ISO w związku z art. 56 k. z. zwrotu wypłaconych mu nienależnie świadczeń. Umowa, na mocy której przedsiębiorstwo zobowiązało się wypłacać studentowi wynagrodzenie z umowy o pracę, mimo iż on pracy faktycznie nie spełniał, w zamian za co zobowiążą! się pracować w tym przedsiębiorstwie przez określony przeciąg czasu po ukończeniu studiów wyższych, jest nieważna jako sprzeczna z obowiązującymi w Państwie Ludowym zasadami ustroju społeczno-gospodarczego i przepisami prawa normującymi planową akcje stypendialną i planową gospodarkę kadrami. Wobec nieważności zobowiązania strona powodowa ma prawo żądać od pozwanego z mocy art. Z art. 19 (urlop wypoczynkowy, choroba, pełnienie funkcji publicznych itp.) rozporządzenia z dnia 16 marca 1928 r. o umowie o pracę pracowników Obowiązujące przepisy nie przewidują natomiast, by pracownik zachowywał prawo do wynagrodzenia podczas studiów na wyższej uczelni, jeśli Gałecki, dr Z. Resich.

I.W przypadku zerwania przez pracodawcę bez ważnej przyczyny urnowy o pracę w okresie wypowiedzenia, pracownikowi należy się wynagrodzenie tylko za czas do zakończenia okresu wypowiedzenia, od chwili bowiem wypowiedzenia umowy o pracę umowa ta obowiązuje strony na czas określony. II.Wypowiedzenie umowy o pracę wiąże stronę wypowiadającą od chwili powzięcia o nim wiadomości przez drugą stronę. Oświadczenie Po powrocie powoda z urlopu pozwana nie przyjęła go z powrotem do pracy. Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Mariana D. przeciwko Gminnej Spółdzielni Samopomoc Chłopska" z odp. udz. w Grudziądzu o należność W dniu 1 lipca 1950 r. powód otrzymał delegację urlopową, mocą której delegowany został na urlop wypoczynkowy w czasie od dnia 3 lipca

I.Przydział przez urząd kwaterunkowy mieszkania powodowi, któremu sąd nakazał opróżnienie tego mieszkania z mocy art. 41 dekretu z dnia 21 grudnia 1945 r. o publicznej gospodarce lokalami, nie jest zdarzeniem, które pozbawia tytuł wykonawczy jego siły egzekucyjnej, ponieważ nie stanowiąc zaspokojenia ani też namiastki zaspokojenia wierzyciela, nie pociąga za sobą wygaśnięcia zobowiązania, jak również kwaterunkowego przydzielające, osobie mieszkanie, z którego według prawomocnego wyroku sądu powszechnego osoba ta ma być eksmitowana, nie może wiązać sądu powszechnego. II.Na mocy art. 366 k.p.c. urząd kwaterunkowy jest związany prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego, przy czym art. 40 dekretu z dnia 21 grudnia 1945 r. o publicznej gospodarce lokalami pozostawia nienaruszone przepisy o drodze sądowej, gdy chodzi o wydanie przedmiotu najmu lub podnajmu w przypadkach, gdy strona ma prawo do odstąpienia od umowy najmu bez wypowiedzenia, wobec czego zarządzenie urzędu eksmitowany, nie może wiązać sądu powszechnego, a w takim razie pozostaje w mocy wykonalność wyroku, którego powód pragnie pozbawić siły Zdarzenie, które ma pozbawić tytuł siły egzekucyjnej, powinno albo pociągać za sobą wygaśnięcie zobowiązania objętego tytułem, albo stanowić Uzasadnienie Prawomocnym wyrokiem Sądu Grodzkiego w Radomiu z dnia 19 lipca 1949 r. została orzeczona eksmisja powoda z domu pozwanych

Art. 29 rozporządzenia z dnia 16 marca 1928 r. o umowie o pracę pracowników umysłowych wyłącza skuteczność wypowiedzenia przez pracodawcę umowy o pracę w razie istnienia przesłanek w nim wymienionych, nie dotyczy on natomiast rozwiązania umowy o pracę przez pracodawcę z ważnych przyczyn; okoliczność, że ważne przyczyny rozwiązania umowy o prace w rzeczywistości nie istniały, nie powoduje dalszego trwania W szczególności powodowi, niezależnie od dochodzonego przezeń roszczenia o odszkodowanie za nie wykorzystany urlop, przysługuje prawo od dnia 1 sierpnia 1949 r. do dnia 31 stycznia 1950 r. licząc po 5.000 zł miesięcznie, ekwiwalentu za nie wykorzystany dwutygodniowy urlop Sąd Wojewódzki ustalił, że w chwili rozwiązania przez pozwane Zakłady pismem z dnia 27 sierpnia 1949 r. umowy z powodem z natychmiastową

Nabycie przez pracownika handlu uspołecznionego w przedsiębiorstwie, w którym pracuje, towaru (np. radioaparatu) wbrew istniejącemu zakazowi bez zezwolenia dyrekcji, stanowi ważną przyczynę do natychmiastowego zwolnienia z pracy. mianowicie tytułem wynagrodzenia za pozostałą cześć kwietnia 1951 r. - 428 zł, za trzymiesięczny ckres wypowiedzenia - 2 400 zł, za urlop Krakowa z dnia 30 października 1951 r. i wyrok Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 15 kwietnia 1952 r. zmienił i powództwo oddalił. art. 32 wymienionego rozporządzenia do natychmiastowego zwolnienia powoda z pracy.

Pod pojęciem siły wyższej" należy rozumieć zdarzenie pochodzące z zewnątrz przedsiębiorstwa i nie dające się przewidzieć. Nie może też w sprawie być mowy o tym, że zachodzi tutaj przypadek siły wyższej, skoro prawo polskie siłę wyższą pojmuje w rozumieniu Wybuch mogła spowodować tylko spłonka, a dostanie Ślą spłonki do węgla nie było wynikiem siły wyższej. jest zbyt odległy, aby mógł stanowić podstawę do zastosowania art. 152 k.z., oraz że w każdym razie chodzi o przypadek siły wyższej.

Niedopuszczalność drogi sądowej dla dochodzenia przez etatowych pracowników Państwowego Monopolu Spirytusowego odszkodowania za zwolnienie z pracy bez wypowiedzenia istnieje również po wejściu w życie dekretu z dnia 26 października 1950 r. o przedsiębiorstwach państwowych, stosunek pracy bowiem pracowników etatowych Państwowego Monopolu Spirytusowego nie utracił swego administracyjno-prawnego charakteru Sąd Powiatowy w Poznaniu odrzucił pozew Wacława W. o odszkodowanie za zwolnienie go z pracy bez wypowiedzenia z powodu niedopuszczalności sądowa dla roszczeń zwolnionego etatowego pracownika" PMS o trzymiesięczne wynagrodzenie i odprawę oraz ekwiwalent za jednomiesięczny urlop Z tych powodów Sąd Najwyższy rewizję oddalił z mocy art. 383 k. p. c.

Otrzymanie przez pracownika uspołecznionego zakładu pracy wynagrodzenia określonego w art. 39 rozporządzenia z dnia 16 marca 1928 r. o umowie o pracę pracowników umysłowych w przypadku uzyskania przez niego nowej pracy w innym uspołecznionym zakładzie pracy i pobrania tam wynagrodzenia za ten sam okres czasu należy uznać za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego w Państwie Ludowym. Pierwszemu pracodawcy przysługuje w takim przypadku prawo żądania zwrotu spełnionego świadczenia (art. 129 k. z.). Zasady te nie dotyczą przypadku otrzymania przez pracownika wynagrodzenia od pierwszego pracodawcy za okres stosunkowo krótki, za jaki należy uważać okres miesięczny. L., wnosząc o jego zmianę w części dotyczącej wspomnianych 102.186 zł i oddalenie powództwa w tym zakresie, a to z powodu naruszenia prawa powyższa nie znajduje usprawiedliwienia skutkiem zmiany ustroju społecznego, likwidacji bezrobocia i stale wzrastającego zapotrzebowania siły Z art. 3 i 41 przep. og. pr. cyw. oraz art. 135 k. z. wynika, że ustawa liczy się z możliwością, że w poszczególnych przypadkach korzystania

I Pracownik, który czując się obrażony postępowaniem przełożonego zamiast wyciągnąć z tego konsekwencje przewidziane prawem, np. w postaci skargi w postępowaniu karnym lub natychmiastowego rozwiązania stosunku pracy (art. 31 lit. c) rozporządzenia z dnia 16 marca 1928 r. o umowie o pracę pracowników umysłowych), znieważył przełożonego, powinien ponieść skutki z art. 32 lit. c) cytowanego rozporządzenia Zniewaga stanowi ważną przyczynę niezwłocznego rozwiązania stosunku pracy nie jako środek zadośćuczynienia znieważonemu, lecz z uwagi na porządek pracy, która wymaga współdziałania przełożonego i pracowników; możliwość takiego współdziałania jest uwarunkowana koniecznością istnienia poprawnych stosunków osobistych wewnątrz zakładu pracy. obejmującej niewypłaconą mu resztą poborów za maj 1950 r w kwocie 6.160 zł oraz wynagrodzenie za dalsze trzy miesiące i za nie wykorzystany urlop Katowic z dnia 16 marca 1951 r. Wyrokiem z dnia 16 marca 1951 r.

Art. 39 rozporządzenia z dnia 16 marca 1928 r. o umowie o pracę pracowników umysłowych obejmuje skutki rozwiązania umowy o pracę z winy pracodawcy także i w tych przypadkach,, gdy wina pracodawcy ma cechy czynu niedozwolonego. II. Wina pracodawcy uzasadniająca obowiązek odszkodowania na zasadzie art. 134 k. z. mogłaby zachodzić jedynie wtedy, gdyby pracodawca świadomie lub wskutek niedbalstwa przez nie-sprawdzenie, czy anonimowe doniesienie na pracownika odpowiada prawdzie, lub też przez przeinaczenie wyników przeprowadzonych przez siebie dochodzeń spowodował osadzenie pracownika w areszcie. w 1949 r. urlop, powództwem zaś z dnia 16 września 1950 r. powód domagał się zapłaty 351.120 zł (w dawnym pieniądzu) z odsetkami, które Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wśród dochodzonych przez powoda roszczeń należy roszczenia oparte na art. 39 rozporządzenia z dnia Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Romana Sz. przeciwko Zjednoczeniu Energetycznemu Okręgu Warszawskiego o zapłatę 10.361 zł, po rozpoznaniu

Ochrona ta dotyczy wynagrodzenia wynikającego ścisłe z umowy o pracę, nie dotyczy zaś należności z innych umów o świadczenie usług (np. z umowy o dzieło, zlecenia lub podobnych). Dochodzona z tytułu należności za prace zlecone kwota podlegałaby zaspokojeniu przez przymusowego zarządcę państwowego tylko w tym przypadku, jeśli prace wykonywane wchodziły w bezpośredni zakres obowiązków pracownika wynikających z umowy o pracę. Prawo do wynagrodzenia za pracę wykonywaną w okresie poprzedzającym ustanowienie przymusowego zarządu państwowego korzysta ze szczególnej ochrony i wynagrodzenie to powinno być przez przymusowego zarządcę państwowego zaspokajane na równi z bieżącymi wydatkami (art. 10 dekretu z dnia 16 grudnia 1918 r. o przymusowym zarządzie państwowym). jako podstawy prawnej z art. 476 § 1 k.z. do wniosku, że zarząd przymusowy z mocy samego prawa wstąpił z powodem w stosunek wynikający z jego umowy o prace", Warszawy z dnia l1 września 1951 r., zaskarżony wyrok w części zasądzającej od strony pozwanej na rzecz powoda sumę 2.550 zł z 2% miesięcznie

Pismo okólne Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 maja 1952 r. (Monitor Polski Nr A-44, poz. 634) należy traktować jako źródło zobowiązania Skarbu Państwa wobec pracowników, w zakresie bowiem, w jakim pismo to ustanawia dla pracowników* kontraktowych w przypadku tymczasowego ich aresztowania warunki korzystniejsze od tych, które wynikają dla nich z przepisów prawa pracy wyjaśnionych autorytatywnie przez uchwałę Sądu Najwyższego w składzie siedmiu sędziów z dnia W myśl pkt IV-2, postanowienia powyższego pisma okólnego, dotyczącego wynagrodzenia za okres nieczynności w zakładzie pracy z powodu tymczasowego Warszawy z dnia 24 października 1951 r., rewizję oddalił. Z uzasadnienia Wyrokiem z dnia 24 października 1951 r. Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Marii Blanki I. przeciwko Skarbowi Państwa (Ministerstwo Handlu Zagranicznego) o należność za pracę

Art. 41 k. z. nie uzależnia prawa uchylenia się od skutków prawnych oświadczenia woli od okoliczności, czy druga strona o groźbie wiedziała lub wiedzieć powinna. powodu, że zastał sporządzony w czasie okupacji", że sprzedaż pozwanym nieruchomości nabytej na licytacji ze względu na art. 24 rozporządzenia Z uzasadnienia: W wyroku z dnia 14 lutego 1950 r. Aczkolwiek z p