Wyrok NSA z dnia 9 września 1998 r., sygn. III SA 546/97
Upadły podatnik nadal pozostaje podatnikiem, jest podmiotem praw i obowiązków materialnoprawnych i do niego należy obowiązek zapłacenia podatku, w szczególności podatku dochodowego od osób fizycznych za okres sprzed ogłoszenia upadłości.
UZASADNIENIE
Urząd Skarbowy w O. po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia 18 grudnia 1996 r. z powołaniem się na art. 104 Kpa, art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ wymierzył Feliksowi S. podatek dochodowy od osób fizycznych za 1994 r. w wysokości 2.555.760 PLN.
W uzasadnieniu podano, że F. S. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie zaewidencjonował w urządzeniach księgowych przychodów ze sprzedaży części i zespołów do maszyn budowlanych na rzecz Spółki z o.o. E. i Spółki cywilnej "M." w O. na ogólną kwotę 56.465.270.000 st. zł. Tym samym, jak podano, podatnik naruszył par. 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 stycznia 1991 r. w sprawie zasad prowadzenia rachunkowości /Dz.U. nr 11 poz. 35 ze zm./. W związku z twierdzeniem podatnika, ze sprzedaży nie zaewidencjonował, gdyż nie otrzymał z tego tytułu należności, powołano się na art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, że za przychód uważa się także kwoty należne lecz jeszcze nie otrzymane i zamieszczono wyliczenie należnego podatku przy uwzględnieniu 1/3 straty z roku 1993. W aktach sprawy znajdują się fotokopie faktur na sprzedaż części budowlanych oraz umowa regulująca płatność za faktury zawarta między podatnikiem i właścicielami Spółki "M.", w której m.in. strony uzgodniły, ze terminem zapłaty za sprzedany towar o wartości netto /bez VAT/ na kwotę ponad 35 mld st. zł będzie dzień 31 grudnia 2007 r. W odwołaniu od tej decyzji F.S. podał, że za sprzedane towary nie otrzymał zapłaty, gdyż sprzedaż ta była traktowana jako sprzedaż komisowa. Odwołujący podał także, że na pozyskanie części poniósł koszty, nie uzyskując z ich sprzedaży żadnego dochodu. Izba Skarbowa w O. decyzją z dnia 27 lutego 1997 r. utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podano, że treść faktur i umowy z dnia 1 grudnia 1994 r. świadczy o tym, że dokonana sprzedaż nie była sprzedażą komisową. Ponadto ponowiono argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, w szczególności odwołano się do treści art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz podano, że wbrew twierdzeniom odwołującego stwierdzono, że S.C. "M." w całości sprzedała zakupione w firmie podatnika części i zespoły, a w tej sytuacji nie było żadnych podstaw, aby nie dokonać faktycznej zapłaty za te towary przed 2007 r. W skardze na tę decyzję wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego F. S. wniósł o jej uchylenie, gdyż w wyniku nieszczęśliwego zbiegu okoliczności - zastosowanie aresztu tymczasowego - nie mógł skorygować, po dowiedzeniu się w listopadzie 1995 r. o konieczności uiszczenia podatku dochodowego, wystawionych faktur. Korzystając z nieobecności podatnika Spółka "E." została sprzedana osobie przebywającej za granicą, natomiast Spółka "M." zakończyła działalność. Skarżący wspomniał także, że dyrektorzy jego firmy nie wykonywali jego poleceń co do skorygowania faktur, że został uniewinniony w sprawie w której był tymczasowo aresztowany, a także, że ogłoszono /w 1996 r./ "jego upadłość". W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, gdyż skarżący nie kwestionuje wydanej decyzji lecz wymienia przeszkody, które nie pozwoliły dokonanych w 1994 r. transakcji "odkręcić".
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
