Postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 2026 r., sygn. II OSK 525/26
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej adwokata M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 2238/25 w przedmiocie odrzucenia skargi adwokata M. M. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 3210/16 w sprawie ze skargi M.M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 25 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen postanawia: oddalić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 2238/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę adwokata M. M. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 3210/16, którym przyznano ww. adwokatowi ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 420 zł tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 96,60 zł stanowiącą 23% podatku od towarów i usług.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że pismem złożonym 4 czerwca 2024 r. adwokat M. M. wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie ww. postanowienia referendarza sądowego opierając ją o podstawę z art. 272 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) i zażądał zmiany tego postanowienia poprzez przyznanie mu wynagrodzenia w wysokości 590,40 zł, tj. 480,00 zł netto + 110,40 zł tytułem VAT. W uzasadnieniu podał, że wyrokiem z 27 lutego 2024 r., sygn. SK 90/22, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że § 2 pkt 1 w związku z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2023 r. poz. 2631) w zakresie, w jakim określa opłaty stanowiące ponoszone przez Skarb Państwa koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu w wysokości niższej niż stawki minimalne opłat określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964, ze zm.), jest niezgodny z art. 64 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 zdanie drugie i art. 92 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Postanowieniem z 4 października 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 1271/24, Sąd odrzucił powyższą skargę o wznowienie jako niedopuszczalną. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 4 września 2025 r. sygn. akt II OSK 102/25 uchylił ww. postanowienie uznając dopuszczalność wzruszenia, w trybie wznowienia, postanowienia w sprawie przyznania wynagrodzenia za świadczenie pomocy prawnej z urzędu.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
