Zbycie wierzytelności własnych, uprzednio zarachowanych jako przychód, pozwala na uznanie kosztów uzyskania przychodów w wysokości nominalnej wartości zbywanych wierzytelności, zapewniając neutralność podatkową transakcji. Różnice kursowe od takich wierzytelności ujawniane są w momencie faktycznego rozliczenia kompensaty, a nie w dacie cesji.

Przeniesienie praw i obowiązków z umów przedwstępnych sprzedaży nieruchomości, kwalifikowane jako świadczenie usług, podlega opodatkowaniu VAT bez zwolnienia, a obowiązek podatkowy w przypadku podwyższania ceny cesji występuje w momencie ziszczenia się warunków umownych zwiększających podstawę opodatkowania.

Transfery wierzytelności między A B.V. a SPV, członkami holenderskiej grupy VAT, podlegają opodatkowaniu PCC w Polsce, jeśli nie są objęte VAT w Holandii, a grupa VAT nie spełnia wymogów ustawy o VAT stosowanej w Polsce.

Transfery wierzytelności do spółki C nie podlegają podatkowi od czynności cywilnoprawnych w Polsce, gdyż są opodatkowane podatkiem od wartości dodanej w Holandii, co spełnia warunki wyłączenia na mocy art. 2 pkt 4 lit. a) ustawy o PCC oraz braku siedziby spółki C w Polsce uniemożliwiającego opodatkowanie umowy spółki.

Przychód uzyskany z cesji praw wynikających z umowy deweloperskiej jest przychodem z praw majątkowych podlegającym opodatkowaniu, który można pomniejszyć o proporcjonalne koszty uzyskania, co może skutkować brakiem obowiązku podatkowego.

Odpłatna cesja praw z umowy deweloperskiej oraz poniesionych nakładów na lokale stanowi świadczenie usług podlegające opodatkowaniu VAT. Sprzedaż lokali po ich wyodrębnieniu może być zwolniona z VAT, jeśli od pierwszego zasiedlenia upłynie minimum 2 lata. Korekta podatku naliczonego od nakładów dotyczy 10-letniego okresu korekty.

Przychód z cesji praw z umowy deweloperskiej opodatkowany jest stawką 8,5% do 100 000 zł i 12,5% powyżej tej kwoty, jako związany z działalnością najemczą. Przychód ze sprzedaży wyodrębnionej nieruchomości opodatkowany jest stawką 10%.

Cena nabycia wierzytelności przez Wnioskodawcę nie jest objęta obowiązkiem oznaczania płatności w KSeF na podstawie art. 108g ust. 1 ustawy o VAT, ponieważ nie stanowi zapłaty za towary lub usługi, lecz dotyczy nabycia prawa majątkowego.

Transakcja cesji wierzytelności, w ramach której cesjonariusz na własne ryzyko nabywa wierzytelności po cenie niższej od wartości nominalnej, nie stanowi świadczenia odpłatnej usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy VAT, o ile różnica ta odzwierciedla rzeczywistą ekonomiczną wartość cedowanych wierzytelności. Cedent ani cesjonariusz nie mają obowiązku podatkowego z tytułu VAT.

Zwrot wydatków poniesionych przez spółkę, który dokona nowy zamawiający, względem uprzednio niezaliczonych przez wspólników do kosztów uzyskania przychodów, stanowi przychód podatkowy podlegający opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od przychodów ewidencjonowanych osoby fizycznej.

Przychód uzyskany z odpłatnego zbycia wierzytelności nabytej na podstawie wyroku sądu stanowi przychód z praw majątkowych, podlegający opodatkowaniu według zasad ogólnych, nie zaś na podstawie wartości nominalnej wierzytelności jako kosztu uzyskania przychodu.

Za przychód z praw majątkowych uważa się dokonanie cesji praw wynikających z umowy deweloperskiej, które nie umożliwiają uznania spłaty długów spadkowych za koszty uzyskania przychodów. Kwota uzyskana z cesji podlega opodatkowaniu, zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako przychód z praw majątkowych, niezależnie od zastosowania art. 22 ust. 6d.

Faktura korygująca obniżająca podstawę opodatkowania i VAT w przypadku ugody lub wyroku sądowego z TU ustalających niższe odszkodowanie niż pierwotna faktura uprawnia do obniżenia w okresie jej wystawienia, pod warunkiem uzgodnienia tego z nabywcą; po wejściu KSeF, korekta ta musi być dokonana w okresie wystawienia faktury korygującej.

Podatnik ma prawo do zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej dla używanego pojazdu nabytego w drodze cesji leasingu operacyjnego, jeśli wykaże, że przed wykupem był on użytkowany przez innego podmiot przez co najmniej 6 miesięcy, przy czym okres amortyzacji nie może być krótszy niż 30 miesięcy.

Nabycie Wierzytelności Leasingowych przez podmiot niemiecki od polskiego podatnika VAT stanowi import usług podlegający opodatkowaniu VAT w Polsce; transakcja ta nie korzysta ze zwolnienia z VAT jako usługa w zakresie długów, lecz podlega opodatkowaniu właściwą stawką jako związana z odzyskiwaniem długów.

Nabycie Wierzytelności Pożyczkowych przez "A" DE od "A" PL stanowi usługę podlegającą opodatkowaniu VAT jako import usług w Polsce, nie korzystającą ze zwolnienia VAT, a podstawę opodatkowania stanowi dyskonto.”

Sprzedaż wierzytelności przez Y na rzecz X, jako transakcja podlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, jest wyłączona z zakresu czynności opodatkowanych podatkiem od czynności cywilnoprawnych zgodnie z art. 2 pkt 4 ustawy o tym podatku.

Za odpłatne zbycie wierzytelności w ramach faktoringu niepełnego powstaje przychód podatkowy na moment przeniesienia wierzytelności, z uwagi na jej uznanie za odrębne zdarzenie gospodarcze od pierwotnej transakcji sprzedaży towarów lub usług.

Zbycie wierzytelności w faktoringu niepełnym stanowi odrębne zdarzenie gospodarcze, powodując powstanie przychodu w wysokości wartości nominalnej brutto wierzytelności. Przychód jest rozpoznawany zgodnie z art. 12 ustawy o CIT w momencie cesji wierzytelności, nie później niż w dniu wystawienia faktury.

Transakcje swapów ryzyka kredytowego (CDS) prowadzone przez podmiot są opodatkowaną działalnością w rozumieniu art. 5 ustawy o VAT, jednakże podlegają zwolnieniu od VAT jako usługi związane z instrumentami finansowymi, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy VAT.

Rozpoznanie kosztów nabycia wierzytelności możliwe jest proporcjonalnie w momencie uzyskania przychodu ze spłat wierzytelności. Koszty te nie mogą przekroczyć wartości przychodu ani wyczerpać ceny nabycia wierzytelności.

Podatnik prowadzący działalność gospodarczą na zasadach ryczałtu może skorzystać z ulgi na złe długi, jeżeli wierzytelności z wynajmu samochodu zastępczego nie zostały uregulowane w terminie 90 dni od wymagalności płatności, o ile spełnione są warunki z art. 11 ust. 4 ustawy.