Wyrok NSA z dnia 15 września 2026 r., sygn. II OSK 1821/26
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 15 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 kwietnia 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 718/26 w sprawie ze sprzeciwu M.T. od postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 września 2025 r. nr 1232/2025 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 7 kwietnia 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 718/26, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił sprzeciw M.T. (dalej: "skarżący") od postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z 23 września 2025 r., nr 1232/2025, którym na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572), dalej: "k.p.a.", uchylono postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla W. (dalej: "PINB) z 25 lipca 2025 r., nr EN/123/25 w przedmiocie nałożenia grzywny w kwocie 458.335,71 zł w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku kotłowni z dwoma pomieszczeniami, na terenie działki nr ewid. [...] obr. [...], przy ul. [...] w Dzielnicy [...] [...].
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący zaskarżając wyrok w całości i zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej "p.p.s.a." naruszenie:
1. art. 151a § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 18 i art. 139 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r., poz. 132), dalej: "u.p.e.a.", oraz w zw. z art. 139a k.p.a. poprzez oddalenie sprzeciwu i wadliwe uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że organ odwoławczy uchylając postanowienie o nałożeniu grzywny i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia nie orzekł na niekorzyść skarżącego. Sąd całkowicie pominął treść normy art. 139a k.p.a. i nie dostrzegł, że sformułowane przez WINB wiążące wytyczne nakazujące PINB pominięcie środka w postaci grzywny i obligatoryjne zastosowanie wykonania zastępczego, w sposób definitywny ukształtowały wynik ponownego postępowania na niekorzyść skarżącego, co stanowi rażące złamanie ustawowego zakazu reformationis in peius;
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
