Wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. I OSK 126/13
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janina Antosiewicz sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) sędzia del. NSA Janusz Furmanek Protokolant starszy asystent sędziego Andrzej Nędzarek po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Miasta W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 października 2012 r. sygn. akt II SAB/Po 36/12 w sprawie ze skargi Miasta W. na bezczynność Miasta P. w przedmiocie zawarcia porozumienia w sprawie odpłatności za pobyt w placówce opiekuńczo-wychowawczej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 3 października 2012 r., sygn. akt II SAB/Po 36/12 oddalił skargę Miasta W. na bezczynność Miasta P. w przedmiocie zawarcia porozumienia w sprawie odpłatności za pobyt w placówce opiekuńczo-wychowawczej.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy [...] w P. odrzucił pozew Miasta W. przeciwko Miastu P. o ustalenie, że Miasto P. jest zobowiązane do ponoszenia odpłatności za pobyt małoletniej L. M. w placówce opiekuńczo-wychowawczej. W powyższym orzeczeniu Sąd Rejonowy [...] uznał się za niewłaściwy do rozpatrzenia sprawy, która w jego ocenie miała charakter administracyjnoprawny, a nie cywilnoprawny.
Pismem z dnia [...] września 2011 r. Prezydent Miasta W. wezwał na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym Prezydenta Miasta P. do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na bezzasadnej odmowie zawarcia porozumienia dotyczącego ponoszenia odpłatności za pobyt małoletniej L. M. w placówce opiekuńczo-wychowawczej.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy [...] w W. umieścił w trybie natychmiastowym L. M. w placówce opiekuńczo-wychowawczej. W tym samym dniu L. M. została przyjęta do Pogotowia Opiekuńczego nr [...] w W., w którym przebywała do dnia [...] października 2009 r. Od dnia [...] października 2009 r. do chwili obecnej małoletnia przebywa natomiast w Domu Dziecka nr [...] w W. Skarżący wyjaśnił ponadto, że L. M. od dnia [...] listopada 1995 r. do [...] kwietnia 1998 r. była zameldowana na pobyt stały w P., a w okresie od dnia [...] września 2004 r. do dnia [...] października 2007 r. na pobyt czasowy w T. W chwili wydawania orzeczenia o umieszczeniu w placówce opiekuńczo - wychowawczej L. M. nie była natomiast zameldowana na pobyt stały lub czasowy pod żadnym adresem. Nadto jej rodzice nie mają stałego miejsca zamieszkania i zameldowania, zmieniają bardzo często miejsce pobytu i mieszkają w ośrodkach dla bezdomnych. Miasto W. podniosło, że ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej nie definiuje pojęcia "miejsce zamieszkania", wobec czego należy odwołać się do art. 25 k.c., zgodnie z którym miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której przebywa ona z zamiarem stałego pobytu. Z kolei z art. 26 § 1 k.c. wynika, że miejscem zamieszkania dziecka, pozostającego pod władzą rodzicielską, jest miejsce zamieszkania dziecka u tego rodzica, u którego przebywa ono na stałe. Jednocześnie, wedle art. 6 pkt 8 powołanej ustawy o pomocy społecznej osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego i niezameldowaną na pobyt stały w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1964 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a także osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym i zameldowaną na pobyt stały w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania, uważa się za osobę bezdomną. W tych okolicznościach rodziców L. M. należy uważać za osoby bezdomne, a zatem nie można w odniesieniu do nich mówić o miejscu zamieszkania, ze względu na brak zamiaru stałego pobytu w danym miejscu. Tym samym nie można ustalić miejsca zamieszkania L. M. jako pochodnego względem miejsca zamieszkania jej rodziców. Wobec tego należy uznać, że w świetle art. 86a ustawy o pomocy społecznej podmiotem zobowiązanym do ponoszenia odpłatności za pobyt małoletniej w placówce opiekuńczo-wychowawczej jest Miasto P. Mimo podejmowania prób przez skarżącą, nie doszło jednak do podpisania stosownego porozumienia, o jakim mowa w art. 86 ust. 4 tejże ustawy, a w konsekwencji został również naruszony interes prawny i uprawnienie skarżącego do uzyskania zwrotu poniesionych dotąd wydatków.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
