Przedłużenie obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy po 30 czerwca 2024 r. nie wyłącza automatycznie sądowej kontroli bezczynności wojewody w sprawie pobytowej, jeżeli w realiach konkretnej sprawy ograniczenie prawa do sądu przestało spełniać wymóg proporcjonalności. Bezczynność ustalona w następstwie takiej wykładni nie ma jednak charakteru rażącego naruszenia prawa, gdy naruszenie
Art. 100d ustawy o pomocy ma zastosowanie do wszystkich cudzoziemców ubiegających się o wskazane formy legalizacji pobytu, jednak jego przedłużone stosowanie po 30 czerwca 2024 r. może, w konkretnych okolicznościach sprawy, naruszać zasadę proporcjonalności i prawo do sądu. Stwierdzenie bezczynności z tej przyczyny nie przesądza zarazem o jej rażącym charakterze, jeżeli organ działał w oparciu o uzasadnione
Wstrzymanie terminów i ograniczenie środków ochrony przed bezczynnością przewidziane w art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy nie wyłącza kontroli sądowej, jeżeli w konkretnych okolicznościach jego dalsze stosowanie narusza zasadę proporcjonalności oraz prawo do sądu. Wydanie decyzji po wniesieniu skargi eliminuje możliwość zobowiązania organu do jej wydania, nie wyłącza jednak stwierdzenia wcześniejszej
Przedłużanie okresu nierozpoczynania lub zawieszenia terminów w sprawach pobytowych cudzoziemców na podstawie art. 100d ustawy o pomocy nie wyłącza, w konkretnych okolicznościach, sądowej kontroli proporcjonalności ograniczenia prawa do sądu. Bezczynność stwierdzona wskutek takiej kontroli nie ma jednak charakteru rażącego, jeżeli organ działał w warunkach uzasadnionych wątpliwości interpretacyjnych
Przedsiębiorca ma status podatnika VAT czynnego. W ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej sporządza pliki JPK_VAT. Jest również właścicielem mieszkania, na którym zarabia w ramach prywatnego najmu. Czy taki najem należy wykazywać w pliku JPK_VAT?
W razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania sąd jest obowiązany orzec środki karne wskazane w art. 41a § 2 k.k. Pominięcie tego obligatoryjnego rozstrzygnięcia, niezależnie od zastosowania zakazu z art. 41 § 1a k.k., stanowi rażące naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na treść wyroku
Orzeczenie świadczenia pieniężnego na podstawie art. 43a § 2 k.k. jest niedopuszczalne w razie skazania za czyn nieobjęty zamkniętym katalogiem przestępstw wskazanych w tym przepisie. Zaliczenie okresu zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 63 § 4 k.k. może natomiast nastąpić wyłącznie wtedy, gdy wobec skazanego orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów.