Wyrok NSA z dnia 4 września 2019 r., sygn. I OSK 2745/17
Nieruchomości
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Iwona Bogucka (spr.) Sędzia del. WSA Rafał Wolnik Protokolant starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 4 września 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 1477/15 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości za odszkodowaniem 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek Prezydenta W. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 6 października 2015 r., sygn. IV SA/Wa 1477/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] marca 2015 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody M. z [...] grudnia 2013 r. nr [...] (błędnie oznaczoną jak decyzja nr [...]), odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy W. z [...] sierpnia 1975 r. nr [...] o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości o pow. 2272 m² położonej w W., przy ul. G. i K., oznaczonej jako grunty tabelowe wsi W. dz. nr [...], [...] i [...], stanowiącej współwłasność spadkobierców W. S.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] sierpnia 1975 r. został złożony przez K. S. 21 maja 2008 r. Sąd wyjaśnił, że w przypadku decyzji wydanej w postępowaniu nadzwyczajnym, kontrola jej legalności wymaga uwzględnienia charakteru tego postępowania i przesłanek nieważności. Przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nakłada na organ administracji publicznej obowiązek nie tylko stwierdzenia niewątpliwego naruszenia prawa, ale zarazem wykazania, że było to rażące naruszenie prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 23 grudnia 2004 r. sygn. akt OSK 992/04, wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994 r. sygn. akt V SA 535/94, wyrok NSA z dnia 27 października 2003 r. sygn. akt IV SA 905/2002) przyjmuje się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy łącznie zostaną spełnione trzy przesłanki: zachodzi oczywistość naruszenia konkretnego przepisu, za uznaniem naruszenia za rażące przemawia charakter naruszonego przepisu oraz racje ekonomiczne, społeczne skutki, które wywołała decyzja są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Oczywistość naruszenia prawa polega na niewątpliwej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym podstawę prawną decyzji. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
