Wyrok SN z dnia 16 lutego 1995 r. sygn. I PRN 122/94
Pracownik, który nie stawia się do wyznaczonego mu przez pracodawcę na podstawie art. 42 § 4 k.p. miejsca pracy, położonego w innym mieście, a stawia się do pracy w dotychczasowym miejscu, nie wykazuje zamiaru porzucenia pracy w rozumieniu art. 65 § 1 kodeksu pracy.
Przewodniczący SSN: Teresa Flemming-Kulesza (sprawozdawca)
Sędziowie SN: Kazimierz Jaśkowski, Andrzej Wróbel
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 1995 r. sprawy z powództwa Andrzeja Ł. przeciwko Przedsiębiorstwu Handlu Zagranicznego "B." S.A. o przywrócenie do pracy, na skutek rewizji nadzwyczajnej Komisji Krajowej NSZZ "Solidarność" [...] od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni z dnia 28 czerwca 1994 r., [...] uchylił zaskarżony wyrok oraz poprzedzający go wyrok Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Gdyni z dnia 15 marca 1994 roku [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu-Sądowi Pracy w Gdyni.
Uzasadnienie
Andrzej Ł. domagał się w pozwie z dnia 6 grudnia 1993 r., skierowanym przeciwko Przedsiębiorstwu Handlu Zagranicznego "B." S.A. w G., uznania za bezskuteczne wypowiedzenia zmieniającego dokonanego 30 listopada 1993 r., podnosząc zarzut naruszenia przez zakład pracy art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. Nr 55, poz. 234 ze zm.), zwanej dalej ustawą o związkach zawodowych wobec tego, że jest on przewodniczącym Komisji Zakładowej NSZZ "Solidarność", która nie wyraziła zgody na wypowiedzenie.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
