Wyrok NSA z dnia 12 lutego 2019 r., sygn. II FSK 306/17
Brak jest ustawowych i racjonalnych argumentów przemawiających za koniecznością ponoszenia przez przedsiębiorcę, do którego mają zastosowanie przepisy ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, materialnoprawnych konsekwencji błędów czy zaniedbań innego podmiotu - wystawcy faktury.
Teza od Redakcji
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Andrzej Jagiełło (sprawozdawca), Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia WSA del. Mirosław Surma, protokolant Joanna Legieć, po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 3488/15 w sprawie ze skargi "I" sp. z o.o. z siedzibą w P, na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za marzec 2014 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz "I" sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 675 (słownie: sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1.1. Wyrokiem z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2488/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi I. sp. z o.o. (Spółka), na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm)- dalej: p.p.s.a, uchylił decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (Minister) z dnia 20 października 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Osób Niepełnosprawnych za marzec 2014 r. 1.2. Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżonym postanowieniem Minister utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Prezes PFRON) z dnia 27 maja 2015 r. określającą wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) za marzec 2014 r. w wysokości 1 982 zł. Organ pierwszej instancji ustalił, że Spółka uregulowała należności wynikające z faktur stanowiących podstawę wystawienia informacji o kwocie obniżenia po wskazanych w nich terminach płatności, a tym samym doszło do naruszenia przepisu art. 22 ust. 7 zd. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. - o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 127, poz. 721 ze zm.) - dalej: ustawa o rehabilitacji). Naruszenie polegało na nieterminowym uregulowaniu przez Spółkę płatności faktury VAT dnia 30 listopada 2013r., w której wskazany był dzień 14 grudnia 2013 r., a jej opłacenie nastąpiło w dniu 17 grudnia 2013 r., co wyłączyła możliwość zastosowania w sprawie art. 22 ustawy o rehabilitacji. Dopiero w dniu 19 września 2014 r. sprzedawca - firma PPU N. Sp. jawna - wystawił korektę faktury dokonując zmiany terminu płatności na dzień 17 grudnia 2013 r., zgodnie z umową zawartą przez strony w dniu 28 lutego 2012 r., według której termin płatności faktur wynosił 14 dni od daty doręczenia faktury kontrahentowi. Nie jest natomiast możliwa zmiana terminu, który już upłynął. W sytuacji, kiedy stosunki cywilnoprawne dotykają obowiązków wynikających z prawa podatkowego nie jest możliwe ich kształtowanie na podstawie zasady swobody umów wyrażonej w art. 353¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j.: Dz. U. z 2014 r. poz. 121, - dalej: K.c.).
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
