Wyrok NSA z dnia 3 października 2007 r., sygn. II OSK 1239/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Borkowska Sędzia NSA Anna Łuczaj Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 3 października 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Sz 1273/05 w sprawie ze skargi W. S. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] listopada 2005r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 10 maja 2006 r. sygn. akt IISA/Sz 1273/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę W. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r., znak [...], wydanym na podstawie art. 57 ust. 7 i art. 59g ust. 1 w związku z art. 54 znowelizowanej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z nr 207 z 2003 r., poz. 2016 ze zm.), oraz art.123 Kpa, po dokonaniu kontroli budynku warsztatu samochodowego, wymierzył W. S. karę w wysokości 75.000 zł, z tytułu nielegalnego użytkowania budynku warsztatu samochodowego, wybudowanego na działce nr [...] położonej w G. przy ul. [...], na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę [...] z dnia [...] maja 1989 r.

Na powyższe postanowienie W. S. złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i umorzenie wymierzonej kary. W uzasadnieniu wyjaśniał, że projekt budynku, ze względów finansowych, został zmieniony przez projektanta. W związku z nowym projektem zasięgał informacji w Urzędzie Miasta i Gminy G. czy musi zmieniać pozwolenie na budowę, ale powiedziano mu, że nie musi. Dalej podniósł, że w decyzji o pozwoleniu na budowę z 1989 r. nie było ani słowa na temat obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Natomiast nie zgłoszenie zawiadomienia o zakończeniu budowy wynikało z faktu, że nie została ona zakończona. Miała być kontynuowana z chwilą uzyskania środków finansowych. Ponadto wyjaśnił, że zgłosił prowadzoną działalność gospodarczą, opłaca podatki i nie uchyla się od żadnych płatności. Jednak nałożona kara jest bardzo krzywdząca w stosunku do małego warsztatu usługowego, który zaliczony został do tej samej kategorii co centra handlowe, domy towarowe, hale targowe, a nawet restauracje. Wymierzona kara spowoduje zamknięcie warsztatu i pozbawi środków do życia jego rodzinę, co jest sprzeczne z Konstytucją RP art. 32 ust. 2 i art. 65 ust. 1 i ust. 5 oraz narusza art. 7, 8, 9 i 10 Kpa. Nadto organ pierwszej instancji naruszył podstawową zasadę prawa "nie karania dwa razy za to samo", bowiem wymierzył mu już karę grzywny na podstawie art. 93 pkt 6 ustawy Prawo budowlane.