Wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2007 r., sygn. I FSK 1285/06
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Adam Bącal Sędziowie Sędzia NSA Juliusz Antosik (spr.) Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz Protokolant Piotr Dębkowski po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 1339/06 w sprawie ze skargi E. S.A. w K. na decyzję Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [....], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 1999 r. 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej na rzecz E. S.A. w K. kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 lipca 2006 r., III SA/Wa 1339/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę E. SA w K. i uchylił decyzję Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 1999 r. oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...].
W uzasadnieniu wyroku Sąd, przedstawiając stan sprawy, podał, że odmowa stwierdzenia nieważności dotyczy ostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie z [...], zaś Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej nie podzielił stanowiska Spółki, że decyzja konstytutywna Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, ustalająca dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, została wydana bez podstawy prawnej. Generalny Inspektor powołał się na uchwałę NSA z 12 września 2005 r., I FPS 2/05, oraz zauważył, że wydanie tej decyzji w oparciu o art. 27 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (DzU nr 11, poz. 50 ze zm.) nie stanowi też przesłanki z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, tj. nie można mówić o wydaniu jej z rażącym naruszeniem prawa. Organ nie podzielił również stanowiska Spółki w kwestii rażącego naruszenia prawa art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, dotyczącego przedawnienia prawa do wydania decyzji konstytutywnej z uwagi na upływ 3-letniego terminu. Zdaniem organu, w doktrynie i orzecznictwie wykształciły się dwa poglądy, dotyczące terminu przedawnienia sankcji określonych w art. 27 ust. 5 - 8 powołanej ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. Zgodnie z pierwszym, do przedawnienia należy zastosować art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem decyzja ustalająca dodatkowe zobowiązanie podatkowe ma charakter konstytutywny, zaś zgodnie z drugim, do takiego zobowiązania należy stosować art. 70 Ordynacji; przywołał przy tym orzeczenia Sądu Najwyższego w tym zakresie. Natomiast, odnosząc się do zarzutu strony, że decyzja Dyrektora UKS została podpisana przez Naczelnika Wydziału Z. Wolską bez załączonego do decyzji pisemnego upoważnienia, organ wyjaśnił, że osoba ta miała ważne upoważnienie Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej do podpisywania decyzji w jego imieniu, a brak jest przepisów, które nakazywałyby załączenie upoważnienia do wydanego aktu administracyjnego.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
