Skarga kasacyjna oparta na zarzucie naruszenia art. 145 p.p.s.a. wymaga powiązania tego przepisu wynikowego z konkretnymi przepisami prawa materialnego lub procesowego naruszonymi przez organ albo wadliwie ocenionymi przez sąd pierwszej instancji. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest skuteczny wyłącznie wtedy, gdy wadliwość uzasadnienia uniemożliwia kontrolę kasacyjną, a nie gdy stanowi jedynie
Nałożenie kary porządkowej na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej jest zasadne, jeżeli adresat prawidłowego wezwania bez obiektywnie usprawiedliwionej przyczyny nie wykonuje w terminie obowiązku procesowego. Organ nie ma obowiązku wykazywania, że uchybienie spowodowało rzeczywiste przedłużenie postępowania, a późniejsze wykonanie wezwania nie niweczy automatycznie podstawy wymierzenia
Odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. jest dopuszczalna, gdy ponowny wniosek dotyczy sprawy uprzednio ostatecznie rozstrzygniętej, a zachodzi tożsamość podmiotowa, przedmiotowa i prawna oraz brak zmiany faktów istotnych dla normy materialnoprawnej. Okoliczności niemające znaczenia dla przesłanki „szczególnie uzasadnionego przypadku” z art. 82 ust. 1 ustawy emerytalnej nie wyłączają
Wyrok skazujący musi w sentencji samodzielnie i jednoznacznie określać czyn przypisany oskarżonemu, jego kwalifikację prawną oraz podstawę prawną wymiaru kary. Braku tych elementów nie usuwa ani odesłanie do kwalifikacji wskazanej w akcie oskarżenia, ani uzasadnienie wyroku, ani postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej, jeżeli prowadziłoby ono do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia
Lokale sklasyfikowane jako mieszkalne, oddane przez przedsiębiorcę osobom fizycznym w najem długoterminowy służący faktycznemu i trwałemu zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej wyłącznie z uwagi na osiąganie przez wynajmującego przychodu z najmu. Podlegają one stawce właściwej dla budynków mieszkalnych, zaś związane z nimi grunty — stawce dla gruntów
W postępowaniu dotyczącym określenia należności celno-podatkowych dobra wiara importera oraz posiadanie świadectwa Form A nie niweczą ustaleń o rzeczywistym pochodzeniu towaru, opartych na zindywidualizowanej analizie raportu OLAF i dokumentacji produkcyjno-finansowej. Przedawnienie powiadomienia o długu celnym nie wyłącza określenia VAT importowego na zasadach art. 38 ust. 2 u.p.t.u.
Dla określenia należności celnych i podatku VAT z tytułu importu decydujące znaczenie ma rzeczywiste, ustalone według materialnych reguł pochodzenia, pochodzenie towaru, a nie dobra wiara importera ani formalne przedłożenie świadectwa Form A. Raport OLAF, poparty zindywidualizowaną kalkulacją dotyczącą danej dostawy, może stanowić podstawę ustaleń organu celnego. Upływ terminu powiadomienia o długu
W postępowaniu dotyczącym weryfikacji zgłoszenia celnego dobra wiara i należyta staranność importera nie stanowią przesłanek zmieniających rzeczywiste pochodzenie towaru ani wysokość należności celno-podatkowych. Świadectwo Form A nie wyłącza późniejszego podważenia deklarowanego pochodzenia na podstawie raportu OLAF i powiązanych z konkretną dostawą kalkulacji. Przedawnienie powiadomienia o długu
Dla retrospektywnego określenia należności celnych decydujące znaczenie ma rzeczywiste pochodzenie towaru, a nie dobra wiara importera ani formalne posiadanie świadectwa pochodzenia. Przedłużony termin z art. 103 ust. 2 UKC może znaleźć zastosowanie, gdy dług powstał w związku z czynem podlegającym postępowaniu karnemu, niezależnie od tego, czy dłużnik celny był sprawcą tego czynu.
Świadczenie uzupełniające dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji oraz dodatek pielęgnacyjny stanowią dochód mieszkańca domu pomocy społecznej w rozumieniu art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej i podlegają uwzględnieniu przy ustalaniu jego odpłatności za pobyt w DPS. Zakaz potrąceń i egzekucji z tych świadczeń nie kreuje wyłączenia ich z dochodu, a art. 8 ust. 4a u.p.s. dotyczy wyłącznie
Art. 22c pkt 2 ustawy o PIT w związku z art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej wyłącza od 1 stycznia 2023 r. możliwość dokonywania podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków mieszkalnych wykorzystywanych w działalności gospodarczej, także gdy budynek nabyto, wpisano do ewidencji i rozpoczęto jego amortyzację przed 1 stycznia 2022 r.; regulacja przejściowa zachowała to prawo wyłącznie do 31 grudnia