Członek zarządu spółki jest odpowiedzialny za jej zaległości podatkowe tylko wtedy, gdy wykaże się, że w okresie pełnienia funkcji istniały przesłanki zgłoszenia upadłości spółki, a przesłanki takie nie zostały wykazane w postępowaniu administracyjnym.

Organ podatkowy, wydając interpretację indywidualną, jest zobowiązany do kompleksowej analizy zarówno prawa podatkowego, jak i przepisów innych ustaw mających wpływ na ocenę prawnopodatkową; braki w uzasadnieniu interpretacji dotyczące istotnych elementów stanu faktycznego stanowią uchybienie formalne.

Podatnik, składając wniosek o ograniczenie poboru zaliczek, ma obowiązek uprawdopodobnić, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do przewidywanego podatku; nie wystarczy powoływanie się na okoliczności wymagające pełnego postępowania dowodowego.

Nieruchomości po zlikwidowanej linii kolejowej, pozostające w posiadaniu przedsiębiorcy, kwalifikują się jako związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawką przewidzianą dla takich gruntów; oddalenie skargi kasacyjnej.

Grunty przedsiębiorcy, które są potencjalnie związane z działalnością gospodarczą, podlegają opodatkowaniu jako związane z działalnością gospodarczą, niezależnie od ich faktycznego wykorzystania w danym okresie, co uzasadnia stosowanie wyższej stawki podatku od nieruchomości.

NSA uchyla wyrok WSA i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na potencjalne instrumentalne wykorzystanie postępowania karno-skarbowego oraz naruszenie prawa do obrony Skarżącej poprzez ograniczenie dostępu do kluczowych materiałów.

Skarga kasacyjna podatnika nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na brak podniesienia zarzutu naruszenia art. 22 § 2a O.p., co skutkuje prawną niezasadnością żądania ograniczenia poboru zaliczek podatkowych.

Posiadanie gruntu przez przedsiębiorcę, w ramach jego działalności gospodarczej, uzasadnia opodatkowanie jako związane z działalnością, chyba że nieruchomość obiektywnie nie może być do niej wykorzystana. Organ powinien wykazać możliwość takiego wykorzystania, uwzględniając przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Dysponowanie przez podatnika fakturą spełniającą wymogi formalne nie daje prawa do odliczenia podatku naliczonego, jeżeli nie towarzyszy temu rzeczywista dostawa towaru lub usługi, a podatnik wiedział lub przy dochowaniu należytej staranności powinien był wiedzieć, że jego kontrahent uczestniczy w oszustwie podatkowym.

NSA uznał za niezasadny zarzut naruszenia prawa materialnego co do konstytucyjności art. 17 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. Odmówił skierowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, oddalając skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

Zarządzanie nieruchomościami przez fundację, które zgodnie ze statutem generuje środki na cele statutowe, stanowi działalność gospodarczą i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek odpowiednich dla działalności gospodarczej.

Działalność gospodarcza w rozumieniu prawa obejmuje także zorganizowane zarządzanie nieruchomościami nastawione na zysk, mimo statutowego charakteru działań podmiotu. Oddalenie skargi kasacyjnej potwierdza zasadność kwalifikacji takiej działalności jako gospodarczej w kontekście podatku od nieruchomości.

Budynek, który zachowuje cechy konstrukcyjne, takie jak fundamenty, ściany i nawet tymczasowe pokrycie dachowe, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, nawet jeśli nie jest wykończony lub użytkowany.

Podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur, które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W przypadku wykrycia fikcyjnych faktur, uprawnienie do odliczenia VAT zostaje zakwestionowane, w szczególności gdy strona nie wykazuje należytej staranności w weryfikacji transakcji.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie został uchylony z uwagi na nieważność postępowania, polegającą na pozbawieniu strony możliwości obrony swych praw poprzez brak zawiadomienia o posiedzeniu niejawnym. Sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania.

W ocenie NSA ustalenie stałego miejsca prowadzenia działalności wymaga obiektywnej analizy zaplecza personalnego i technicznego. Brak dostatecznych dowodów kontroli Skarżącej w Polsce skutkował uchyleniem wcześniejszej decyzji podatkowej.

Odpowiedzialność byłego członka zarządu za zaległości podatkowe potwierdzona; przepisy Ordynacji nie naruszają Konstytucji ani prawa wspólnotowego.

Sprzedaż nieruchomości przez skarżącego, jako działanie zorganizowane, ciągłe i nastawione na zysk, stanowi działalność gospodarczą, skutkującą opodatkowaniem przychodów zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., a nie jako przychód z majątku prywatnego.

Składki opłacane przez pracodawcę na rzecz pracownika z tytułu umowy ubezpieczenia na życie z funduszem kapitałowym stanowią przychód ze stosunku pracy w chwili poniesienia przez pracodawcę wydatku, a zastosowanie zwolnienia podatkowego na późniejszym etapie jest nieuzasadnione.

Przychody z tytułu licencji do oprogramowania komputerowego nie stanowią należności licencyjnych w rozumieniu umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania i nie podlegają opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym w Polsce.

Sprzedaż nieruchomości dokonana przez Skarżącego miała charakter działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co skutkuje brakiem uznania tego przychodu jako pochodzącego z majątku prywatnego niepodlegającego opodatkowaniu jako działalność gospodarcza.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że ocena instrumentalności wszczęcia postępowania karnego skarbowego w celu zawieszenia przedawnienia wymaga wnikliwej kontroli sądowej. Uchylając wyrok WSA, NSA podkreślił, że takie badanie należy przeprowadzić zgodnie z uchwałą I FPS 1/21.

Decyzja dotycząca podatku od towarów i usług za 2016 rok nie może być uchylona na podstawie nieprawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego dotyczącego poprzedniego okresu rozliczeniowego.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i oddalił skargę strony na postanowienie DIAS o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia, uznając, że staranność organu w wydaniu decyzji oraz brak skutecznego doręczenia czynią zażalenie bezzasadnym.