Skarga kasacyjna spółki B. sp. z o.o. od wyroku WSA w Warszawie zostaje oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje prawidłowość zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia oraz brak instrumentalnego zastosowania postępowania karnego skarbowego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że M.S. aktywnie uczestniczył w oszustwie podatkowym typu "karuzela VAT" i zasadnie odmówiono mu prawa do odliczenia podatku VAT, gdyż uczestnictwo w nielegalnym łańcuchu dostaw nie pozwala na korzystanie z praw zastrzeżonych dla zgodnych z prawem transakcji opodatkowanych, co skutkuje roszczeniem o zwrotu nienależnych korzyści podatkowych.

Sprzedaż nieruchomości przez osobę fizyczną, która nie podejmuje aktywnych działań porównywalnych z prowadzonym przez producentów obrotem profesjonalnym, nie jest uznawana za działalność gospodarczą podlegającą opodatkowaniu VAT.

Grunty związane z działalnością gospodarczą, nawet niewykorzystywane bezpośrednio do celów gospodarczych, podlegają opodatkowaniu stawką właściwą dla tej kategorii, gdy stanowią element przedsiębiorstwa mogący służyć celom gospodarczym.

Na gruncie zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych oraz w świetle jednolitej interpretacji praktyki, odstąpienie od zastosowania utrwalonej praktyki podatkowej przez organy jest niewłaściwe, jeżeli podatnik z uzasadnionych przesłanek działał w oparciu o obowiązującą interpretację.

W wyroku z dnia 29 października 2025 r., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył art. 153 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie zasady związania wcześniejszym orzeczeniem, co skutkowało bezzasadnym ponownym rozpatrzeniem prawa do odliczenia podatku naliczonego dotyczącego sprzętu AGD.

Uchylenie zaskarżonego wyroku i decyzji organu podatkowego z uwagi na naruszenie prawa w zakresie związania oceną prawną i wytycznymi wcześniejszego orzeczenia przez organy administracyjne oraz sąd, zgodnie z art. 153 p.p.s.a.

Dla skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, postępowanie karne skarbowe musi dotyczyć nieprawidłowości pozostających w ścisłym związku z niezrealizowanym lub błędnie zrealizowanym zobowiązaniem podatkowym, a nie jedynie tożsamości okresów rozliczeniowych.

Blokada rachunku bankowego może być zastosowana wyłącznie w przypadku aktualnego zagrożenia wykorzystaniem działalności banków do wyłudzeń skarbowych. Brak wystarczających dowodów i przesłanek do takiego zastosowania blokady skutkuje jej niezasadnością.

Oszustwo karuzelowe wyklucza możliwość odliczenia VAT, jeśli podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć o udziale w procederze, pomimo zgromadzonych faktur VAT. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość działań organów podatkowych i oddalił skargę kasacyjną.

Skargę kasacyjną uznaje się za nieuzasadnioną. Podstawy do wszczęcia postępowania karno-skarbowego dla celów zawieszenia terminu przedawnienia uznano za wiarygodne i poparte dowodami. Organy prawidłowo przyjęły, że skarżący mógł wiedzieć o oszustwie podatkowym, co wyłączało jego prawo do odliczenia VAT.

Decyzję ostateczną w sprawie zobowiązania podatkowego P.R. podtrzymano, stwierdzając brak przesłanek do wznowienia postępowania zgodnie z art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, gdyż wyrok TSUE nie wpłynął na jej treść.

Wiążące są prawomocne wyroki administracyjne ustalające brak skutków prawnych wniosku wspartego nieudowodnionym zarzutem nieprawidłowego doręczenia wcześniejszej decyzji podatkowej, w świetle art. 170 P.p.s.a.

Uczestnictwo w pozornym łańcuchu dostaw towarów, mającym na celu oszustwo podatkowe, wyklucza prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT, nawet jeśli formalnie towar istniał. Organ podatkowy ma prawo kwestionować realność takich transakcji i odmówić prawa do odliczenia.

Skarga kasacyjna wobec wyroku WSA uległa oddaleniu z powodu braku uzasadnionych podstaw merytorycznych na odwrócenie decyzji o odmowie zwrotu VAT, jako że skarżący nie dochował należytej staranności, świadomie uczestnicząc w oszustwie karuzelowym.

Organ podatkowy, wydając interpretacje indywidualne, obligowany jest do dokonania pełnej analizy przepisów prawa materialnego i wykazania ich zastosowania do opisanego stanu faktycznego. Niedokonanie takiej analizy skutkuje naruszeniem rygorów art. 14c Ordynacji podatkowej, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej interpretacji.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż skarga kasacyjna M. S. nie zasługuje na uwzględnienie. Stwierdza, że postępowanie karne nie było wykorzystywane instrumentalnie, a oszustwo karuzelowe wyklucza prawa skarżącego do odliczenia podatku naliczonego. Potwierdza zasadność decyzji organów podatkowych.

Skarga kasacyjna została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Dyrektor KIS prawidłowo oparł interpretację na przedstawionym stanie faktycznym. Nie ma podstaw do zarzutów o naruszenie zasady zaufania ani wykładni przepisów o zwolnieniu z VAT.

Działania związane z wydobyciem i sprzedażą piasku prowadzone przez skarżącego spełniają kryteria działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT, co uzasadnia ich opodatkowanie podatkiem od towarów i usług.

Przyjęte przez organy podatkowe zastosowanie pięcioletniego terminu przedawnienia wobec rozliczeń podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, było prawidłowe, oraz prawidłowe było niedopuszczenie do jego przedłużenia, gdyż Skarżący nie wykazał przesłanek do przerwania biegu przedawnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z przepisów Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości nie wynika możliwość miarkowania wynagrodzenia tymczasowego pełnomocnika szczególnego wyznaczonego z urzędu, co skutkuje koniecznością przyznania wynagrodzenia zgodnie z ustalonymi w rozporządzeniu stawkami minimalnymi, bez możliwości ich obniżenia.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 maja 2025 r. oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując uznanie odpowiedzialności likwidatora spółki z o.o. za powstałe podczas likwidacji zaległości podatkowe, niezależnie od kwestionowanej procedury dowodowej.

Uchylenie wyroku WSA w Szczecinie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na pominięcie kluczowego zarzutu przedawnienia zobowiązań podatkowych oraz wytyczne ws. oceny nadużycia prawa podatkowego.

Odpłatne ustanowienie służebności przesyłu, jako świadczenie usługi opodatkowane VAT, stanowi wynagrodzenie wzajemne, co uzasadnia opodatkowanie tej czynności zgodnie z ustawą o podatku od towarów i usług.