Zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, o trwałym i planowym charakterze, stanowi istotne naruszenie prawa uzasadniające nałożenie kary administracyjnej, niezależnie od przyczyn wskazywanych przez stronę jako usprawiedliwiające.
Dla uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego niezbędne jest wykazanie "szczególnie uzasadnionego przypadku" w rozumieniu art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, gdzie samo prowadzenie działalności handlowej nie stanowi wystarczającej przesłanki.
Brak skutecznego doręczenia procedury pocztowej nie może obciążać strony, która uprawdopodobniła brak winy w zaniedbaniu terminu odwołania, co zobowiązuje organ do wyczerpującej analizy okoliczności, zgodnie z art. 58 i 77 §1 k.p.a.
Skarżący, jako adresat decyzji administracyjnej, ponosi odpowiedzialność za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, jeżeli dokonane ustalenia faktyczne wykazują naruszenie przepisów ustawy o drogach publicznych. Waga naruszenia i charakter deliktu nie uzasadniają odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.
Obowiązek poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym jest wymagalny przez przepisy ustawowe, mimo braku zaświadczenia kwalifikacyjnego, gdy brak jest ku temu przeciwwskazań medycznych. Uchylanie się przez rodziców od zgody na szczepienia nie wyłącza tego obowiązku.
Jeżeli teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy obejmuje grunty rolne klasy I–III, nieobjęte zgodą na zmianę przeznaczenia, a nie zostały łącznie spełnione warunki zwolnienia z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., organ obowiązany jest odmówić ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. Możliwość objęcia decyzją jedynie części działki wymaga jednoznacznej woli inwestora
W sprawie ze skargi wniesionej w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. stwierdzenie nieważności ustaleń miejscowego planu może obejmować wyłącznie regulacje, których niezgodność z prawem oraz naruszenie indywidualnego interesu prawnego skarżącego zostały jednoznacznie wykazane. Uzasadnienie wyroku musi precyzyjnie wskazywać zakres i podstawy unieważnienia każdego z objętych nim ustaleń; ich brak uniemożliwia
Skarga kasacyjna nie została uwzględniona. Wyrok WSA, uznający pisma z 2024 i 2025 r. jako jedną całość, pozostaje w mocy, a organ winien ponownie rozpatrzyć wniosek o płatność ekologiczną z punktu widzenia jednorodności sprawy.
W sprawie zarzutów egzekucyjnych dotyczących obowiązku wynikającego z konstytutywnej decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej organ musi przekazać sądowi dokumenty pozwalające zweryfikować podpisanie, skierowanie i skuteczne doręczenie tej decyzji. Zarzut naruszenia art. 49 § 1 p.p.s.a. nie jest skuteczny, gdy wezwanie sądu dotyczy uzupełnienia akt administracyjnych, a nie usunięcia braków formalnych
Przekazanie przez bank środków z rachunku zajętego w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym jest działaniem dłużnika zajętej wierzytelności, a nie czynnością egzekucyjną organu egzekucyjnego w rozumieniu art. 54 § 1 u.p.e.a. Skarga zobowiązanego kwestionująca takie działanie banku nie wszczyna postępowania w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną; organ jest uprawniony do odmowy jego wszczęcia
Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, wskazując na konieczność wyczerpującego wyjaśnienia sytuacji faktycznej w postępowaniu administracyjnym. Umorzenie należności publicznoprawnych w ramach uznania administracyjnego wymaga dokładnego rozpatrzenia interesu zobowiązanego i interesu publicznego, z uwzględnieniem zasad postępowania administracyjnego.
Odmowa Starosty Włodawskiego dotycząca wypłaty dotacji oświatowej była bezskuteczna, gdyż cofnięcie zezwolenia nie pozbawia szkoły prawa do dotacji do czasu pełnej likwidacji szkoły. Szkoła zachowuje prawo do dotacji oświatowej zgodnie z art. 25 ust. 3 u.f.z.o., dopóki funkcjonuje w procedurze likwidacyjnej.