W postępowaniu o zwrot nienależnie pobranego świadczenia z pomocy społecznej, najpierw należy uchylić decyzję przyznającą świadczenie. Dopóki decyzja ta jest wiążąca, zwrot nie może być egzekwowany.

Decyzje o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń, bez uprzedniego uchylenia decyzji je przyznających, są nieważne. Organy powinny najpierw uchylić decyzję przyznającą świadczenie, zanim orzekną o jego zwrocie.

Sąd administracyjny w oparciu o uznanie administracyjne stwierdził, że brak jest "szczególnie uzasadnionego przypadku" dla przyznania specjalnego zasiłku celowego, co czyni decyzję organu administracyjnego zgodną z prawem.

Art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej nie pozwala na wydanie decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej po upływie pięciu lat od końca roku, w którym powstała zaległość podatkowa; wydanie decyzji w ocenie sądu nastąpiło zgodnie z terminowym rygorem art. 207 ust. 9 ustawy o finansach publicznych.

Kryterium oceny ofert musi być sformułowane jednoznacznie i precyzyjnie, a brak określenia ram czasowych kryterium gwarancji przy wysokim przypisaniu wagi prowadzi do naruszenia zasady uczciwej konkurencji i może uzasadniać korekty finansowe.

Skarga kasacyjna, która ogranicza się do analizy zarzutów postawionych w skardze, nie wykazała uchybień w decyzji o zwrocie dotacji. Brak skutecznego zarzutu naruszenia przez WSA art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. powoduje jej oddalenie na podstawie art. 184 P.p.s.a.

Organ administracji miał podstawy prawne, aby uznać, że nieuzyskanie przez grupę statusu organizacji producentów wynikało z poważnego zaniedbania, uzasadniającego żądanie zwrotu 100% pomocy finansowej zgodnie z art. 116 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Komisji nr 543/2011.

Sąd administracyjny nie dopatrzył się naruszeń w uznaniu przez organy podatkowe, że Skarżący uczestniczył świadomie w karuzeli podatkowej. Działania te nie były objęte rzeczywistym obrotem gospodarczym. Odmówił przyznania prawa do odliczenia VAT oraz uznał, że postępowanie karno-skarbowe nie było instrumentalne.

O oddaleniu skargi kasacyjnej na decyzję zobowiązującą cudzoziemców do powrotu do kraju pochodzenia z uwagi na brak dowodów wskazujących na ryzyko naruszenia ich praw po powrocie i zasadność zastosowania przepisów regulujących zobowiązanie do powrotu.

Przewoźnikiem w rozumieniu ustawy SENT jest podmiot faktycznie wykonujący przewóz, a nie formalny organizator, co oznacza, że odpowiedzialność administracyjna zgodnie z ustawą dotyczy podmiotu faktycznego wykonawcy przewozu.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddala skargę kasacyjną M.M., uznając, iż nie zachodzą przesłanki do przyznania ochrony międzynarodowej, gdyż nie wykazano znaczącego prawdopodobieństwa ani systemowego ryzyka prześladowania w kraju pochodzenia.

Skarga kasacyjna A.M. od wyroku WSA w przedmiocie odmowy ochrony międzynarodowej jest bezzasadna. Nie wykazano naruszenia prawa materialnego ani procesowego przez Sąd I instancji. Oddalono zarzuty skargi kasacyjnej.

Oddalenie skargi kasacyjnej ze względu na brak naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego przez WSA oraz zgodność zaskarżonej decyzji administracyjnej z unijnymi przepisami celnymi w kontekście przyznania kontyngentu taryfowego.

Zwrot kosztów dojazdu pracowników do pracy stanowi przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., podlegający opodatkowaniu, gdy nie jest objęty szczególnymi zwolnieniami podatkowymi, a przepisy prawa pracy nie nakładają na pracodawcę obowiązku zapewnienia takiego świadczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zmiana okoliczności faktycznych, wynikająca z wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności na kolejny okres, wyklucza przyjęcie tożsamości przedmiotowej sprawy i zasadności umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

NSA nie znajduje naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w zaskarżonym orzeczeniu WSA, uznając, że stan zdrowia i sytuacja materialna uzasadniają umorzenie należności z PFRON.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że wskazanie błędnej podstawy prawnej decyzji administracyjnej nie wpływa na jej ważność, gdyż istnieje inna podstawa prawna, na której można oprzeć decyzję, a zarzuty dotyczące nieobowiązujących przepisów są bezpodstawne.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na naruszenie przez organy podatkowe zasad proceduralnych, w tym braku oceny przesłanek uzasadniających ulgę oraz niewłaściwego prowadzenia postępowania dowodowego, co uniemożliwiało wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia zgodnie z art. 67a O.p.

Skarga kasacyjna w sprawie klasyfikacji taryfowej towarów i wysokości długu celnego została nieskutecznie oparta na argumentacji prawnej, która nie wykazała naruszenia przepisów przez WSA; NSA potwierdził, że decyzje organów celnych były zgodne z prawem unijnym i krajowym.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odpowiedzialność za zwrot dofinansowania spoczywa na beneficjencie projektu grantowego, który dokonał wyboru niekwalifikujących się grantobiorców, naruszając procedury umowy o dofinansowanie.

Zarzuty kasacyjne obejmujące naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, związane z ustaleniem odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości, okazały się nieuzasadnione, a skarga kasacyjna została oddalona.