Skuteczne zarzucenie bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej wymaga wykazania, które konkretnie odpowiedzi organu były niepełne lub nieadekwatne oraz jaki zakres informacji powinien zostać udostępniony. Pytania o ogólną wiedzę medyczną, procedury medyczne, indywidualne porady prawne lub działalność organizacji międzynarodowych nie są informacją publiczną, jeżeli nie dotyczą działalności
Kara pieniężna z art. 168d § 1 u.p.e.a. może zostać nałożona również na dłużnika zajętej wierzytelności, jeżeli mimo wezwania nie udziela on organowi egzekucyjnemu informacji lub wyjaśnień niezbędnych do kontroli prowadzonej na podstawie art. 71a u.p.e.a. Odrębność sankcji z art. 168e u.p.e.a. nie wyłącza tej odpowiedzialności, a w postępowaniu dotyczącym kary nie bada się skuteczności zajęcia.
W postępowaniu z art. 26 ustawy o odpadach obowiązek usunięcia odpadów obciąża ich aktualnego posiadacza, którym co do zasady jest władający powierzchnią ziemi. Nakaz usunięcia wszystkich odpadów określonych rodzajem i kodami, z użyciem sformułowania o przywróceniu „poziomu pierwotnego”, nie jest trwale niewykonalny wyłącznie dlatego, że decyzja nie oznacza precyzyjnie ilości odpadów ani rzędnej terenu
Skarga kasacyjna nie może odnieść skutku, jeżeli zarzuty naruszenia przepisów wieloczłonowych nie wskazują konkretnych jednostek redakcyjnych, nie wyjaśniają sposobu ich naruszenia ani istotnego wpływu uchybienia na wynik sprawy. W postępowaniu egzekucyjnym przepisy k.p.a., w tym zasada czynnego udziału strony, podlegają odpowiedniemu stosowaniu z uwzględnieniem specyfiki egzekucji administracyjnej
Organ nie pozostaje w bezczynności, jeżeli w skutecznie przedłużonym terminie rozpozna wniosek o informację publiczną przez udostępnienie posiadanych danych, poinformowanie o braku informacji lub braku publicznego charakteru żądania oraz wydanie decyzji odmownej co do informacji przetworzonej. Skuteczne zakwestionowanie kompletności odpowiedzi wymaga w skardze kasacyjnej precyzyjnego wskazania braków
Ukształtowanie się po wydaniu decyzji ostatecznej utrwalonej wykładni przepisów materialnych, wskazującej na niezgodność tej decyzji z konstytucyjną zasadą ekwiwalentności świadczenia, może stanowić przesłankę jej zmiany w trybie art. 154 § 1 k.p.a. Zarówno słuszny interes strony, jak i interes społeczny przemawiają za wyeliminowaniem decyzji odmawiającej wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop
Przedmiot może stanowić odpad, mimo deklarowanego przez posiadacza zamiaru jego ponownego wykorzystania, jeżeli jego stan, sposób gromadzenia lub przepisy szczególne wskazują na obowiązek pozbycia się go albo konieczność poddania go procesowi odzysku. Zwolnienie z obowiązku uzyskania zezwolenia na zbieranie lub przetwarzanie odpadów na potrzeby własne ma charakter wyjątku i wymaga wykazania spełnienia
Ocena prawna wyrażona w wyroku wydanym po rozpoznaniu sprzeciwu od decyzji kasatoryjnej, ze względu na ograniczony przez art. 64e p.p.s.a. zakres kontroli do przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a., nie wiąże na podstawie art. 153 p.p.s.a. sądu rozpoznającego skargę na późniejszą decyzję ostateczną co do materialnoprawnych przesłanek rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej.
Grupie VAT przysługuje pełne odliczenie podatku naliczonego od wydatków bezpośrednio i wyłącznie związanych z czynnościami opodatkowanymi, natomiast nie przysługuje ono przy wydatkach służących wyłącznie czynnościom niepodlegającym VAT. W przypadku wydatków o mieszanym przeznaczeniu, których nie można przypisać określonemu członkowi Grupy VAT, odliczenia dokonuje się z zastosowaniem prewspółczynnika
Po upływie 31 grudnia 2022 r. podatnik PIT nie może kontynuować amortyzacji budynków ani lokali mieszkalnych wykorzystywanych w działalności gospodarczej, również gdy składniki te nabyto, ujęto w ewidencji środków trwałych i rozpoczęto ich amortyzację przed 1 stycznia 2022 r. Art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej ustanawiał ograniczone czasowo odstępstwo, nie zaś prawo do dokończenia amortyzacji; odpisy
W przypadku odpłatnego zbycia udziałów w nieruchomości nabytych w wieloetapowym dziedziczeniu, okres z art. 10 ust. 5 ustawy o PIT ustala się od nabycia udziału przez bezpośredniego spadkodawcę zbywcy, a jeżeli nabył on udział w spadku – od chwili śmierci jego spadkodawcy. Nie jest właściwe odnoszenie tego terminu bezpośrednio do daty zasiedzenia przez pierwotnych właścicieli.