Ograniczenia wynikające z art. 15e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie mają zastosowania do kosztów działalności prowadzonej w specjalnej strefie ekonomicznej, z której dochód jest zwolniony z opodatkowania.

Koszty opłat przyłączeniowych nie stanowią kosztów wytworzenia środka trwałego w rozumieniu art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p., lecz wydatki związane z etapem użytkowania środka trwałego w działalności gospodarczej.

Podatnik, który wiedział lub powinien był wiedzieć o uczestnictwie w oszustwie karuzelowym, nie nabywa prawa do odliczenia podatku naliczonego, a transakcje pozbawione celu gospodarczego pozostają poza systemem VAT.

Subiekt będący świadomym uczestnikiem karuzeli podatkowej, pozorującym transakcje gospodarcze, nie może korzystać z prawa do odliczenia podatku VAT, gdyż jego działania wykraczają poza zakres działalności podatnika zgodnie z Dyrektywą 112.

Sąd uznał, że G. sp. z o.o. świadomie uczestniczyła w oszustwie karuzelowym VAT, a dokonywane transakcje były pozorne, co wyklucza prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących te transakcje.

Nie dopełnienie formalnych warunków zastosowania procedury uproszczonej przez podatnika uniemożliwia jej zastosowanie w wewnątrzwspólnotowych transakcjach trójstronnych. Formalne warunki z art. 135 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT muszą być spełnione kumulatywnie, a ich naruszenie wyłącza prawo do odliczenia VAT.

W sprawie opodatkowania gruntu jako nieruchomości, decyzje administracji oparte na zapisach ewidencji gruntów są wiążące, a ich kwestionowanie bez wykazania naruszenia prawa nie uzasadnia uchylenia wyroku sądu pierwszej instancji.

Faktury wystawione przez podmioty uznane za nieistniejące lub dokumentujące czynności niedokonane nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT.

Zawieszenie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu VAT za IV kwartał 2011 r. było zgodne z prawem, a instrumentalny charakter postępowania karnego skarbowego nie został wykazany. Oddalenie skargi kasacyjnej było uzasadnione.

Odmowa wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach uzasadniona jest istnieniem nieostatecznej, lecz doręczonej decyzji podatkowej wskazującej zaległości, niezależnie od jej zaskarżenia czy braku klauzuli wykonalności.

Decyzja kasacyjna organu odwoławczego, oparta na art. 233 § 2 O.p., ma charakter jedynie formalny i nie dotyka materialnoprawnych zobowiązań strony; przeprowadzenie kompleksowego postępowania dowodowego niezbędne do prawidłowego rozdzielenia kwestii faktycznych.

Decyzja kasacyjna organu odwoławczego, uchylająca orzeczenie organu pierwszej instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania, nie zawiera merytorycznego rozstrzygnięcia, a jej zasadność sprowadza się do oceny przeprowadzonego postępowania dowodowego (art. 233 § 2 O.p.).

NSA uznał za dopuszczalne odrzucenie skargi S.F. dotyczącej określania zobowiązania VAT, z uwagi na nierzetelność ksiąg podatkowych uniemożliwiającą weryfikację rozliczenia. Skarga kasacyjna nie wykazała naruszeń ani nie mogła rozszerzać postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje zapisy ewidencji gruntów za decydujące dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości i potwierdza brak naruszenia zasady zaufania obywatela do państwa w przedmiocie klasyfikacji gruntów.

W świetle art. 239b § 3 Ordynacji podatkowej, właściwym organem do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji jest Naczelnik Urzędu Skarbowego, nie zaś Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego, ze względu na jego kompetencje w zakresie egzekucji i zabezpieczenia administracyjnego.

Skarga kasacyjna P.P.L. S.A. była bezzasadna, a zaskarżone orzeczenie WSA odpowiadało prawu. Decyzja odwoławcza, ograniczająca się do wytycznych proceduralnych, była słuszna, a rozstrzygnięcie organu co do meritum pozostaje przy organie pierwszej instancji po uzupełnieniu dowodów.

W przypadku postępowania w zakresie ograniczenia poboru zaliczek skarżący musi skutecznie wykazać przesłanki z art. 22 § 2a Ordynacji podatkowej. Brak wykazania bezpośredniego naruszenia przez organ tego przepisu skutkuje niezasadnością skargi kasacyjnej.

Opłaty za przyłączenie do sieci nie stanowią kosztów wytworzenia środka trwałego, lecz są związane z jego użytkowaniem, co wyklucza ich zaliczenie do wartości początkowej obiektu wytworzonego (zgodnie z art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p.).

Decyzja o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego wymaga wszechstronnej analizy obawy niewykonania zobowiązania. Wadliwość doręczenia wezwań nie może być decydująca, lecz musi być uwzględniona wraz z innymi dowodami w sprawie.

Decyzja kasacyjna wydana w trybie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej nie kształtuje praw i obowiązków strony oraz zasadniczo ocenia poprawność postępowania dowodowego, wskazując, jakie okoliczności faktyczne należy wyjaśnić ponownie.

Koszty opłat przyłączeniowych nie są uznawane za część kosztów wytworzenia środka trwałego w rozumieniu art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p., lecz za wydatki związane z użytkowaniem środka trwałego.

Koszty opłat przyłączeniowych związane z budową obiektu, jako koszt użytkowania środka trwałego, nie mogą być zaliczone do jego wartości początkowej na podstawie art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p., nie mają bowiem charakteru kosztu wytworzenia środka trwałego.

W przypadku wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej dla kompleksowych usług, organ podatkowy nie może odmówić wszczęcia postępowania, uznając wniosek za wieloprzedmiotowy, bez wnikliwego postępowania wyjaśniającego wymagającego złożonego procesu wykładni prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że bezprzedmiotowość wniosku o interpretację indywidualną jest właściwa, gdy stan faktyczny odpowiada już rozstrzygniętej interpretacji ogólnej. Prowadzenie rachunków papierów wartościowych stanowi usługę przechowywania instrumentów finansowych nieobjętą zwolnieniem z podatku VAT.