Skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Postępowanie o zasiedzenie nieruchomości nie stanowi zagadnienia wstępnego dla postępowania administracyjnego dotyczącego legalności budowy, co wyklucza zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. i zawieszenie postępowania administracyjnego.

Skarga kasacyjna A. C. dotycząca zwrotu dofinansowania jest bezzasadna, a wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest zgodny z prawem. Wydatki beneficjenta podlegają zwrotowi z uwagi na nieprawidłowe zarządzanie środkami unijnymi.

Skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oddalona, z uwagi na brak podstaw do podważenia ustaleń faktycznych oraz prawidłowe zastosowanie przepisów prawa przez sąd pierwszej instancji.

Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, podtrzymująca wysokość kary za naruszenie przepisów transportowych odnoszących się do wpisów ręcznych na karcie kierowcy, jest zgodna z prawem stanowionym i właściwie kwalifikuje wagę naruszeń na podstawie krajowych przepisów oraz wyklucza niezgodność z prawem unijnym.

Niewłożenie karty kierowcy do tachografu stanowi naruszenie zasad użytkowania tachografu określone w lp. 6.3 załącznika nr 3 do u.t.d., natomiast sumowanie kar za kolejne progi czasowe naruszeń przewozowych jest niedopuszczalne, jeśli nie wynika jednoznacznie z przepisów ustawowych.

Zastosowanie art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego, jako sprzecznego z Konstytucją RP, uniemożliwia zawieszenie postępowania o warunki zabudowy na terenach objętych planem generalnym. Organy mają obowiązek kontynuować sprawę ustalenia warunków zabudowy.

Cofnięcie zezwolenia na sprzedaż alkoholu, jak określa art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, jest obligatoryjne przy stwierdzeniu sprzedaży osobie niepełnoletniej, nie wymagając udowodnienia winy sprzedawcy.

Skarga kasacyjna, oparta na zarzutach naruszenia przepisów proceduralnych i materialnych związanych ze stwierdzeniem choroby zawodowej, została oddalona. Decyzja organu o rozpoznaniu choroby została uznana za prawidłową, opartą na wiarygodnych orzeczeniach lekarskich wskazujących na związek choroby z warunkami pracy.

Grzywna w celu przymuszenia, jako środek egzekucyjny, zastosowana została zgodnie z prawem i procedurami; skarga kasacyjna oddalona jako bezzasadna, a kosztami obciążono skarżącą.