Wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., sygn. II GSK 327/11
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Socha (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Piotr Pietrasz Protokolant Piotr Suchoń po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 października 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1630/10 w sprawie ze skargi M. A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od M. A. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 550 (pięćset pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 października 2010 r. o sygnaturze VI SA/Wa 1630/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r. o nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. w sprawie ze skargi M. A. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Stwierdził też, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. Orzekł także o zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącego od organu.
Sąd I instancji przyjął, że wydane decyzje organów obu instancji naruszają przepisy prawa materialnego i procesowego. W zakresie przepisów procesowych naruszają przepisy postępowania administracyjnego, gdyż dopuszczono się błędu przy dokonywaniu subsumcji ustalonego w sprawie stanu faktycznego pod normą sankcjonującą błędne zastosowanie wykładni celowościowej art. 18 ust. 5 lit. c/ ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.). W ocenie Sądu brak było podstaw ku temu, wobec jednoznacznego znaczenia normy prawnej uzyskanej w drodze wykładni celowościowej. Nieuprawniona też była wykładnia rozszerzająca normy zakazującej umieszczania urządzenia technicznego przez podmioty wykonujące przewóz okazjonalny na dachu pojazdu. Uznano, że zakaz ten dotyczy także takich urządzeń, które umieszczone są na przedniej szybie pojazdu, zajmując swoim wyrysem przestrzeń nad dachem pojazdu. Uchybienia te naruszają przepisy prawa materialnego. Brak odniesienia się do miejsca kontroli w sposób istotny narusza art. 107 § 3 k.p.a.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
