Grunty sklasyfikowane jako tereny kolejowe, które faktycznie nie są udostępniane przewoźnikom kolejowym, nie mogą korzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Związek gruntu z działalnością gospodarczą uzasadnia jego opodatkowanie najwyższą stawką.
Skarga kasacyjna wniesiona przez P.Z. została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny, uzasadniając, iż WSA w Gdańsku prawidłowo ocenił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Zaskarżone czynności zabezpieczające były zgodne z przepisami administracyjnymi.
Zabezpieczające postanowienia organu podatkowego podlegają merytorycznej ocenie pod kątem istnienia przesłanek braku wymagalności zobowiązań, z uwzględnieniem zasad stosowania przepisów dot. postępowania zabezpieczającego według art. 166b u.p.e.a.
Zezwolenie na lokalizację zjazdu zwykłego z jezdni głównej drogi krajowej klasy GP ma charakter wyjątkowy i może zostać wydane wyłącznie przy spełnieniu przesłanek techniczno-bezpieczeństwowych, w tym wystąpieniu trudnych warunków. Zarządca drogi może odmówić zezwolenia, jeżeli dodatkowy zjazd zwiększa liczbę punktów kolizyjnych i pogarsza bezpieczeństwo oraz płynność ruchu, a nieruchomość może uzyskać
Odmowa zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego z drogi krajowej klasy GP jest uzasadniona, jeżeli organ, działając w granicach uznania administracyjnego, wykaże na podstawie danych o ruchu i istniejącej obsłudze komunikacyjnej, że nowy zjazd zwiększy liczbę punktów kolizyjnych i zagrożenie bezpieczeństwa. Podział nieruchomości nie uzasadnia sam przez się tworzenia kolejnych zjazdów, zwłaszcza gdy
Przewoźnikiem w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy SENT jest podmiot faktycznie wykonujący przewóz towarów, niezależnie od tego, czy stroną umowy przewozu pozostaje inny podmiot. Na przewoźniku faktycznym spoczywa obowiązek zapewnienia zgodności i aktualności danych w zgłoszeniu SENT. Odstąpienie od kary z art. 24 ust. 3 ustawy SENT ma charakter uznaniowy i wymaga wykazania szczególnych okoliczności, ocenianych
Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy SENT wymaga indywidualnej oceny wszystkich okoliczności konkretnego przypadku, w tym rzeczywistego znaczenia naruszenia dla celów ustawy oraz niezbędności sankcji z punktu widzenia interesu publicznego. Organ nie może poprzestać na abstrakcyjnym wskazaniu potencjalnego ryzyka naruszeń fiskalnych.
Grunty sklasyfikowane jako tereny kolejowe, nieużywane faktycznie do przewozów kolejowych, podlegają opodatkowaniu jako związane z działalnością gospodarczą i nie korzystają ze zwolnienia podatkowego wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.
Wydatek uprzednio sfinansowany prywatnymi środkami przedsiębiorcy, a następnie pokryty przelewem z rachunku ZFRON, ma charakter refundacji i na podstawie § 9 ust. 2a rozporządzenia ZFRON nie jest wydatkiem ze środków funduszu mogącym stanowić podstawę pomocy de minimis. Bezskuteczna umowa zawarta przez przedsiębiorcę z samym sobą nie kreuje odrębnego nabycia ani wymagalnego zobowiązania.
Brak zastosowania w pierwotnej deklaracji preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości, stanowiącej pomoc de minimis, nie powoduje utraty prawa do tej stawki, jeżeli przepis nie uzależnia jej zastosowania od terminowego oświadczenia podatnika. Grunty zajęte na prowadzenie działalności w zakresie wyciągów narciarskich obejmują także grunty funkcjonalnie konieczne dla tej działalności, w tym parking
Operator publicznego transportu zbiorowego, który w ramach wykonywanego przewozu występuje zarazem jako przewoźnik drogowy, jest obowiązany wyposażyć kierowcę w wypis z własnego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Okazanie zaświadczenia potwierdzającego uprawnienie do wykonywania publicznego transportu zbiorowego wraz z rozkładem jazdy nie zastępuje tego dokumentu i nie wyłącza
W postępowaniu o nałożenie kary z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych właściciel przyczepy, na której umieszczono reklamę zajmującą pas drogowy bez zezwolenia, może zostać uznany za podmiot odpowiedzialny, jeżeli został ustalony na podstawie rejestru urzędowego i nie wykaże, że w okresie naruszenia przyczepa pozostawała we władaniu innej osoby. Obowiązek wyjaśnienia sprawy nie zwalnia strony
Przesłanka nieważności z art. 247 § 1 pkt 4 O.p. zachodzi tylko wtedy, gdy w chwili wydania kwestionowanej decyzji w obrocie prawnym pozostaje inna ostateczna decyzja wiążąco rozstrzygająca tę samą, tożsamą podmiotowo i przedmiotowo sprawę. Decyzja o umorzeniu postępowania jako nierozstrzygająca sprawy co do istoty nie stanowi ponownego rozstrzygnięcia tej sprawy, a zastosowanie art. 208 § 1 w zw.
Art. 92c ust. 1 u.t.d. stanowi przepis odrębny w rozumieniu art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., wobec czego wyłącza stosowanie art. 189f k.p.a. w zakresie odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Niezależnie od tego przesłanka zaprzestania naruszania prawa z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie może zostać spełniona przy delikcie jednoczynowym, polegającym na wykonaniu konkretnego przewozu pojazdem
W sprawie kar pieniężnych przewidzianych ustawą SENT granice postępowania odwoławczego, gdy naruszenia dotyczą odrębnych zgłoszeń, wyznacza zgłoszenie SENT oznaczone indywidualnym numerem referencyjnym. Organ odwoławczy nie może, rozpoznając odwołanie dotyczące jednego zgłoszenia, nałożyć kary za naruszenie odnoszące się do innego, nieobjętego odwołaniem zgłoszenia, nawet gdy łączny wymiar sankcji
Nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez wymaganego zezwolenia jest zgodne z prawem, gdy przewóz odbywa się dla potrzeb własnych podmiotu z kraju spoza UE, co wymaga zezwolenia ministra transportu.