Bezczynność Prezesa UODO nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; przyznanie sumy pieniężnej skarżącemu nie znaleźć uzasadnienia w okolicznościach sprawy.

W postępowaniu ze sprzeciwu od decyzji kasatoryjnej sąd ocenia przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a. także w świetle właściwego prawa materialnego. Sama potrzeba odmiennej oceny zgromadzonych dowodów, pogłębienia argumentacji prawnej lub zweryfikowania zastosowania przesłanki negatywnej z art. 200 ust. 4 u.g.n. nie uzasadnia decyzji kasatoryjnej, jeżeli organ odwoławczy może samodzielnie rozstrzygnąć sprawę

Sąd orzekł, że brak podstaw do uznania zmiany stosunków wodnych za szkodliwe na gruncie sąsiednim, a decyzje organów mające na celu przywrócenie stanu poprzedniego są bezzasadne w świetle prawidłowo zebranych i ocenionych dowodów.

W sprawie dotyczącej wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy sąd administracyjny stwierdza, że obowiązujące regulacje ustawowe, w tym art. 119a ustawy o Straży Granicznej, umożliwiają naliczanie ekwiwalentu według stawek rzeczywistych, zgodnych z wytycznymi Trybunału Konstytucyjnego, niezależnie od przepisu uchylonego rozporządzenia.

W postępowaniu o wydanie zaświadczenia z art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego odmowa jest uzasadniona, jeżeli miarodajne ustalenia dowodowe wykazują, że obiekt znajduje się na terenie, dla którego miejscowy plan zakazuje funkcji objętej zamierzoną zmianą sposobu użytkowania. Dopuszczenie przebudowy lub nadbudowy określonych istniejących obiektów nie stanowi podstawy do przyjęcia dopuszczalności zmiany

Zastosowanie art. 47b ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, jako środka skutkującego czasowym przejęciem kontroli nad podmiotem leczniczym, wymaga rzetelnego uprawdopodobnienia przesłanek ustawowych i weryfikacji informacji stanowiących podstawę decyzji. Pilność działań epidemicznych nie uzasadnia oparcia decyzji wyłącznie na niezweryfikowanych twierdzeniach

Postępowanie administracyjne ma na celu pełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a przekroczenie tego wymiaru w II instancji narusza zasadę dwuinstancyjności, wynika zaś z art. 136 §1 k.p.a. NSA potwierdza brak podstaw umożliwiających podjęcie decyzji merytorycznej bez wyjaśnienia istotnych kwestii faktycznych.