Problemy podatkowe z rozliczaniem inwestycji w obcych środkach trwałych

Inwestycja w obcym środku trwałym to suma nakładów, o wartości przekraczającej w roku podatkowym kwotę 3500 zł, powodujących ulepszenie obcego środka trwałego (art. 22g ust. 17 updof, art. 16g ust. 13 updop). Chodzi tu o nakłady poniesione od dnia rozpoczęcia inwestycji do dnia przyjęcia jej do używania. Składnik majątku trwałego, którego dotyczy inwestycja, jest "obcy", czyli nie należy do podatnika. Jest wynajmowany, wydzierżawiany lub użytkowany przez podatnika na podstawie umów (np. użyczenia, leasingu operacyjnego). Inwestycja w obcym środku trwałym jest szczególnego rodzaju środkiem trwałym. Jego specyfika wynika przede wszystkim z odejścia od reguły, że środek trwały stanowi przedmiot własności lub współwłasności podatnika. Do inwestycji w obcym środku trwałym ma natomiast zastosowanie zasada, że poczynionych nakładów na jej wytworzenie podatnik nie może zaliczyć bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów (art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b) updof, art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b) updop). Jedynym sposobem podatkowego zrekompensowania poczynionych wydatków są w tej sytuacji odpisy amortyzacyjne.

Ulepszenie a remont

Ulepszenie cudzego składnika majątkowego może polegać na jego przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji. Wobec braku ustawowych definicji tych pojęć ich interpretacji należy dokonywać, posługując się znaczeniami, jakie mają one w języku polskim.