Wyrok NSA z dnia 25 lipca 2007 r., sygn. I OSK 1252/06
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Sędziowie NSA Anna Łuczaj - spr., Małgorzata Pocztarek, Protokolant Michał Zawadzki, po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Budownictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 1940/05 w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia posiadania uprawnień do zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 maja 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1940/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - po rozpoznaniu skargi A. A. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia uprawnień do zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami państwa polskiego - uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, iż decyzją z dnia 29 września 2005 r. Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] orzekającą o odmowie potwierdzenia posiadania przez A. A. uprawnień do zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami państwa polskiego przez B. i M. A. W ocenie organu odwoławczego Wojewoda [...], działając na podstawie art. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o zaliczeniu na poczet ceny sprzedaży albo opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnym granicami państwa polskiego (Dz. U. z 2004 r., Nr 6, poz. 39 ze zm.), słusznie orzekł o odmowie potwierdzenia posiadania przez A. A. uprawnień do zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami państwa polskiego przez B. i M. A., gdyż repatriowali się oni w 1958 r., a zatem nie spełniają przesłanek określonych w art.1 powołanej wyżej ustawy. Z akt sprawy wynika, że B. i M. A. przybyli do Polski na podstawie umowy z dnia 25 marca 1957 r. zawartej pomiędzy Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie terminu i trybu dalszej repatriacji z ZSRR osób narodowości polskiej (Dz. U. Nr 47, poz. 222), natomiast umowa ta nie jest wymieniona w art. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
