Wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga ujawnienia nowych istotnych okoliczności faktycznych, nieznanych organowi w chwili wydania decyzji. Same opinie rzeczoznawców sporządzone po fakcie nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania.

Art. 37at ust. 8 P.f. powinien być stosowany wyłącznie w połączeniu z uprawnieniami do inspekcji. Bez takiej inspekcji wezwania dokumentacyjne nie uzasadniają nałożenia kary pieniężnej.

Wydatek z funduszu rehabilitacji nie musi być bezpośrednio związany z poprawą sytuacji konkretnego niepełnosprawnego pracownika, jeśli służy utrzymaniu lub ułatwieniu zatrudnienia osób niepełnosprawnych, nawet w przypadku użycia standardowego sprzętu.

Organ podatkowy w postępowaniu ponownym jest zobligowany do prawidłowego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, z uwzględnieniem zasad pogłębiania zaufania do działań organów oraz zasady oparcia na materiale dowodowym z rzeczywistej transakcji gospodarczej.

Przesłanka ‘uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego’ w rozumieniu art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej nie wymaga uprawdopodobnienia, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, lecz jedynie wykazania istnienia obiektywnie uzasadnionej obawy jego niewykonania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał właściwej oceny przesłanek wznowienia postępowania, co narusza art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a., co skutkowało uchyleniem zaskarżonego wyroku.

Planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego nie można interpretować wbrew jego dosłownemu brzmieniu. Budynek mieszkalny wielorodzinny nie wyklucza się z definicji zabudowy mieszkaniowej, chyba że plan miejscowy stanowi inaczej. Właściwa kwalifikacja budynku musi wynikać z analizy jego rzeczywistych cech technicznych i funkcjonalnych.

Nieruchomość zabudowana i wykorzystywana do działalności gospodarczej podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, niezależnie od klasyfikacji w ewidencji, według ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skarga kasacyjna musi precyzyjnie wskazywać przepisy, których naruszenia dopuszczono się w niższej instancji.

W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, że decyzje administracyjne w sprawie opłat za odpady komunalne były zasadne, a obowiązek ponoszenia opłat przez właściciela zamieszkałej nieruchomości wynikał z przepisów prawa.

Decyzja Starosty Sokólskiego o rejestracji pojazdu bez przedstawienia wymaganych dokumentów homologacyjnych była wydana z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadnia jej stwierdzenie nieważności.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż brak jest podstaw dla uznania choroby zawodowej u skarżącego J.W., co w świetle przeprowadzonych dowodów i orzeczeń lekarskich wskazuje na pozazawodowy charakter schorzenia.

Decyzja rejestracyjna pojazdu została słusznie unieważniona z uwagi na rażące naruszenie przepisów prawa dotyczących wymogów homologacyjnych pojazdów nowo wprowadzanych na rynek Unii Europejskiej. Nie przedstawiono wymaganej dokumentacji zgodności typu, co skutkowało oczywistym naruszeniem ustanowionych reguł.

Niniejszym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu skarbowego, uznając, iż interpretacja prawa podatkowego przez organ była niewystarczająca, gdyż opierała się na błędnym zastosowaniu przepisów, nie biorąc pod uwagę konieczności interpretacyjnej dla celów podatkowych.

Rejestracja pojazdu, dokonana bez wymaganych dokumentów homologacyjnych, była obarczona rażącym naruszeniem prawa i prawidłowo stwierdzono jej nieważność. Sąd uznał, że brak nieodwracalnych skutków prawnych nie wykluczał decyzji o nieważności.

Decyzja o rejestracji pojazdu, jakkolwiek wydana z naruszeniem prawa unijnego, nie prowadzi do nieodwracalnych skutków prawnych, uzasadniających uchylenie decyzji o stwierdzeniu jej nieważności. Podmiot wprowadzający pojazd na rynek UE musi spełnić obowiązki homologacyjne nałożone na producenta.

Dopuszczalne jest przyjmowanie odległości budynków bez uwzględniania izolacji termicznej dla istniejących budowli, za wyjątkiem sytuacji, gdy ściana budynku znajduje się bezpośrednio przy granicy działki. Oddalenie skargi kasacyjnej uzasadnione.

Przewlekłość postępowania nie zawsze stanowi rażące naruszenie prawa, szczególnie gdy opóźnienia wynikają z niezależnych okoliczności. Niekonieczne jest automatyczne wymierzanie grzywny czy zasądzanie odszkodowania.