowania.

W sytuacji skorzystania przez podatnika z art. 6 ust. 4 zdanie drugie ustawy o podatku od spadków i darowizn, termin na doręczenie decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe wynosi 3 lata od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy; nie wiąże się to z koniecznością złożenia zeznania podatkowego.

Zawieszenie działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę nie wpływa na zobowiązanie podatkowe od nieruchomości. Sąd podtrzymał pogląd, że takie nieruchomości mogą być opodatkowane wyższą stawką, pomimo ich nieużytkowania w działalności gospodarczej. Skarga kasacyjna została oddalona.

Skarga kasacyjna nie była zasadna, gdyż doręczenie w trybie zastępczym pozostawało zgodne z prawem, nie przerywając biegu przedawnienia, co uzasadniało odpowiedzialność solidarną osoby trzeciej.