Interpretacja indywidualna z dnia 13 marca 2025 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDIL2-1.4011.1005.2024.3.MKA

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismami z 4, 11 i 27 lutego 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Państwo A i B małżonkowie są polskimi rezydentami podatkowymi, w rozumieniu art. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podatnicy pozostają we wspólności majątkowej małżeńskiej. Wnioskodawca, jest przedsiębiorcą, podatnikiem VAT czynnym, prowadzącym działalność gospodarczą. Pani A nie prowadzi własnej działalności gospodarczej. 8 sierpnia 2024 r. doszło do podpisania pomiędzy małżonkami (zwanymi dalej Kredytobiorcą) a przedstawicielami Banku dokumentu zatytułowanego „Ugoda do umowy (…)”. Dokument podpisano ponieważ od 19 czerwca 2008 r. Bank i Kredytobiorcę łączyła Umowa kredytu hipotecznego indeksowanego/denominowanego do franka szwajcarskiego (CHF). Nieruchomość, której zakup był finansowany środkami pochodzącymi z kredytu hipotecznego jest wykorzystywana w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. W treści Ugody z 8 sierpnia 2024 r. wskazano, że Kredytobiorca jest świadomy, że ma prawo do podniesienia przeciwko Bankowi roszczeń w związku z zawarciem, wykonywaniem lub treścią Umowy i stoi na stanowisku, iż w szczególności może dochodzić roszczeń o uznanie postanowień Umowy, w tym dotyczących zasad ustalania kursu waluty, klauzuli ryzyka walutowego, i zasad denominacji lub indeksacji, za niewiążące na podstawie art. 385 § 1 i nast. Kodeksu cywilnego lub stwierdzenie nieważności Umowy lub o zapłatę z ww. tytułów. Dodatkowo, co wskazano w treści Ugody, Kredytobiorca stoi na stanowisku i jest świadomy, że podniesienie któregokolwiek z wymienionych w Ugodzie roszczeń mogłoby skutkować pozytywnym dla Kredytobiorcy orzeczeniem sądowym. Zdaniem Banku z kolei Umowa kredytowa jest ważna i Bank nie uznaje za zasadne roszczeń o uznanie postanowień Umowy kredytowej za niewiążące na podstawie art. 385 § 1 i nast. Kodeksu cywilnego.