Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że bezczynność organu w rozpatrywaniu wniosków o pobyt czasowy cudzoziemców sprzed 30 czerwca 2024 r. nie była usprawiedliwiona specustawą. Wyrok sądu I instancji pozostaje w mocy, oddalając skargę kasacyjną Wojewody Pomorskiego.

Teza orzeczenia: Ustalenie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej jest dopuszczalne pod warunkiem, że teren inwestycji może być jednoznacznie wyodrębniony, ale istotne zmiany parametrów wymagają ponownego uzgodnienia z odpowiednimi organami.

Ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji przeciwprzymrozkowej mogą oddziaływać na ład przestrzenny, lecz ich spełnienie wymogu kontynuacji funkcji na terenach rolnych jest wystarczające. W kwestiach zabudowy zagrodowej, inwestorzy muszą spełniać wymogi prawne nastawione na ochronę zrównoważonego rozwoju.

Przeniesienie pozwolenia na budowę dotyczącego zabudowy zagrodowej zależy od zdolności nowego inwestora do spełnienia warunków związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, a organ ma prawo zweryfikować ten fakt, nawet jeżeli decyzja jest związana.

NSA oddala skargę kasacyjną, stwierdzając, że brak interesu prawnego uniemożliwia uznanie statusu strony w postępowaniu legalizacyjnym; proceduralne błędy sądu niższej instancji nie wpływają na ważność orzeczenia.

Odmowa wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest uzasadniona, gdy wnioskodawca nie posiada interesu prawnego przysługującego stronie, co weryfikuje się na podstawie dostępnych dokumentów, a jego brak jest oczywisty.

W przypadku przedłużenia terminu udzielenia informacji publicznej zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiot zobowiązany nie jest bezczynny, jeżeli przed upływem tego terminu wniosek został rozpatrzony i informacja udostępniona.