Od kiedy należy ustalać na nowych zasadach podstawę wymiaru składek ZUS dla pracowników oddelegowanych za granicę

W wyniku zmiany rozporządzenia składkowego od 1 października 2016 r. nowe brzmienie uzyskał § 2 ust. 1 pkt 16 tego rozporządzenia. Przepis ten przed zmianą ustanawiał minimalną podstawę wymiaru składek pracowników zatrudnionych przez polskich pracodawców za granicą, niezależnie od wysokości faktycznie uzyskiwanego przez nich dochodu, przez co został uznany za niezgodny z konstytucją (wyrok TK z 28 października 2015 r., sygn. akt SK 9/14). Zgodnie z nowym brzmieniem regulacji podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe osób zatrudnionych za granicą u polskich pracodawców nie stanowi część wynagrodzenia pracowników, których przychód jest wyższy niż prognozowane przeciętne wynagrodzenie miesięczne - w wysokości równowartości diety przysługującej z tytułu podróży służbowych, z zastrzeżeniem, że tak ustalony miesięczny przychód stanowiący podstawę wymiaru składek nie może być niższy od kwoty przeciętnego wynagrodzenia. Oznacza to, że minimalna podstawa wymiaru składek, określona w rozporządzeniu składowym, ma zastosowanie tylko do tych pracowników, których zarobki pozwalają na ustalenie jej na tym poziomie (tzn. zarabiają kwotę prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia lub więcej). W 2016 r. minimalna podstawa wymiaru składek dla pracowników oddelegowanych wynosi 4055 zł. Od 1 października 2016 r. nie ma już zastosowania mechanizm podwyższania podstawy wymiaru składek do kwoty prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia, w sytuacji gdy faktyczny przychód ubezpieczonego jest niższy od tej kwoty.