Wyrok NSA z dnia 16 września 2026 r., sygn. II OSK 2591/25
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Gdesz Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w dniu 16 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 maja 2025 r. sygn. akt II SA/Ke 189/25 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 4 lutego 2025 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, wyrokiem z 28 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Ke 189/25, oddalił skargę J. P. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 4 lutego 2025 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu rozbiórki.
Zaskarżoną decyzją Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach, po rozpatrzeniu odwołania J. P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Kielce z 11 grudnia 2024 r. odmawiającej odroczenia terminu rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] [...] w Kielcach, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Skargą J. P. zaskarżyła powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 oraz art. 80 k.p.a.; art. 107 § 3 k.p.a.; art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r.; art. 38 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.
Uzasadniając oddalenie powyższej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach nie stwierdził naruszeń prawa dających podstawę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Sąd podniósł, że w rozpoznawanej sprawie jest niesporne, że przedmiotowy budynek mieszkalny został wybudowany w latach 80 tych XX wieku, a więc przed 1 stycznia 1995 r. oraz bez pozwolenia na budowę i z naruszeniem postanowień obowiązującego ówcześnie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego, który teren tej działki przeznaczał wyłącznie pod komunikację drogową (pętlę autobusową). Ostateczna decyzja nakazująca rozbiórkę tego domu została wydana na podstawie przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Skoro tak, to konsekwentnie w zakresie materialnoprawnych warunków odroczenia wykonania tej rozbiórki należało stosować przepis art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. co prawidłowo uczyniły organy rozpatrujące sprawę. Przepis ten stanowił, że jeżeli względy społeczne lub gospodarcze przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego, co do którego wydany został nakaz przymusowej rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1, lub w wypadku, o którym mowa w art. 38 ust. 2, właściwy terenowy organ administracji państwowej może odroczyć wykonanie przymusowej rozbiórki na oznaczony czas i zezwolić na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego w sposób określony w decyzji. Przy wykładni tego przepisu należy mieć na względzie, że odroczenie wykonania przymusowej rozbiórki na oznaczony czas, na podstawie art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. ma charakter wyjątku, może mieć więc zastosowanie do sytuacji szczególnych i tylko czasowo. Jego zastosowanie nie może niweczyć skutków art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Przepis ten nie może być wykorzystywany do ciągłego odraczania wykonania przymusowej rozbiórki i to z tych samych powodów. Unormowanie to nie daje podstaw do ciągłego uchylania się od nakazu rozbiórki.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
