Wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. II FSK 1407/06
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Bogusław Gruszczyński, Sędzia NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Sędzia NSA Grzegorz Borkowski, Protokolant Anna Dziewiż, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 kwietnia 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 330/05 w sprawie ze skargi T. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 31 stycznia 2005 r. [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997r. 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od T. Z. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 2700,00 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. T. Z. prowadził w 1997 r. działalność gospodarczą, polegającą na produkcji wyrobów z metalu, jako jeden z dwóch wspólników spółki cywilnej pod nazwą Przedsiębiorstwo Produkcyjno - Usługowe M. w B. (dalej: Spółka M.). Inspektor Kontroli Skarbowej w W. zakwestionował złożone przez T. Z. zeznanie podatkowe za wspomniany rok i decyzją z dnia 4 grudnia 2000 r. określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych w innej wysokości. Decyzję tę uchyliła Izba Skarbowa w W. dnia 29 października 2001 r., określając podatek w nowej wysokości.
2. Wyrokiem z dnia 31 maja 2004 r. (sygn. I SA/Wr 3960/01) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję Izby Skarbowej, aczkolwiek większość zarzutów skarżącego uznał za bezzasadne. (1) W szczególności podzielono pogląd organu odwoławczego, że wydatki na remont i utrzymanie samochodu ciężarowego Volvo nie stanowiły kosztów uzyskania przychodu. Samochód Volvo był własnością innej spółki, która zleciła jego remont kapitalny Spółce M. Trudna sytuacja finansowa zleceniodawcy spowodowała jednak, że Spółka M., chcąc odzyskać poniesione na remont nakłady, kupiła samochód od kontrahenta, płacąc kwotę 15.000 zł, obliczoną według jego wartości przed remontem. Sąd przyjął zatem, że cena sprzedaży obejmowała nie tylko wspomnianą kwotę, ale także cenę usługi remontowej. Skoro zaś wydatki na remont były formą zapłaty za późniejsze nabycie samochodu, to nie mogły być zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodu, zgodnie bowiem z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b/ ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm., w brzmieniu obowiązującym w 1997 r.; w skrócie: u.p.d.o.f.), wydatki m.in. na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych, nie stanowiły takich kosztów. Mogły być natomiast kosztami odpisy amortyzacyjne, liczone od wartości początkowej nabytego środka trwałego. (2) Podobnie za bezzasadne uznał Sąd zarzuty podatnika dotyczące przyjętej przez Izbę Skarbową kwalifikacji wydatków na modernizację posadzki w narzędziowni. Sąd wyjaśnił, że zakwestionowane prace polegały na "wybudowaniu" nowej posadzki, a zatem w ich wyniku doszło do powstania nowej posadzki o znacznie lepszych parametrach użytkowych. Prace te nie miały na celu jedynie przywrócenia pierwotnych cech użytkowych posadzki, lecz ją "ulepszyły" (unowocześniły). Skutkiem tego przedmiotowych wydatków nie można było zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c/ u.p.d.o.f. Przepis ten w 1997 r. stanowił, że za koszty uzyskania przychodów nie uważa się wydatków na ulepszenie (przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację) środków trwałych, które zgodnie z odrębnymi przepisami powiększały wartość tych środków, stanowiącą podstawę do naliczania odpisów amortyzacyjnych. (3) Trzecią kwestią poruszoną przez Sąd I instancji było zagadnienie ustalenia wartości początkowej szeregu ulepszonych środków trwałych, w tym maszyn i urządzeń. Sąd podzielił pogląd organów podatkowych, że wartość tę należy liczyć wg ceny zakupu, powiększonej o sumę wydatków na ich ulepszenie (§ 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych - Dz. U. Nr 6, poz. 35, w skrócie: rozporządzenie), a nie na podstawie opinii biegłego, jak chciał tego podatnik. Sąd wyjaśnił przy tym, że ustalenie wartości początkowej przy pomocy biegłego możliwe byłoby tylko wówczas, gdyby podatnik nie mógł ustalić kosztu wytworzenia środka trwałego (§ 6 ust. 7 w zw. z ust. 5 rozporządzenia). Metody tej nie można było natomiast stosować w rozpatrywanej sprawie, w której chodziło o składniki majątku, które zostały nabyte przez podatnika, a następnie poddane remontowi lub modernizacji. W tych przypadkach faktycznie ponoszone koszty, tj. koszty zakupu oraz koszty remontu i modernizacji, powinny być przez podatnika należycie udokumentowane i ewidencjonowane, przy czym - z uwagi na § 6 ust. 5 rozporządzenia - kosztami tymi nie mogła być "wartość własnej pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, koszty ogólne zarządu, koszty operacyjne i koszty operacji finansowych (...)". Sąd zwrócił jednak uwagę, że organy podatkowe nie wyjaśniły należycie wysokości nakładów związanych z pracami remontowymi i modernizacyjnymi, a poniesionych przed oddaniem do używania środków trwałych. Nakłady poniesione na remont i modernizację środków trwałych były ewidencjonowane i tym samym możliwe do ustalenia. Nie uwzględniając tych wydatków w wartości początkowej środków trwałych, organy podatkowe nie ustaliły, jakich środków trwałych dotyczyły zapisy na kartach poszczególnych środków trwałych i nie wyjaśniły, dlaczego ewidencjonowane w ten sposób wydatki nie mogły powiększać wartości początkowej określonych środków trwałych. Celem wyjaśnienia tych okoliczności Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
