Dopuszczalne jest stosowanie przez jednostkę samorządu terytorialnego własnej metody obliczania prewspółczynnika VAT, o ile metoda ta jest najbardziej reprezentatywna specyfice jej działalności, zgodnie z art. 86 ust. 2h u.p.t.u.

Decyzja organu podatkowego naruszająca art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej przez brak wyznaczenia Stronie terminu na wypowiedzenie się w sprawie materiału dowodowego i nieprzeprowadzenie dowodów może być uchylona, jeżeli naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Nabywca przedsiębiorstwa w postępowaniu upadłościowym nie nabywa zobowiązań podatkowych upadłego i nie posiada legitymacji do wznowienia postępowania podatkowego dotyczącego tych zobowiązań. W przypadku braku podstaw prawnych skarga kasacyjna podlega oddaleniu.

NSA uchyla wyrok WSA z powodu braków w uzasadnieniu wykluczających kontrolę instancyjną. Sprawa dotycząca opodatkowania zaliczek za transakcje nieruchomościowe oraz prawa do odliczeń VAT z tytułu leasingu zostaje przekazana do ponownego rozpoznania.

Organ podatkowy, dysponując materiałem dowodowym, wskazującym na niemożność odliczenia VAT, powinien wydać decyzję wymiarową zamiast przedłużać termin zwrotu nadwyżki podatku. Nieuzasadnione przedłużenie terminu jest niedopuszczalne, co potwierdza zasada przekonywania i zaufania w prawie podatkowym.

Skarga kasacyjna wniesiona przez Agencję [...] sp. z o.o. nie została uwzględniona, gdyż transakcje związane z outsourcingiem były pozorne i miały na celu korzyści podatkowe. Zawieranie umów z fikcyjnymi podmiotami przy nadużyciu VAT stanowiło naruszenie prawa podatkowego oraz nie dawało podstaw do odliczenia podatku VAT.

Wszczęcie postępowania karnego skarbowego w sprawie podatku od towarów i usług nie było instrumentalne i uzasadniało zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie stwierdził nadużycie prawa w zakresie wszczęcia postępowania karnego skarbowego.

Ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy na podstawie art. 27g u.p.d.o.f. wymaga wykazania zastosowania umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania; brak dowodów tego typu uniemożliwia uzyskanie ulgi abolicyjnej.

Nie istnieją podstawy prawne do dokonania korekty faktury nr X z 31 października 2015 r., gdy transakcja zmierzała do obejścia przepisów podatkowych i uzyskania korzyści podatkowej sprzecznej z normami prawa podatkowego wyrażonymi w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.

W sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1677/21, Sąd uznał, że nieprzedstawienie dowodów na faktyczną eksploatację statków w transporcie międzynarodowym wyklucza możliwość zastosowania ulgi abolicyjnej i uzasadnia pobór zaliczek na podatek dochodowy.

Skarga kasacyjna dotycząca ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy została oddalona z uwagi na brak podstaw prawnych do jej uwzględnienia oraz prawidłową interpretację prawa przez organy podatkowe zgodnie z art. 22 § 2a o.p.

Skarga kasacyjna organu podatkowego w sprawie przedłużenia terminu zwrotu VAT została oddalona. Brak wystarczającego uzasadnienia decyzji przedłużającej termin zwrotu, przy istnieniu dowodów wskazujących na niemożność odliczenia VAT, uznano za niezgodne z przepisami.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżący nie wykazał naruszenia prawa w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Organy podatkowe słusznie zakwestionowały odliczenie podatku naliczonego, ponieważ faktury VAT nie dokumentowały rzeczywistych transakcji.

Instrumentalne wszczęcie postępowania karnego skarbowego, mające na celu wyłącznie zawieszenie biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych, nie znalazło potwierdzenia w niniejszej sprawie. Organ działał w oparciu o uzasadnione przesłanki, a jego aktywność dowodziła rzeczywistego zamiaru realizacji celów postępowania.

Niepełne uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej narusza zasady postępowania administracyjnego oraz nie zapewnia właściwego zastosowania przepisów, co skutkuje uchyleniem interpretacji przez sąd administracyjny.

NSA wskazał na konieczność pełnej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego przez WSA, uwzględnienia wszystkich dowodów oraz wskazania konieczności zbadania dobrej wiary i zachowania należytej staranności przez podatnika w kontekście transakcji z kontrowersyjnymi kontrahentami.

Wypłacane komplementariuszowi zaliczki na poczet zysków w trakcie roku podatkowego nie wymagają poboru zryczałtowanego podatku; obowiązek ten powstaje dopiero po zakończeniu roku podatkowego, zgodnie z zasadami określonymi w art. 30a ust. 6a-6e u.p.d.o.f.

Uchyla się wyrok WSA w Krakowie, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność weryfikacji zgromadzonych dowodów dotyczących rzekomego wewnątrzwspólnotowego wywozu towarów, co do których brak dowodów na przemieszczenie na terytorium Słowacji.

Organ podatkowy, dokonawszy oceny materiału dowodowego wskazującego na oszustwa podatkowe, winien wydać decyzję wymiarową, a nie przedłużać terminu zwrotu podatku VAT, co stanowi naruszenie zasad zaufania i przekonywania.

Doręczenie decyzji zabezpieczającej skierowane wyłącznie do strony, a nie do właściwie umocowanego pełnomocnika, nie wywołuje skutków prawnych, w szczególności nie zawiesza biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Prawidłowe umocowanie pełnomocnika w toku postępowania zabezpieczającego obowiązuje również w przypadku ponownego rozpoznania sprawy.

Interpretacja indywidualna powinna uwzględniać szczegółowy stan faktyczny oraz zawierać pełne uzasadnienie, zgodnie z zasadami legalizmu i zaufania. Niedochowanie powyższych zasad skutkuje jej uchyleniem.

Organ wydający interpretację indywidualną musi przedstawić pełne i szczegółowe uzasadnienie swego stanowiska, uwzględniając wszystkie aspekty stanu faktycznego oraz przepisy prawa, a także odnosić się do kontrargumentów wnioskodawcy.

Podmiot, który wypłaca odsetki podmiotowi nierezydentowi, jest zobowiązany do zweryfikowania jego statusu rzeczywistego właściciela. W przypadku niespełnienia tego obowiązku, na płatniku ciąży obowiązek poboru i wpłaty odpowiedniego podatku u źródła.

Kary umowne za opóźnienie w wykonaniu robót nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, gdyż nie mieszczą się w dyspozycji art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p., ponieważ nieterminowe wykonanie nie jest równoznaczne z wadą wykonania usług.