Długotrwałe odroczenie obowiązku szczepień ochronnych wymaga formalnego zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego istnienie medycznych przeciwwskazań; samo skierowanie do specjalistycznej poradni nie jest wystarczające do uchylenia obowiązku administracyjnoprawnego wynikającego z przepisów ustawowych.

Obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym nie ulega automatycznemu odroczeniu bez formalnego stwierdzenia przeciwwskazań zdrowotnych. Tytuł wykonawczy dotyczący szczepień jest prawidłowy, gdy brak jest udokumentowanego, długoterminowego odroczenia obowiązku.

Postępowanie administracyjne powinno być prowadzone terminowo i bez zbędnej zwłoki. Bezczynność wynikająca z nieuzasadnionych przestojów między czynnościami administracyjnymi uzasadnia stwierdzenie bezczynności organu, nawet gdy podjęte działania były istotne dla sprawy.

Wady proceduralne mogące stanowić podstawę wznowienia postępowania nie są równoważne z rażącym naruszeniem prawa prowadzącym do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej na gruncie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Z wydobycia kopaliny można wywieść przesłanki do odmowy stwierdzenia nieważności, jeśli decyzja koncesyjna opiera się na właściwych przepisach p.g.g. przy uznaniu wpisów w księgach wieczystych i domniemaniu ich prawidłowości.

Postanowienie o uchyleniu decyzji wstrzymania koncesji przez Ministra zasadnie uchyla decyzję Marszałka przy braku szczegółowego uzasadnienia wstrzymania, zachowując zasady trwałości decyzji administracyjnych.

Podanie o wznowienie postępowania złożone przez Bank S. wniesione zostało z zachowaniem miesięcznego terminu od dnia uzyskania wiedzy o decyzji koncesyjnej, a umorzenie postępowania przez organ administracyjny było nieuzasadnione.

Inspektor Sanitarny nie pozostawał w bezczynności, udzielając pełnych i zgodnych z u.d.i.p. odpowiedzi na wniosek o informacje. Skarga kasacyjna była bezpodstawna i została oddalona.

Działania Wojewody Zachodniopomorskiego nie były przewlekłe, a zasady zaufania i szybkości postępowania nie zostały naruszone z uwagi na brak formalnej inicjatywy strony w realizacji prawa do rekompensaty.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną dotyczącą przewlekłości postępowania administracyjnego, uznając, że brak aktywnej inicjatywy strony uniemożliwiał uznanie zaistnienia przewlekłości ze strony organu. Realizacja prawa do rekompensaty wymagała uprzednich działań ze strony wnioskodawców.

Podmiot wykonujący przewóz może zostać ukarany za jazdę pojazdem z niebezpieczną usterką układu hamulcowego; brak dowodu na nadzwyczajne okoliczności uniemożliwiające przewidzenie usterki wyklucza umorzenie postępowania karnego.

Prawidłowość dokonania wpisu o potencjalnym historycznym zanieczyszczeniu powierzchni ziemi do rejestru na podstawie wykazu nie wymaga bezpośredniego potwierdzenia faktycznego zanieczyszczenia przez obecnie dostępne badania, a jedynie przypuszczenia jego istnienia na podstawie historycznego użytkowania terenu.

W sprawach dotyczących przepisów Prawa budowlanego, które nakazują wszczęcie postępowania z urzędu, nie jest dopuszczalne zainicjowanie postępowania administracyjnego na wniosek osoby powołującej się na interes prawny.

Organ administracji, podejmując decyzję o zwrocie kosztów przewozu, musi wykazać, że wybrane placówki spełniają zalecenia indywidualnego orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, przy czym „najbliższa” oznacza także realizację tych zaleceń, nie tylko odległość geograficzną.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że organ nie pozostawał w bezczynności, udzielił pełnych odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a wszelkie niewyczerpujące odpowiedzi dotyczyły pytań wykraczających poza zakres informacji publicznej.

Odpowiedzialność członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 O.p. aktualizuje się po wykazaniu przesłanek pozytywnych, natomiast jej wyłączenie następuje w razie wykazania przez członka zarządu przesłanek egzoneracyjnych (negatywnych), w tym dochowania „czasu właściwego” dla działań upadłościowo-restrukturyzacyjnych.