Odpłatne ustanowienie służebności przesyłu, jako świadczenie usługi opodatkowane VAT, stanowi wynagrodzenie wzajemne, co uzasadnia opodatkowanie tej czynności zgodnie z ustawą o podatku od towarów i usług.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z przepisów Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości nie wynika możliwość miarkowania wynagrodzenia tymczasowego pełnomocnika szczególnego wyznaczonego z urzędu, co skutkuje koniecznością przyznania wynagrodzenia zgodnie z ustalonymi w rozporządzeniu stawkami minimalnymi, bez możliwości ich obniżenia.

Przyjęte przez organy podatkowe zastosowanie pięcioletniego terminu przedawnienia wobec rozliczeń podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, było prawidłowe, oraz prawidłowe było niedopuszczenie do jego przedłużenia, gdyż Skarżący nie wykazał przesłanek do przerwania biegu przedawnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 maja 2025 r. oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując uznanie odpowiedzialności likwidatora spółki z o.o. za powstałe podczas likwidacji zaległości podatkowe, niezależnie od kwestionowanej procedury dowodowej.

Dla uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wymagane jest posiadanie przez zagranicznego podatnika kontroli nad zapleczem personalno-technicznym na terytorium kraju, które umożliwia prowadzenie działalności w sposób ciągły i niezależny. Brak takiej kontroli wyklucza przyjęcie stałości działalności podatkowej.

Sprzedaż działki rolnej przez osobę fizyczną prowadzącą gospodarstwo rolne nie podlega opodatkowaniu VAT, jeżeli sprzedający nie podejmuje aktywnych działań inwestycyjnych lub marketingowych, a działania związane z przyszłą zabudową wynikają wyłącznie z inicjatywy i na koszt nabywcy.

Członek zarządu spółki z o.o. ponosi odpowiedzialność za jej zaległości podatkowe, jeżeli nie wykaże, że we właściwym czasie złożył wniosek o ogłoszenie upadłości albo że zaniechanie to nastąpiło bez jego winy.

Kwestia skuteczności doręczenia danej decyzji ostatecznej, szczególnie gdy dotyczy wcześniejszych prawomocnych wyroków odrzucających możliwość przywrócenia terminu do jej zaskarżenia, nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności tej decyzji mimo upływu terminu określonego w art. 249 § 1 pkt 1 O.p.

Zwolnienia podatkowe dla infrastruktury kolejowej dotyczą jedynie przypadku faktycznego udostępnienia tej infrastruktury przewoźnikom kolejowym, co wyklucza ich zastosowanie do infrastruktury nieczynnej, na której zawieszono ruch kolejowy.

Zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) ustawy o VAT winien być interpretowany zgodnie z art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT, a zwolnienie z VAT przysługuje usługom szkoleniowym prowadzonym przez podmioty uznane za mające cele publiczne.

W razie stwierdzenia niedostatecznego przeprowadzenia postępowania dowodowego w decyzjach kasatoryjnych, sąd administracyjny winien skontrolować prawidłowość decyzji, uwzględniając także problematykę przedawnienia zobowiązań podatkowych. Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok pierwszej instancji i wskazuje na konieczność ponownego rozpoznania przez sąd.

Skarga kasacyjna wobec wyroku dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych została oddalona. Prawidłowość ustaleń organu podatkowego w zakresie rzetelności ksiąg rachunkowych oraz przyporządkowania kosztów do roku podatkowego została potwierdzona.

Zwolnienie z opodatkowania gruntów, budynków i budowli wchodzących w skład infrastruktury kolejowej wymaga ich faktycznego udostępnienia przewoźnikom kolejowym; nie wystarczy ich potencjalne wykorzystanie.

Decyzja podatkowa wydana w odbiciu do zasad zaufania nie narusza art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej ani art. 155 ustawy o VAT, gdy obie decyzje podatkowe, VAT i dochodowa, są wydane tego samego dnia. Skarga kasacyjna oddalona.

Wszczęcie postępowania karnoskarbowego nie miało charakteru instrumentalnego, lecz uzasadniało zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, co wymaga dalszej oceny zasadności zarzutów skargi w zakresie kosztów uzyskania przychodów z nieruchomości.

Skarga kasacyjna podjęta przez M.K. dotycząca zobowiązania z podatku dochodowego za 2013 rok zostaje oddalona. Działania organów podatkowych i uzasadnienia sądu pierwszej instancji były prawidłowe, a zarzuty powtórzone w skardze kasacyjnej nie podważyły wcześniejszych ustaleń.

Zarówno Działalność Przenoszona, jak i Pozostała Działalność w Spółce Dzielonej stanowią zorganizowane części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 4a pkt 4 u.p.d.o.p., co wyklucza powstanie przychodu opodatkowanego u Wspólników i Spółki Dzielonej na skutek podziału.

Uchwała sądu konstatuje, że uzasadnienie wyroku musi być pełne i adekwatne, obejmując wszystkie kluczowe zarzuty strony skarżącej. Brak szczegółowej analizy podstaw prawnych i dowodów skutkuje uchyleniem rozstrzygnięcia i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

Skarga o wznowienie postępowania, wniesiona na podstawie art. 272 P.p.s.a., wymaga wykazania wpływu wyroku TSUE na treść decyzji. Dopuszczalność skargi nie wystarcza dla jej uwzględnienia, gdy nie występuje naruszenie prawa do obrony.

Brak przystąpienia Prokuratora do postępowania w charakterze strony nie powoduje jego nieważności, o ile nie zgłosił on formalnie takiej chęci. Pozbawienie możności obrony praw strony dotyczy kardynalnych błędów proceduralnych wpływających na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy.

Nieruchomości będące własnością przedsiębiorcy, związane funkcjonalnie z jego działalnością, podlegają opodatkowaniu według stawki dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, nawet jeśli aktualnie nie są używane operacyjnie.

Podatnikiem podatku od nieruchomości publicznej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. jest spółka, która weszła w posiadanie nieruchomości bezpośrednio na podstawie umowy zawartej z właścicielem, nie zaś podmiot, który nabył posiadanie na podstawie umowy z posiadaczem zależnym.

Zwolnienie infrastruktury kolejowej z podatku nieruchomości, na mocy art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., wymaga jej faktycznego udostępnienia przewoźnikom kolejowym, nie zaś potencjalnego, co wyklucza zwolnienie infrastruktury nieczynnej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził brak podstaw do uznania nieważności postępowania sądowego z powodu nieobecności Prokuratora, uznając że skarga kasacyjna oparta na tym zarzucie nie była należycie uzasadniona i oddalił wniosek, podtrzymując decyzje dotychczasowego orzeczenia.