Wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2026 r., sygn. II GSK 448/23
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Anna Ostrowska Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Karnas-Mroczek po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 2229/22 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 czerwca 2022 r. nr BP.502.331.2021.1186.KA12.229438 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. odstępuje w całości od zasądzania zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
I. Przedmiot kontroli kasacyjnej.
Wyrokiem z dnia 21 listopada 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2229/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi [...] (skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (organ II instancji, GITD, organ) z dnia 13 czerwca 2022 r., nr BP.502.331.2021.1186.KA12.229438, w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (organ I instancji) z dnia 2 września 2021 r., nr WITD.DI.0152.W.XII1373/3/21, umorzył postępowanie administracyjne oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego 240 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
II. Stan sprawy wynikający z kontrolowanego wyroku.
W dniu 9 lipca 2021 r. w Gliwicach zatrzymano do kontroli członowy pojazd marki [...] o nr. rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr. rej. [...]. Pojazdem wykonywano w imieniu skarżącego krajowy transport drogowy z ładunkiem żwiru. Przebieg kontroli utrwalono protokołem z dnia 9 lipca 2021 r., z którego wynika, iż w trakcie kontroli dokonano zważenia pojazdu przy pomocy przenośnej wagi do pomiarów dynamicznych METEOR o nr. fabrycznym [...], posiadającej świadectwo legalizacji pierwotnej.
W wyniku ważenia odnotowano:
- przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 0,45 t, co stanowi przekroczenie dopuszczalnych wartości o 1,125 %: zmierzona masa całego pojazdu wynosiła 40,45 t. Z uwagi na możliwe błędy pomiarowe wartość została pomniejszona o 2% zaokrąglone w górę do 0,1 t, dla każdej osi. Po odjęciu błędów masa pojazdu wyniosła 39,45 t wobec normy wynoszącej 40,0 t. Z uwagi jednak na fakt, że pojazd pozostawał nienormatywny pomimo zastosowania korekty - po odjęciu błędów nacisk potrójnej osi nienapędowej wyniósł 25,45 t w stosunku do normy wynoszącej 24,0 t - do wyznaczenia stopnia nienormatywności pojazdu, zastosowano bezpośrednio wartości wskazań wag;
- przekroczenie nacisku osi: zmierzony nacisk potrójnej osi nienapędowej wyniósł 26,05 t. Z uwagi na możliwe błędy pomiarowe wartość została pomniejszona o 2% zaokrąglone w górę do 0,1 t dla każdej z osi. Po odjęciu błędów nacisk osi napędowej wyniósł 25,45 t w stosunku do normy wynoszącej 24,0 t. Wobec powyższego do wyznaczenia stopnia nienormatywności pojazdu zastosowano bezpośrednio wartości wskazań wag. Z uwagi na powyższe stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku potrójnej osi nienapędowej pojazdu o 2,05 t, co stanowi przekroczenie dopuszczalnych wartości o 8,54 %.
Decyzją organu I instancji z dnia 2 września 2021 r. nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 6000 złotych. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie.
GITD decyzją z dnia 13 czerwca 2022 r. utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.
W uzasadnieniu organ II instancji przytoczył przepisy prawa zastosowane w sprawie oraz wyjaśnił, iż w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną nałożono jak za brak zezwolenia kategorii V.
Odnosząc się do kwestii nieprawidłowego obliczenia masy rzeczywistej pojazdu, wskazano, że w związku z tym, że podczas kontroli stwierdzono przekroczenia dopuszczalnego nacisku na potrójnej osi nienapędowej, podstawą do wyznaczenia wielkości dla rzeczywistej masy całkowitej pojazdu były wyniki odczytane wprost z wyświetlacza wagi. Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 1 ust. 1 zarządzenia nr 35/2020 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 sierpnia 2020 r. w sprawie zmiany zarządzenia zmieniającego zarządzenie w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego (Dz. Urz. GITD z 2020 r. poz. 35), jeżeli wynik pomiaru odczytany wprost odpowiednio z wagi (wag), wysokościomierza lub przymiaru wstęgowego wskazuje przekroczenie wartości dopuszczalnej odpowiednio nacisków osi lub masy całkowitej albo wysokości, długości lub szerokości, a po zastosowaniu korekty, o której mowa w § 29b ust. 9 lub 10, § 29d ust. 5 albo § 30 ust 3 lub 4 zarządzenia, otrzymana w ten sposób wartość nadal przekracza wielkość dopuszczalną, w protokole kontroli jako przekroczenie dopuszczalnej wartości tego parametru podaje się wartość odczytaną wprost odpowiednio ze wskaźnika wagi (wag), wysokościomierza lub przymiaru wstęgowego. Skoro zatem, zdaniem organu, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na potrójnej osi nienapędowej po zastosowaniu korekty, to wartości odczytane z wyświetlacza wagi stały się podstawą do wyznaczenia rzeczywistej masy całkowitej.
Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
III. Ocena prawna wyrażona w kontrolowanym wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie opisanym na wstępie wyrokiem uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą, umorzył postępowanie administracyjne oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Sąd I instancji wskazał, że organy dokonały błędnego ustalenia rzeczywistej masy całkowitej pojazdu bez zastosowania przewidzianych prawem korekt wag i niezasadnie nie dokonały subsumpcji przesłanek określonych przepisem art. 140aa ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (p.r.d.). Zdaniem WSA organ dokonał nieuzasadnionej nadinterpretacji zarządzenia nr 24/2014 GITD z dnia 17 września 2014 r. w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego (Dz. Urz. GITD z 2014 r. poz. 14, z 2019 r. poz. 5 i 37, z 2020 r. poz. 32 i 43 oraz z 2021 r. poz. 44) w brzmieniu nadanym zarządzeniem GITD nr 32/2020, które weszło w życie dnia 17 sierpnia 2020 r., a, co istotne, z pominięciem art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d., co w konsekwencji skutkowało błędnymi ustaleniami faktycznymi w sprawie.
Jak wyjaśnił Sąd I instancji, w przypadku transportu towaru sypkiego kwestią zasadniczą dla oceny sprawy są ustalenia w zakresie rzeczywistej masy całkowitej pojazdu. Sąd nie podzielił opinii organu, iż treść zarządzenia pozwalała organom na odstąpienie od przewidzianych prawem korekt wag przy określaniu dopuszczalnej masy całkowitej. Takie rozumienie ustalonych aktem wewnętrznym procedur ważenia, jakoby którykolwiek z parametrów (naciski osi lub masa całkowita) powodował obowiązek stosowania wyników wagi wprost z licznika wagi, w zasadzie wyłączyłoby możliwość stosowania przepisu ustawy tj. art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. Skoro bowiem ustawodawca nakazał odstąpić od ukarania w przypadku przekroczenia norm nacisku osi co do przewozu ładunków sypkich oraz drewna, o ile rzeczywista masa całkowita pojazdu nie przekracza danych norm DMC, to nie można uznać, iż zarządzeniem organu administracyjnego analogiczna sytuacja (przekroczenie norm na osi) powoduje wyłączenie przyjętej 2% skali błędu użycia wag przenośnych do pomiarów statycznych. Wynik pomiaru na wadze przenośnej przy każdej osi powinien zawsze uwzględniać przyjęty margines błędu. Suma wag wszystkich osi jest bowiem brana pod uwagę przy ustalaniu rzeczywistej masy całkowitej danego pojazdu.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą oraz umorzył postępowanie administracyjne na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.).
IV. Skarga kasacyjna i jej zarzuty.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
1. przepisów prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., które mogło mieć wpływ na wynik postępowania, poprzez brak starannego sporządzenia uzasadnienia wyroku, przez co niemożliwa jest logiczna ocena wywodów Sądu, w szczególności poprzez brak precyzyjnego wskazania podstaw uchylenia zaskarżonych decyzji;
2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 140aa ust. 1 w zw. z art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że w wyniku błędnej interpretacji zapisów wewnętrznego zarządzenia organu nr 28/2014 z dnia 17 września 2014 r. w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego organy w sposób nieprawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy poprzez nieuwzględnienie "błędu pomiaru" całkowitej masy pojazdu, co doprowadziło do nieuzasadnionego niezastosowania ww. przepisów p.r.d., podczas gdy organy w sposób prawidłowy ustaliły całkowitą masę pojazdu przy pomocy zalegalizowanych urządzeń pomiarowych, co do których nie istnieją przepisy prawa powszechnie obowiązującego nakazujące odejmowanie jakichkolwiek "błędów pomiarów", a co za tym idzie, w związku ze stwierdzeniem przez kontrolowany pojazd obok przekroczenia nacisku osi także przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej nie zaistniały podstawy do zastosowania przesłanki do wyłączenia odpowiedzialności skarżącego za powstałe naruszenie.
Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.
V. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
1. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek jedynie w zakresie zarzutu nr 1 jej petitum, który – w granicach możliwości kontrolnych wynikających z art. 183 § 1 p.p.s.a. oraz wobec niestwierdzenia podstaw, o których mowa w art. 183 § 2 i art. 189 p.p.s.a. – uznano za wystarczającą podstawę do wzruszenia zaskarżonego wyroku.
2. Orzekając w przedmiotowej sprawie oraz podzielając procesowe zastrzeżenia skarżącego kasacyjnie organu w odniesieniu do formalnej konstrukcji uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz szczegółowości przedstawionej oceny prawnej w nim przedstawionej, Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał stanowisko wyrażone w wyroku z dnia 17 lutego 2026 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 1928/22.
3. W związku z powyższym należy przypomnieć, że o ile nie jest kwestionowana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym teza, że zakresem weryfikacji podstawy kasacyjnej wynikającej z art. 141 § 4 p.p.s.a. są objęte tylko zagadnienia formalno-konstrukcyjnej i procesowej prawidłowości sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, natomiast przez odwołanie się do powyższego wzorca normatywnego nie jest dopuszczalne żądanie kontroli prawidłowości ocen prawnych sądu administracyjnego, albowiem ekscepcje w tym zakresie zmierzają już nie do kontroli formalnej prawidłowości uzasadnienia, lecz do podważenia procesu lub rezultatu sądowoadministracyjnej oceny legalności wykładni lub stosowania prawa przez kontrolowane organy, o tyle nie ulega wątpliwości, że jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie zawiera stanowiska sądu co do całości relewantnych elementów stanu sprawy lub jest pozbawione oceny prawnej tego rodzaju elementów, które należą do istoty sprawy, to tego rodzaju orzeczenie nie poddaje się następczej kontroli kasacyjnej, a sam rezultat legalnościowej weryfikacji sądu a quo jest dotknięty wadliwością procesową, która co najmniej mogła mieć istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z dnia 30 października 2025 r., sygn. akt II GSK 759/23).
4. Kontrolowany Sąd Wojewódzki, orzekając ponownie w sprawie dotyczącej stanu faktycznego, który stał się podstawą ocen prawnych sformułowanych w sprawie o sygn. akt II GSK 1928/22, nie dopełnił w stopniu co najmniej dostatecznym obowiązku sporządzenia konstrukcyjnie i formalnie prawidłowego uzasadnienia, które zawierałoby – zgodnie z wymogami formalnymi określonymi w art. 141 § 1 zd. 1 p.p.s.a. – weryfikowalne wyjaśnienie podstawy prawnej orzekania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zakresie ustalenia i zastosowania relewantnych oraz wchodzących w skład normy dopełnienia wzorców oceny materialnoprawnej sprawy, o której mowa w art. 140aa ust. 1 w zw. z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a) w zw. z art. 140ab ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (u.p.r.d.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji. W konsekwencji można zarzucić Sądowi meriti uchylenie się od obowiązku dokonania pełnej oceny prawnej co do istoty sprawy, której dotyczy skarga.
5. Przede wszystkim należy zauważyć, że kontrolowany Sąd Wojewódzki – zarzucając kontrolowanym organom dokonanie błędnej interpretacji przepisów w art. 140aa ust. 1 w zw. z art. 140aa ust. 4 pkt 2 u.p.r.d. – odwołał się w sposób niedopuszczalny do treści zarządzenia nr 28/2014 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2014 r. w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego (Dz.Urz.GITD z 2014 r., poz. 14), które jako akt prawa wewnętrznego nie może stanowić podstawy kształtowania sytuacji prawnej podmiotów zewnętrznych (w tym podmiotów prywatnych), nawet jeśli jego postanowienia wpływają korzystnie na te sytuacje (por. art. 93 ust. 1 i 2 Konstytucji RP), niezależnie od tego, że tego rodzaju akty wewnętrzne podlegają zawsze sądowej kontroli co do ich zgodności z powszechnie obowiązującym prawem (zob. art. 93 ust. 3 Konstytucji RP).
6. Sąd a quo, rozpoznając sprawę zgodnie z zasadą niezwiązania granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), oraz rekonstruując wzorzec oceny legalności zaskarżonej decyzji w zakresie wymagań metrologicznych urządzenia wagowego zastosowanego do pomiaru rzeczywistej masy całkowitej i nacisku grupy osi pojazdu członowego objętego kontrolą drogową oraz zachowania warunków legalności procedury pomiarowej wykonanej za pomocą tego rodzaju urządzenia, powinien był uwzględnić stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyrokach z dnia 14 grudnia 2023 r. (sygn. akt II GSK 1204/20, opublik. ONSAiWSA Nr 4/2024, poz. 49), z dnia 28 czerwca 2024 r. (sygn. akt II GSK 500/21) oraz z dnia 17 lutego 2026 r. (sygn. akt II GSK 1545/22).
W orzeczeniach powyższych przyjęto, że przepisy prawa metrologicznego mają zastosowanie do przyrządów pomiarowych używanych oraz urzędowych czynności pomiarowych wykonywanych przez organy administracji publicznej inne niż organy administracji miar, jeżeli te pierwsze organy wprowadzają tego rodzaju przyrządy do użytkowania lub użytkują je w celu wykonywania zadań publicznych, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (u.p.m.), w tym przy pobieraniu opłat, podatków i innych należności budżetowych oraz ustalaniu opustów, kar umownych, wynagrodzeń i odszkodowań, a także przy pobieraniu i ustalaniu podobnych należności i świadczeń (art. 8 ust. 1 pkt 4 u.p.m.). Przyrządy te w zakresie, w jakim zostały określone w przepisach wydanych na podstawie art. 8 ust. 6 u.p.m., podlegają prawnej kontroli metrologicznej, która jest wykonywana przez: 1) zatwierdzenie typu przyrządu pomiarowego na podstawie badania typu – przed wprowadzeniem typu przyrządu pomiarowego do obrotu; 2) legalizację pierwotną albo legalizację jednostkową (przy czym zgodnie z art. 8 ust. 3 u.p.m. legalizacja jednostkowa jest legalizacją pierwotną przyrządu pomiarowego w wykonaniu jednostkowym, skonstruowanego dla określonego, szczególnego zastosowania) – przed wprowadzeniem danego egzemplarza przyrządu pomiarowego do obrotu lub użytkowania; 3) legalizację ponowną – w stosunku do przyrządów pomiarowych wprowadzonych do obrotu lub użytkowania. Zgodnie natomiast z art. 8 ust. 2a u.p.m. przyrządy pomiarowe wprowadzone do obrotu lub użytkowania po dokonaniu oceny zgodności w rozumieniu art. 2 pkt 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz.Urz. UE L 218 z 13.08.2008, str. 30), zwanej "oceną zgodności", które są stosowane w dziedzinach, o których mowa w art. 8 ust. 1, i zostały określone w przepisach wydanych na podstawie art. 8 ust. 6, podlegają w użytkowaniu prawnej kontroli metrologicznej.
7. Jakkolwiek z akt sprawy oraz ustaleń faktycznych organów wynika, że sporne pomiary zostały wykonane przy użyciu wagi przenośnej do pomiarów dynamicznych, która w dniu dokonywania pomiarów posiadała ważne świadectwo legalizacji pierwotnej, to jednak Sąd meriti nie objął zakresem rozpoznania i kontroli okoliczności dotyczących zagadnienia, czy organ I instancji przed rozpoczęciem procedury pomiarowej oraz w toku użytkowania ww. wagi podjął wymagane czynności kontrolne w celu stwierdzenia spełnienia warunków prawnych legalności i prawidłowości konkretnego pomiaru zgodnie z przepisami §§ 6-19 i 21-26 oraz § 27 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz.U. z 2007 r., nr 188, poz. 1345; "rozporządzenie z dnia 25 września 2007 r."), a w szczególności – czy w toku spornej procedury ważenia dynamicznego zachowano zakres błędów granicznych dopuszczalnych wagi zgodnie z treścią załącznika nr 2 (zob. § 21 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r.) oraz z uwzględnieniem załącznika nr 4 do ww. rozporządzenia.
Wymagania określone w powyższym akcie w odniesieniu do zasad użytkowania wag do ważenia pojazdów w ruchu są wiążące także organów Inspekcji Transportu Drogowego w toku wykonywania zadań związanych z pomiarem obciążenia osi pojazdu oraz jego masy. Zasadą jest bowiem, że organy administracji publicznej użytkujące – w toku wykonywania zadań publicznych, w zakresie wyznaczonym w art. 8 ust. 1 u.p.m. lub przepisach szczególnych – przyrządy pomiarowe podlegające prawnej kontroli metrologicznej, mają prawny obowiązek uwzględniania z urzędu ustalonych normatywnie wartości błędów granicznych dopuszczalnych wskazań tych przyrządów w użytkowaniu oraz korygowania w tym zakresie wskazań nominalnych pomiaru (zob. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2023 r., II GSK 1204/20, ONSAiWSA Nr 4/2024, poz. 49). Wartości tego rodzaju w zakresie wag nieautomatycznych zostały określone w § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz.U. z 2008 r., nr 26, poz. 152).
8. Ponownie rozpoznając sprawę, kontrolowany Sąd Wojewódzki dokona ponownej oceny prawnej zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem wiążących wytycznych procesowo-interpretacyjnych (art. 190 p.p.s.a.).
9. Mając na względzie powyższe oceny i argumenty oraz działając na podstawie art. 185 § 1 i art. 207 § 2 w zw. z art. 203 pkt 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok oraz przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, odstępując w całości (ze względu na wadliwą kontrolę legalności zaskarżonej decyzji) od zasądzenia od strony skarżącej na rzecz skarżącego kasacyjnie organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
-----------------------
2
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
