Odpowiedzialność członka zarządu spółki za administracyjne kary pieniężne nie może być orzekana na podstawie przepisów o odpowiedzialności osób trzecich zawartych w Ordynacji podatkowej, ponieważ kary te nie stanowią zobowiązań podatkowych.

Organ administracji publicznej nie może odmówić udziału organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym, pomijając indywidualną ocenę interesu społecznego i zbieżności jej celów statutowych z przedmiotem sprawy, nawet przy udziale innych podmiotów.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, uznając niewystarczalność uzasadnienia w zakresie oceny prawnej stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia zarządzenia pokontrolnego organu.

Decyzja Wójta z 30 grudnia 2022 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, przez co stwierdza się jej nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; nakazy według art. 234 ust. 3 Prawa wodnego mogą być adresowane tylko do właściciela gruntu, na którym doszło do zmian wodnych.

Dokumenty z zakończonego postępowania przygotowawczego nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., a dostęp do nich reguluje art. 156 k.p.k., wyłączając stosowanie u.d.i.p.

Bezterminowe i bezwarunkowe wprowadzenie wymogu ratowniczych badań archeologicznych przez gminę w planie miejscowym wykracza poza jej kompetencje oraz narusza konstytucyjne zasady ochrony prawa własności poprzez nieproporcjonalne ograniczenie możliwości zabudowy, co skutkuje nieważnością zaskarżonej uchwały.

Dla uznania za informację publiczną na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, dana informacja musi odnosić się do spraw publicznych realizowanych przez organ, a nie do indywidualnych interesów jednostki.

Organizacja społeczna, której cele statutowe są zbieżne z przedmiotem postępowania administracyjnego, zasługuje na dopuszczenie do udziału, jeżeli istnienie interesu społecznego nie zostało dostatecznie zweryfikowane. Sama zasada szybkości postępowania nie może przeważać nad zasadą jego rzetelności i praworządności.

Posiadacz samoistny lokalu, w którym ujawniono niezarejestrowane automaty, odpowiada za naruszenie ustawy o grach hazardowych, niezależnie od deklarowanego ustnego oddania lokalu w posiadanie zależne, jeżeli brak dowodów na rzeczywiste przekazanie władztwa nad lokalem.

Na skutek niewłaściwego uzasadnienia decyzji odmowy dostępu do informacji publicznej przez Ministra Finansów i braku szczegółowej analizy powiązania wynagrodzenia z funkcjonowaniem publicznym, skarga kasacyjna została oddalona jako bezzasadna.

Odpowiedzialność członka zarządu za kary pieniężne nałożone na spółkę na podstawie ustawy o grach hazardowych nie podlega przepisom Ordynacji podatkowej o odpowiedzialności osób trzecich. Odpowiednie stosowanie tych przepisów do kar administracyjnych jest prawnie niedopuszczalne.

Kwalifikacje zawodowe pracowników samorządowych mogą stanowić informację publiczną, gdy dotyczą osób pełniących funkcje publiczne zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p. Sąd odmówił uwzględnienia kasacji, uznając, że organ pozostawał w bezczynności.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził zasadność decyzji kasatoryjnej wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z uwagi na istotne braki w postępowaniu prowadzonym przez organ pierwszej instancji. NSA uznał, że ponowne rozpatrzenie sprawy w pierwszej instancji jest niezbędne dla zachowania zasady dwuinstancyjności.