W przypadku, gdy decyzja zwrotowa jest opóźniona, zastosowanie znajduje art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, co wyklucza naliczanie odsetek za zwłokę od dnia wszczęcia postępowania do dnia doręczenia decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż w postępowaniu na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., sąd powinien orzekać wyłącznie w granicach interesu prawnego skarżącego. Stwierdzenie nieważności planu miejscowego winno obejmować tylko te jego ustalenia, które naruszają interes prawny skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając prawidłowość decyzji organów administracyjnych i Sądu Wojewódzkiego co do ustalenia opłaty planistycznej, podkreślając adekwatność zastosowanych procedur w sporządzeniu i ocenie operatu szacunkowego. Skarga nie wykazała podstaw do podważenia prawidłowości rozstrzygnięcia.

Zabudowa na terenach zagrożonych powodzią, wymagająca uzgodnienia z Wodami Polskimi, jest co do zasady niedopuszczalna. Uzgodnienie pozytywne może wystąpić jedynie w wyjątkowych przypadkach, gdy negatywne skutki dla zarządzania ryzykiem powodziowym są wysoce nieprawdopodobne lub nieistotne.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że działania Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego dotyczące weryfikacji importowanej sklejki były zgodne z prawem i nie można im przypisać cechy bezczynności, uwzględniając rozsądność czasu potrzebnego do przeprowadzenia procedur analitycznych i kontrolnych w kontekście obowiązujących sankcji unijnych.

Prewspółczynnik ustalony na podstawie proporcji przychodów z opodatkowanej działalności lokalnego transportu zbiorowego do ogólnego przychodu miasta jest zgodny z art. 86 ust. 2a-2b u.p.t.u. i bardziej reprezentatywny niż standardowe metody.

Brak bezczynności Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego; organ podejmował działania w ramach kontroli celnej zgodnie z przepisami prawa, nie przekraczając rozsądnego terminu dla zwolnienia towaru, uwzględniając obiektywne kryteria i nałożone przez prawo ograniczenia.

Nabycie nieruchomości z mocy prawa na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy wprowadzającej wymaga, aby droga była formalnie zaliczona do odpowiedniej kategorii dróg publicznych przed 1999 r.; brak tej przesłanki skutkuje brakiem podstaw do stwierdzenia nabycia z mocy prawa.

Przepis art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy COVID-19 nie samodzielnie uzasadnia przywrócenia terminu, który odbywa się na zasadach określonych w art. 58 k.p.a.; brak wykazania przeszkód nie do przezwyciężenia wyklucza możliwość przywrócenia terminu.

Brak podstaw do uznania decyzji komunalizacyjnej za zgodną z prawem z racji obalenia domniemania zgodności wpisu w księdze wieczystej oraz wykazania, że działka nie stanowiła mienia państwowego w dacie decyzji, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej.

Członek zarządu spółki, która działała w warunkach oszustwa podatkowego, nie może uniknąć odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe poprzez powołanie się na przesłanki egzoneracyjne, jeśli nie zgłoszono wniosku o upadłość we właściwym czasie lub nie wykazano braku winy w tym zakresie.

Odmowa umorzenia zaległości podatkowych w braku "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" jest zgodna z prawem, a decyzja stosująca uznanie administracyjne musi respektować granice racjonalności i sprawiedliwości, lecz nie prowadzi do automatycznego przyznania ulgi.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż podatnik – Powiat G. – może stosować własną metodę obliczenia prewspółczynnika VAT opartą na rzeczywistym czasie wykorzystania obiektu, zamiast metody wskazanej w rozporządzeniu Ministra Finansów, o ile ta metoda dokładniej odzwierciedla specyfikę działalności.

Oddalenie skargi kasacyjnej na bezczynność organu celno-skarbowego jest uzasadnione, gdy organ podejmuje czynności zgodne z rozsądnym terminem weryfikacji, uwzględniając współpracę międzynarodową i przepisy sankcyjne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną w sprawie zwrotu dotacji celowej użytej niezgodnie z przeznaczeniem przez Gminę, wskazując na brak uchybień proceduralnych mogących wpłynąć na wynik postępowania. Zasada gospodarowania środkami publicznymi wymagałaby stosowania dotacji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Obowiązek usunięcia odpadów nałożony na skarżącą przez organy administracyjne pozostaje w mocy. Organ administracyjny, działając zgodnie z wcześniejszymi orzeczeniami sądowymi, prawidłowo zastosował przepisy ustawy o odpadach.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza konieczność ścisłego stosowania metod szacowania dochodu przewidzianych w art. 11 ust. 2 i 3 u.p.d.o.p. obowiązujących przed rokiem 2019 oraz wyklucza możliwość zastosowania metody szacowania niezwyklej z ustawy, jak i zastosowania przez sądy art. 14 u.p.d.o.p.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że działania organów celno-skarbowych, polegające na rozszerzonej weryfikacji zgłoszeń celnych w kontekście sankcji unijnych, wykluczały zarzut bezczynności administracyjnej, uznając, że działanie w ramach przyjętych procedur nie może być uznawane za nienależyte działanie organu.

Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, od którego wniesiono skargę kasacyjną, jest zgodny z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdza naruszenia przepisów proceduralnych wskazanych w skardze, uznając działania organu za właściwe i niewykazujące bezczynności.