Z uwagi na zmianę stanu prawnego, wznowienie postępowania jest zbędne, gdyż brak interesu prawnego uczestnika jest oczywisty; sądy nie są związane nieprawomocnymi orzeczeniami, nawet jeśli zawierają wcześniejsze oceny prawne.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w postępowaniu wznowieniowym, następca prawny strony pierwotnej, nawet jeśli postępowanie zakończyło się decyzją prawomocną, może skutecznie wnioskować o wznowienie z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z art. 30 § 4 k.p.a.

W przypadku wykonywania robót budowlanych polegających na znacznej zmianie obiektu, takich jak zwiększenie jego powierzchni, niezależnie od zachowania części elementów wcześniej istniejących, mamy do czynienia z jego rozbudową wymagającą pozwolenia na budowę (art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego).

Przepis art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej Kodeks postępowania administracyjnego, wprowadzający ograniczenia czasowe w dochodzeniu nieważności decyzji administracyjnych, jest zgodny z Konstytucją RP w zakresie ochrony stabilności prawnej i pewności obrotu prawnego.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie pobierającej emeryturę, która do 31 grudnia 2023 r. nie zawiesiła prawa do tego świadczenia, co skutkuje brakiem nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Działalność oświatowa, w tym prowadzenie przedszkola, nie wyklucza możliwości uzyskania wsparcia ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, pomimo wyłączenia z definicji działalności gospodarczej w Prawie przedsiębiorców.

Decyzje organów administracyjnych dotyczące zwrotu dotacji są zgodne z prawem i spełniają wymogi proceduralne. Skarga kasacyjna, oparta na zarzutach proceduralnych i materialnoprawnych, nie została uwzględniona przez Naczelny Sąd Administracyjny.

PKP S.A. nie nabyły prawa użytkowania wieczystego nieruchomości z mocy prawa, ponieważ nie wykazano posiadania prawa zarządu na dzień 5 grudnia 1990 r.; postanowienie utrzymujące decyzję odmawiającą uwłaszczenia jest zgodne z prawem.

Przeznaczenie działki pod poszerzenie dróg zgodne z ustawą o planowaniu przestrzennym nie narusza prawa własności skarżących. Rada Miejska działała w granicach władztwa planistycznego, a ograniczenia są zgodne z interesem publicznym i zasadą proporcjonalności.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną dyrektora ARiMR, wskazując na konieczność respektowania oceny prawnej z wyroku WSA z 2021 r., co wiązało organy w późniejszych decyzjach dotyczących pomocy finansowej dla producenta rolnego.

Skarga kasacyjna na negatywną ocenę projektu przez Centrum Projektów Polska Cyfrowa została oddalona. Ocena projektu przez organ została uznana za prawidłową, opartą na regulaminowych wymogach i bez wykazania naruszeń w procesie wyboru.

Decyzja organu administracyjnego, doręczona pominiętej stronie z pouczeniem o możliwości odwołania, nie jest ostateczna, a odwołanie wniesione w terminie jest dopuszczalne, pomimo wcześniejszego uznania jej za ostateczną.

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalające skargę kasacyjną, uznaje prawidłowość decyzji organu nadzoru budowlanego oraz wyklucza zarzuty dotyczące stronniczości postępowania i przewlekłości jako niezasadne.

Organ architektoniczno-budowlany nie ma kompetencji do rozstrzygania o granicach działek w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, które opiera się na przedłożonej mapie ewidencyjnej. Problemy związane z przebiegiem granic nie wpływają na ważność decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego.

W sprawach ustalania odszkodowania za grunty ogrodów działkowych zajęte pod drogi publiczne, stosuje się wyłącznie przepisy specustawy drogowej, co ogranicza odszkodowanie do podmiotowego zakresu nasadzeń, urządzeń i obiektów na działkach, wykluczając roszczenia dotyczące prawa użytkowania działki.

Przepis art. 50 ustawy o pomocy społecznej ma charakter uznaniowy, co pozwala organom administracyjnym na dokonanie oceny indywidualnej sytuacji skarżącego i przyznanie im usług w wymiarze spełniającym zasady subsydiarności pomocy.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej, uznając, że kontrola wykazała naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym poprzez wykonywanie przewozów bez zezwolenia, co uzasadniało nałożenie kary. Świadectwa skarżącej o braku winy zostały uznane za nieudowodnione, a wnioskowane dowody jako nieuzasadnione.