Wnioski i żądania dotyczące ustalenia odszkodowania powinny być kierowane do właściwego organu zgodnie z przepisami materialnymi oraz proceduralnymi, a organ administracji publicznej nie pozostaje w bezczynności ani przewlekłości, jeżeli nie toczy się przed nim właściwe postępowanie.

Oddalenie skargi kasacyjnej na wyrok WSA oddalający skargę na bezczynność wojewody. Wniosek z 2005 r. dotyczył nabycia własności, nie zaś odszkodowania. Bezczynność wobec odszkodowania nie zachodziła, brak podstaw do przyjęcia rażącej przewlekłości.

W ramach rozpoznanej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że zgłoszony przez stronę wniosek dotyczył stwierdzenia nabycia własności na rzecz gminy, a nie ustalenia odszkodowania - brak więc podstaw do uznania przewlekłości lub bezczynności Wojewody w sprawie odszkodowania.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że w sprawie braku bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogi publiczne. Wniosek Z. sp. z o.o. dotyczył innego postępowania, co wykluczało bezczynność organu.

Dla skuteczności środków egzekucyjnych zastosowanych wobec zobowiązanego, wystarczy, by były dopasowane do wysokości zobowiązania oraz były w danym kontekście najmniej uciążliwe, przy uwzględnieniu, że domeny internetowe nie stanowiły realnej alternatywy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że obowiązki organu z art. 15zzzzn2 ustawy COVID-19 dotyczące terminów nie miały zastosowania po zakończeniu stanu epidemii, a skarga kasacyjna nie wykazała konkretnych naruszeń, co skutkowało jej oddaleniem.

W postępowaniu z wniosku organizacji społecznej o wszczęcie procedury administracyjnej, ocena interesu społecznego winna uwzględniać kontekst i cele statutowe organizacji oraz rzeczywiste związki z przedmiotem wniosku, lecz nie może zastąpić merytorycznej oceny przesłanek o wpis do rejestru zabytków, która winna być przedmiotem odrębnego postępowania.

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu jako niezasadna. Proceduralne i materialnoprawne przesłanki podniesione przez skarżącą w świetle ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz kodeksu postępowania administracyjnego uznano za niewykazane i nieuzasadnione.

Sąd uznaje nałożenie kary pieniężnej za brak ciągłego przekazywania danych geolokalizacyjnych podczas transportu towarów wrażliwych, zgodnie z ustawą SENT, jako zgodne z prawem i proporcjonalne, a argumenty skargi uznaje za niezasadne.

Podmiot udostępniający lokal i uczestniczący w korzyściach z nielegalnych gier hazardowych na automatach poza kasynem gry jest odpowiedzialny jako urządzający gry na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych.

Art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie znajduje zastosowania przy ustalaniu przedawnienia w postępowaniach karnych opartych o ustawę SENT. Nałożenie kary pieniężnej jest zgodne z zasadą proporcjonalności i nie narusza zasady interesu publicznego, o ile nie wykazano przesłanek do odstąpienia od sankcji.

Polski przepis art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) ustawy o VAT, zawężając zwolnienie z VAT do ściśle regulowanych usług kształcenia, nieprawidłowo implementuje art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT, co narusza jego cel oraz państwowy obowiązek zgodności z prawem unijnym.

Nazwa "mleko modyfikowane" dla produktów zawierających dodatki niemleczne łamie prawo żywnościowe. Znakowanie produktu, mogące wprowadzić w błąd co do jego właściwości i składu, narusza przepisy Unii Europejskiej, co uzasadnia zakaz jego obrotu.

Sąd stwierdza, że oznaczenie produktu jako "mleko modyfikowane" niezgodnie z normami prawa unijnego wprowadza w błąd co do jego składu i właściwości. Takie oznaczenie, zawierające składniki niepochodzące z mleka, nie jest dozwolone do wprowadzenia na rynek według przepisów UE dotyczących znakowania artykułów żywnościowych.

Wszczęcie postępowania karnoskarbowego nie jest równoznaczne z instrumentalnym zawieszeniem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, jeśli organ podatkowy uzasadni jego zasadność przedstawionymi dowodami.