Oszustwo karuzelowe wyklucza możliwość odliczenia VAT, jeśli podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć o udziale w procederze, pomimo zgromadzonych faktur VAT. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość działań organów podatkowych i oddalił skargę kasacyjną.

Skargę kasacyjną uznaje się za nieuzasadnioną. Podstawy do wszczęcia postępowania karno-skarbowego dla celów zawieszenia terminu przedawnienia uznano za wiarygodne i poparte dowodami. Organy prawidłowo przyjęły, że skarżący mógł wiedzieć o oszustwie podatkowym, co wyłączało jego prawo do odliczenia VAT.

Blokada rachunku bankowego może być zastosowana wyłącznie w przypadku aktualnego zagrożenia wykorzystaniem działalności banków do wyłudzeń skarbowych. Brak wystarczających dowodów i przesłanek do takiego zastosowania blokady skutkuje jej niezasadnością.

Dla skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, postępowanie karne skarbowe musi dotyczyć nieprawidłowości pozostających w ścisłym związku z niezrealizowanym lub błędnie zrealizowanym zobowiązaniem podatkowym, a nie jedynie tożsamości okresów rozliczeniowych.

Skarga kasacyjna wobec wyroku WSA uległa oddaleniu z powodu braku uzasadnionych podstaw merytorycznych na odwrócenie decyzji o odmowie zwrotu VAT, jako że skarżący nie dochował należytej staranności, świadomie uczestnicząc w oszustwie karuzelowym.

Uczestnictwo w pozornym łańcuchu dostaw towarów, mającym na celu oszustwo podatkowe, wyklucza prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT, nawet jeśli formalnie towar istniał. Organ podatkowy ma prawo kwestionować realność takich transakcji i odmówić prawa do odliczenia.

Wiążące są prawomocne wyroki administracyjne ustalające brak skutków prawnych wniosku wspartego nieudowodnionym zarzutem nieprawidłowego doręczenia wcześniejszej decyzji podatkowej, w świetle art. 170 P.p.s.a.

Działania związane z wydobyciem i sprzedażą piasku prowadzone przez skarżącego spełniają kryteria działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT, co uzasadnia ich opodatkowanie podatkiem od towarów i usług.

Decyzję ostateczną w sprawie zobowiązania podatkowego P.R. podtrzymano, stwierdzając brak przesłanek do wznowienia postępowania zgodnie z art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, gdyż wyrok TSUE nie wpłynął na jej treść.

Organ podatkowy, wydając interpretacje indywidualne, obligowany jest do dokonania pełnej analizy przepisów prawa materialnego i wykazania ich zastosowania do opisanego stanu faktycznego. Niedokonanie takiej analizy skutkuje naruszeniem rygorów art. 14c Ordynacji podatkowej, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej interpretacji.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż skarga kasacyjna M. S. nie zasługuje na uwzględnienie. Stwierdza, że postępowanie karne nie było wykorzystywane instrumentalnie, a oszustwo karuzelowe wyklucza prawa skarżącego do odliczenia podatku naliczonego. Potwierdza zasadność decyzji organów podatkowych.

Skarga kasacyjna została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Dyrektor KIS prawidłowo oparł interpretację na przedstawionym stanie faktycznym. Nie ma podstaw do zarzutów o naruszenie zasady zaufania ani wykładni przepisów o zwolnieniu z VAT.

Uchylenie wyroku WSA w Szczecinie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na pominięcie kluczowego zarzutu przedawnienia zobowiązań podatkowych oraz wytyczne ws. oceny nadużycia prawa podatkowego.

Sprzedaż działek przez osobę fizyczną nie stanowi działalności gospodarczej podlegającej VAT, jeżeli działania takie nie wykraczają poza racjonalny zarząd majątkiem prywatnym, a sprzedający nie podejmuje profesjonalnych działań charakterystycznych dla podmiotów gospodarczych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uzasadnienie WSA nie spełniało określonych wymogów proceduralnych, co uzasadnia ponowne rozpoznanie sprawy w WSA w kontekście zgodności z prawem unijnym mechanizmów korekty VAT.

Możliwość ograniczenia dostępu do dokumentacji dowodowej uzasadniona jest interesem ogólnym, o ile nie narusza to istotnych praw podatnika, w tym prawa do obrony. Ograniczenia te nie mogą skutkować brakiem możliwości skutecznego przedstawienia stanowiska przez stronę postępowania.

Statek badawczo-szkolny nie kwalifikuje się do zastosowania stawki 0% VAT, gdyż nie spełnia warunku przeznaczenia do żeglugi na pełnym morzu i używania głównie do celów handlowych, zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Odpłatne ustanowienie służebności przesyłu, jako świadczenie usługi opodatkowane VAT, stanowi wynagrodzenie wzajemne, co uzasadnia opodatkowanie tej czynności zgodnie z ustawą o podatku od towarów i usług.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z przepisów Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości nie wynika możliwość miarkowania wynagrodzenia tymczasowego pełnomocnika szczególnego wyznaczonego z urzędu, co skutkuje koniecznością przyznania wynagrodzenia zgodnie z ustalonymi w rozporządzeniu stawkami minimalnymi, bez możliwości ich obniżenia.

Przyjęte przez organy podatkowe zastosowanie pięcioletniego terminu przedawnienia wobec rozliczeń podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, było prawidłowe, oraz prawidłowe było niedopuszczenie do jego przedłużenia, gdyż Skarżący nie wykazał przesłanek do przerwania biegu przedawnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 maja 2025 r. oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując uznanie odpowiedzialności likwidatora spółki z o.o. za powstałe podczas likwidacji zaległości podatkowe, niezależnie od kwestionowanej procedury dowodowej.

Sprzedaż działki rolnej przez osobę fizyczną prowadzącą gospodarstwo rolne nie podlega opodatkowaniu VAT, jeżeli sprzedający nie podejmuje aktywnych działań inwestycyjnych lub marketingowych, a działania związane z przyszłą zabudową wynikają wyłącznie z inicjatywy i na koszt nabywcy.

Członek zarządu spółki z o.o. ponosi odpowiedzialność za jej zaległości podatkowe, jeżeli nie wykaże, że we właściwym czasie złożył wniosek o ogłoszenie upadłości albo że zaniechanie to nastąpiło bez jego winy.

Kwestia skuteczności doręczenia danej decyzji ostatecznej, szczególnie gdy dotyczy wcześniejszych prawomocnych wyroków odrzucających możliwość przywrócenia terminu do jej zaskarżenia, nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności tej decyzji mimo upływu terminu określonego w art. 249 § 1 pkt 1 O.p.