Interpretacja indywidualna z dnia 12 lutego 2025 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB1-3.4010.815.2024.1.MBD

Istota problemu

Głównym problemem prawnym rozstrzyganym przez organ podatkowy było ustalenie, czy sposób kalkulacji kosztów kwalifikowanych z tytułu ulgi B+R, może być wykorzystany do ustalania ogólnego czasu pracy na cele ulgi na innowacyjnego pracownika, zgodnie z art. 18db ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Organ podatkowy badał, czy metodologia ustalana dla ulgi B+R jest tożsama z wymaganiami dla obliczania czasu pracy innowacyjnych pracowników w kontekście wspomnianej ulgi.

Rozstrzygnięcie

Organ podatkowy stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe. Organ podkreślił, iż pojęcie 'ogólnego czasu pracy' nie zostało szczegółowo zdefiniowane w ustawach podatkowych, a jego zrozumienie powinno nawiązywać do przepisów Kodeksu pracy. Wraz z definiowaniem czasu pracownika 'w dyspozycji pracodawcy', czas obejmuje zarówno okresy efektywnego świadczenia pracy, jak i urlopy czy zwolnienia lekarskie, co różnicuje sposób kalkulacji od kosztów kwalifikowanych ulgi B+R. Dlatego metodologia kalkulacji kosztów ulgi B+R nie może być automatycznie zastosowana do ulgi na innowacyjnego pracownika, a te elementy należy rozpatrywać w szerszym kontekście zgodności z Kodeksem pracy.