Zasady wliczania składników wynagrodzenia do podstawy zasiłkowej w regulacjach wewnątrzzakładowych

Składniki wynagrodzenia, takie jak premie, nagrody czy dodatki, mogą być wliczane do podstawy wymiaru zasiłków lub być pomijane przy ustalaniu tej podstawy, jeżeli przysługują za okresy pobierania zasiłków. Te zasady powinny wynikać bezpośrednio z umowy o pracę albo przepisów o wynagradzaniu, takich jak układ zbiorowy pracy czy regulaminy, np. wynagradzania czy przyznawania innych świadczeń związanych z pracą. Postanowienia tych dokumentów powinny również wskazywać sposób zmniejszania danego składnika za okresy niezdolności do pracy, ponieważ od tego zależy, czy składnik ten będzie podlegał uzupełnieniu. 

W kontekście ustalania podstawy wymiaru zasiłków należy zaznaczyć, że wliczamy do niej składniki wynagrodzenia:

• podlegające oskładkowaniu na ubezpieczenie chorobowe oraz
• do których pracownik nie zachowuje prawa w okresie pobierania zasiłku, zgodnie z postanowieniami układów zbiorowych pracy lub przepisami o wynagradzaniu, jeżeli nie są one wypłacane za okres pobierania tego zasiłku.

Podstawa wymiaru zasiłku pracowników

Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu będącemu pracownikiem stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. Jeżeli niezdolność do pracy powstała przed upływem okresu 12 miesięcy, podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie za pełne miesiące kalendarzowe ubezpieczenia.

Za wynagrodzenie uwzględniane w podstawie wymiaru zasiłku uważany jest przychód pracownika stanowiący podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe, po odliczeniu potrąconych przez pracodawcę składek na ubezpieczenie emerytalne, rentowe oraz chorobowe, finansowanych ze środków pracownika.