Pismo organu administracji nieopatrzone wymaganymi formalnościami decyzji administracyjnej nie stanowi aktu podlegającego zaskarżeniu, co zgodnie z art. 134 k.p.a. skutkuje stwierdzeniem niedopuszczalności odwołania od niego.

Nieruchomość lub jej część "dowłaszczona" na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy z 1958 r. nie podlega zwrotowi, gdyż cel wywłaszczenia został osiągnięty, a jej zwolnienie następuje wyłącznie przy zbędności wywłaszczonej nieruchomości zasadniczej.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego spełnia wymogi ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a sąd nie stwierdził naruszeń przepisów uzasadniających jej uchylenie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, potwierdzając uchylenie decyzji odmownej w sprawie prawa do rekompensaty, uznając tym samym za niewystarczające działania organu w zakresie oceny dowodów obywatelstwa i zamieszkiwania właścicielki przed 1939 r.

Operat szacunkowy, na którym oparto decyzję o przyznaniu odszkodowania, został sporządzony prawidłowo, uwzględniając właściwą metodologię wyceny przy braku wystarczających danych dla nieruchomości drogowych, co czyni zarzuty kasacyjne niezasadnymi.

Wniesienie skargi na bezczynność organu administracyjnego jest dopuszczalne niezależnie od pozostawienia ponaglenia bez rozpoznania, pod warunkiem jego wcześniejszego wniesienia, przy czym art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy nie może być stosowany od 1 lipca 2024 r. w odniesieniu do rozpoznawania takich spraw.

Skarga kasacyjna na wyrok sądu I instancji w przedmiocie świadczeń opiekuńczych musi wskazywać konkretne naruszenia prawa materialnego i podstaw do zmiany decyzji. Wyrok NSA oddalający skargę podkreśla, że błędy proceduralne czy faktograficzne nie podlegają rekwalifikacji jako błędy w wykładni prawa.

Interes prawny właściciela sąsiedniej nieruchomości uzasadnia jego uczestnictwo jako strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym ustalenia warunków zabudowy, jeżeli inwestycja może naruszać jego prawo własności poprzez ponadprzeciętne uciążliwości. Decyzja nakazowa aktywuje ochronę prawną, wymuszającą rozważenie kolizji funkcjonalnej planowanej inwestycji.

Odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji na gruntach rolnych jest przedwczesna i nieuzasadniona, jeżeli nie dokonano szczegółowych ustaleń dotyczących przeznaczenia gruntów i nie wyważono interesu publicznego względem interesu inwestora.

Nawet po zakończeniu nadzwyczajnych okoliczności wprowadzonych specustawą ograniczenia proceduralne, wyłączające bezczynność organu, nie mogą być utrzymywane. Zgodnie z obowiązującym stanem prawnym, organ nie może być uznany za pozostający w rażącej bezczynności, jeśli nie nastąpiło kilkunastokrotne przekroczenie terminów załatwienia sprawy.

W § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 z 2003r., poz. 1588) chodzi o średnią arytmetyczną uzyskaną jako iloraz sumy poszczególnych wskaźników powierzchni zabudowy dla poszczególnych działek

Decyzja odmowy uzgodnienia warunków zabudowy inwestycji na gruntach rolnych potwierdzona zgodnością z zasadami ochrony środowiska i przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, uznając nadrzędność ochrony gruntów rolnych.

Odpowiedzialność członka zarządu spółki kapitałowej za zobowiązania podatkowe zachodzi, gdy nie zgłoszono w terminie wniosku o upadłość i nie wskazano mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie wierzycieli, a egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna.

W przypadku braku transakcji na rynku dla budowli publicznych, możliwe jest zastosowanie metody odtworzeniowej do określenia ich wartości podatkowej, pod warunkiem rzetelnej oceny odpowiedniej opinii biegłego.