Orzeczenia
Z tych względów przedstawione zagadnienie należało na podstawie art. 39314 § 1 k.p.c. w związku z art. 59 ustawy z dnia 23 listopada 2002 6) i z dnia 10 marca 1999 r, II CKN 340/98 (OSNC 1999, nr 9, poz. 161) oraz w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2000 r, W tych warunkach postanowieniem z dnia 2 czerwca 1999 r.
Szczególne zasady waloryzacji świadczeń określone w art. 90 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.) mają zastosowanie do dodatku przyznawanego na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371). Skoro ten ostatni przepis ma zastosowanie do waloryzacji dodatków przy zastosowaniu podwyższonego wskaźnika, to nie ma powodu do wyłączenia Bezspornie celem waloryzacji jest urealnienie siły nabywczej tych świadczeń, przy czym waloryzacji dokonuje się niejako dwuetapowo. Wprawdzie celem waloryzacji wszystkich świadczeń jest urealnienie ich siły nabywczej, jednak to opowiadając się za poglądem, że jednorazowa
W związku z tym w chwili faktycznego otrzymania wynagrodzenia z powodu przywrócenia do pracy powód narazi się na ewentualność zwrotu pobranych Natomiast sama niezdolność do pracy z powodu choroby nie pozbawia pracownika prawa do wynagrodzenia, jeżeli pracownik świadczy pracę. Jeżeli pracownik będąc niezdolny do pracy z powodu choroby nie może świadczyć pracy i występuje o przyznanie zasiłku chorobowego, zasiłek
W momencie rozwiązania z powodem umowy o pracę, jego miejscem zamieszkania był C. w powiecie k., w którym stopa bezrobocia była wyższa Sąd Rejonowy uznał, że powodowi należy się odprawa w wyższej kwocie, ponieważ w dacie rozwiązania stosunku pracy zamieszkiwał na obszarze Chodzi zatem o pracowników, którzy „nie spełniają' warunków umożliwiających uzyskanie prawa do emerytury, urlopu kolejowego lub świadczenia
Nie do przyjęcia jest pogląd skarżącej, że skoro była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy, to jej wynagrodzenie zasadnicze powinno być dwukrotnie wyższe niż zasadnicze wynagrodzenie drugiego radcy prawnego, zatrudnionej na 1 etatu. radcy prawnemu zadań, ich rodzaj (w sensie specjalizacji w poszczególnych dziedzinach prawa), stopień złożoności i związanego z tym wysiłku intelektualnego, znaczenia dla interesów pracodawcy i wreszcie uzyskiwania konkretnych rezultatów pracy może równie dobrze prowadzić do sytuacji odwrotnej, że wynagrodzenie radcy prawnego zatrudnionego w wymiarze 1 etatu będzie relatywnie, a nawet bezwzględnie wyższe, wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop (Dz.U. obu jej podstaw (zarówno procesowej, jak też materialnoprawnej), okazała się z różnych powodów chybiona. niewykorzystany urlop wypoczynkowy, odszkodowania za skrócenie okresu wypowiedzenia oraz odprawy pieniężnej w kwocie 13.792 zł wraz ze
Adwokat ma prawo sporządzić i podpisać kasację we własnej sprawie, to znaczy w sprawie, w której występuje w charakterze oskarżyciela posiłkowego, powoda cywilnego bądź oskarżonego. Sąd Najwyższy w sprawie Andrzeja Ś., skazanego z art. 282 § 1 pkt 2 k.p. w zw. z art. 161 i 168 k.p., art. 283 § 1 k.p. w zw. z art. 229 Zarządzeniem z dnia 6 sierpnia 2002 r. Zarządzeniem z dnia 24 października 2002 r.
W postępowaniu karnym, którego przedmiotem jest czyn polegający na zaniechaniu odprowadzenia przez pracodawcę - wbrew obowiązkowi wynikającemu z ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.) - składki na ubezpieczenie społeczne, status pokrzywdzonego przysługuje także Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych, powodu zażalenia wniesionego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych (Oddział w P.) na postanowienie Prokuratora Rejonowego w P. z dnia 12 wżycie ustawy nie została dotychczas uruchomiona, dotyczyłaby znacznej grupy ubezpieczonych i absorbowała po stronie ZUS-u „odczuwalne siły dnia 16 czerwca 1993 r., I KZP 14/93, Wokanda 1993, nr 11, poz. 8; z dnia 10 marca 1995 r., I KZP 1/95, OSNKW 1995, z. 5-6, poz. 37; z
Art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./ rozstrzygnął o właściwości Sądu jeżeli chodzi o wznowienie postępowania zakończonego przed 1 stycznia 2004 r. Zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Sp. z o.o. w N. D. Pismem z 4 lutego 2004 r.
Zwrócenie się przez stronę do Rzecznika Praw Obywatelskich z wnioskiem o wniesienie kasacji w trybie określonym w art. 3934 § 2 k.p.c. nie powoduje zawieszenia biegu terminu do wniesienia kasacji przez stronę ani też nie zwalnia strony z obowiązku zachowania miesięcznego terminu do wniesienia kasacji. RPO nie wniósł kasacji z powodu zmiany przepisu prawa i skrócenia terminu, na co wnioskodawczyni wpływu nie miała, bo mieć nie mogła. Ocena ta jest trafna w szczególności z tej przyczyny, że fakt zwrócenia się przez stronę do Rzecznika Praw Obywatelskich z wnioskiem o Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 385 w związku z art. 39319 k.p.c. orzekł jak w sentencji.
Do umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy (art. 1012 k.p.) może zostać wprowadzone prawo odstąpienia od niej (art. 395 k.c.), o ile nie pozostaje to w sprzeczności z zasadami prawa pracy (art. 300 k.p.). W sprawie dowody wnioskowane przez powoda nie zostały uwzględnione z innej przyczyny, mianowicie z tego powodu, że w ocenie Sądu Apelacyjnego kwocie 64.661,94 zł, umorzył zaś postępowanie w części dotyczącej wynagrodzenia za pracę oraz ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop Sp. z o.o.
Status prawny członka spółdzielni mieszkaniowej, któremu przysługuje własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego wobec spółdzielni mieszkaniowej i wobec innych członków tej spółdzielni regulowany jest przepisami prawa cywilnego i ewentualnie statutem spółdzielni mieszkaniowej. Już bowiem tylko z powodu braku interesu skarga, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym IV SA 744/94 - OSP 1997 z. 4 poz. 82, wyrok z 30 czerwca 1999 r. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 20 kwietnia 1999 r. (...)
Jeżeli dziennikarz, działając w obronie interesu społecznie uzasadnionego, zachował szczególną staranność i rzetelność przy zbieraniu i wykorzystaniu materiału prasowego (art. 12 ust. 1 pkt 1 prawa prasowego), jego opublikowanie nie jest działaniem bezprawnym (art. 24 § 1 k.c.) także wtedy, gdy okaże się, że materiał ten zawiera informacje nieprawdziwe. przez Sąd Apelacyjny pominięcia przez sąd pierwszej instancji szeregu dowodów z tego powodu, że są to artykuły prasowe względnie ich tego powodu, że są to artykuły prasowe względnie ich fotokopie i nieuwzględnienia niektórych wniosków dowodowych pozwanych, oparcia rozstrzygnięcia Konwencji Praw Człowieka, art. 233 w zw. z art. 231 w zw. z art. 391 § 1, art. 233 w zw. z 385 k.p.c., art. 233 w zw. z art. 391 § 1
Wbrew stanowisku powoda, także pogląd Sądu Najwyższego w tej kwestii jest jednoznaczny. Wskazując na powyższe powód wniósł o zmianę wyroku i uwzględnienie powództwa. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 1. Nr 79, poz. 363); ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz.U.
Jeżeli okaże się, że na skutek ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego korzystanie z nieruchomości stanowiącej własność będzie niemożliwe, czy ograniczone, to zawsze będzie możliwe wystąpienie z roszczeniem o odszkodowanie za poniesioną rzeczywistą szkodę. Rozpoznając zarzuty właściwy organ gminy musi skonfrontować interes indywidualny z interesem przemawiającym za ustaleniami przyjętymi w projekcie miejscowego planu zagospodarowania. 2. Żądanie odszkodowania przewidują także przepisy art. 36 ust. 1 pkt 1 i 2 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 80 poz. 717/. We wniosku z dnia 25 października 2000 r. Planowanie przestrzenne z reguły powoduje konflikty interesów. Rada Gminy W. uchwałą nr VI/44/2003 z dnia 28 kwietnia 2003 r. zarzuty odrzuciła.
W świetle art. 161 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym /Dz.U. nr 65 poz. 385 ze zm./ decyzja w sprawie zwolnienia z opłaty za zajęcia dydaktyczne w uczelni państwowej, o której mowa w par. 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 sierpnia 1991 r. w sprawie zasad gospodarki finansowej uczelni /Dz.U. nr 84 poz. 380 ze zm./, jest indywidualnym aktem władztwa zakładowego, do którego stosuje się odpowiednio przepisy Kpa i przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego /art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. wyłączeniem opłat za zajęcia dydaktyczne na studiach dziennych, chyba że są powtarzane z powodu niezadowalających wyników w nauce. Z tego właśnie powodu, jak się wydaje, ustawodawca przyjął, że uchwała Sądu wyjaśniająca wątpliwość prawną wiąże w danej sprawie /art. maksymalizacji dochodów publicznej szkoły wyższej /uzasadnienie wyroku TK z dnia 8 listopada 2000 r./.
rozwiązanie stosunku pracy z powodu ciężkiego naruszenia przez pracodawcę jego podstawowych obowiązków wobec pracownika. powodu naruszenia podstawowego obowiązku pracodawcy (art. 231 § 4 w związku z art. 55 § 11 k.p.), a także zasądzenia na jej rzecz kwoty powodu ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy, albo zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących pracodawcy, określonych w
Oba dokumenty powódka podpisała z datą wsteczną tj. z dniem 29 września 2000 r. ust. 1 i art. 10 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących Otóż pracodawcy przypisano świadome i celowe działanie, może jeszcze nie sprzeczne z prawem, ale z pewnością sprzeczne z zasadami współżycia
Nie można zatem zgodzić się z tezą, że na mocy art. 11 ust. 1 i 2 załącznika I do Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej - sporządzonej w Interlaken dnia 20 maja 1987 r. /załącznik do Dz.U. 1998 nr 46 poz. 290/ oraz art. 221 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /Dz.U. 2001 nr 75 poz. 802 ze zm./ główny zobowiązany i przewoźnik zobowiązani są solidarnie do zapłaty długu celnego. lub ostateczną utratą tego towaru ze względu na jego charakter, wypadek losowy lub działanie siły wyższej, albo że towar został zniszczony postanowienia o umorzeniu śledztwa z powodu niewykrycia sprawców przestępstwa. UZASADNIENIE Decyzją z 18.12.2000 r. (...), skierowaną do "J.-F." Z. GmbH z siedzibą w N.