Radny, którego interesu dotyczy uchwała, musi być wyłączony z głosowania, co wynika z art. 21 ust. 7 u.s.p. Udział w głosowaniu mimo wyłączenia, skutkuje nieważnością uchwały, niezależnie od wpływu na wynik.

Wpis do rejestru zabytków może obejmować zarówno budynek o szczególnych wartościach historycznych, artystycznych i naukowych, jak i jego historyczną parcelę, nawet jeśli te elementy uległy częściowym przekształceniom, pod warunkiem że ich wartość zabytkowa zostaje zachowana; ograniczenia prawa własności są wówczas uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym.

Nałożenie kar pieniężnych na podstawie odrębnych ustaw o transporcie drogowym oraz prawie ruchu drogowego, za to samo naruszenie, jest dopuszczalne z uwagi na odmienność chronionych dóbr i zakresów regulacji, co nie narusza zasady ne bis in idem.

Czyn, o którym mowa w art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym nie wyklucza możliwości nałożenia kary pieniężnej za każde odrębne naruszenie przepisów zawartych w różnych załącznikach ustawy, nawet jeśli naruszenia te zostały stwierdzone w ramach jednej kontroli.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego musi precyzyjnie określać wszystkie istotne parametry techniczne przedsięwzięcia, celem pełnej oceny oddziaływania na środowisko. Brak tych elementów narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną Wójta Gminy […], potwierdził zasadność stwierdzenia bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, uznając brak formalnej decyzji odmownej za niewłaściwe postępowanie organu.

Umieszczenie odpadów na nieczynnym składowisku nie zostało jednoznacznie sklasyfikowane jako magazynowanie lub składowanie, co wymaga ponownego rozpoznania i zdroworozsądkowej oceny organów administracyjnych, z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa ochrony środowiska.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził prawidłowość nałożenia obowiązku sporządzenia raportu oceny oddziaływania na środowisko, uwzględniając lokalizację inwestycji w obszarze chronionym, odmienne od dotychczasowych opinie lokalnych organów translokacyjnych, oraz możliwość znaczącego oddziaływania na środowisko.

Uchwała Rady Miejskiej w Łomiankach podjęta w sprawie ustanowienia miejsca pamięci narodowej na prywatnym terenie naruszała prawo własności oraz wykraczała poza kompetencje rady gminy, co skutkowało jej nieważnością w całości.

Naliczanie opłat za usunięcie drzew musi uwzględniać szczególne wymogi wskazane w decyzji administracyjnej, zgodnie z art. 84 ust. 7 u.o.p., co wyklucza stosowanie ogólnych zasad pomiaru obwodów pni z art. 85 u.o.p.; skarga kasacyjna była bezzasadna i podlegała oddaleniu.

NSA uchyla wyrok WSA, który uwzględnił skargę na decyzję umarzającą postępowanie administracyjne dotyczące umorzenia opłaty podwyższonej, bez wykazania istotnego naruszenia przepisów prawa materialnego i proceduralnego, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania.

Zbieranie odpadów nie stanowi usługi w rozumieniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, że działalność ta była niezgodna z planem i nie mogła być kontynuowana po wygaśnięciu wcześniejszego zezwolenia, wymagając zgodności z aktualnymi przepisami.

Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 156 § 5 i § 5b k.p.k., udostępnianie dokumentów z akt zakończonego postępowania przygotowawczego podlega przepisom k.p.k., wykluczając zastosowanie u.d.i.p. Tym samym dokumenty te nie są informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p.

Zezwolenie na wprowadzenie do obrotu środka poprawiającego właściwości gleby wydane podmiotowi, który nie jest producentem w rozumieniu art. 4 ustawy o nawozach i nawożeniu, jest dotknięte rażącym naruszeniem prawa i zasadnie może zostać unieważnione.

Dla ustalenia warunków zabudowy instalacji odnawialnego źródła energii, niezależenie od mocy, art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wyłącza obowiązek badania zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej.

Odmawiając przyznania renty w drodze wyjątku, Prezes ZUS uchybił obowiązkom procesowym poprzez niedostateczne uzasadnienie decyzji oraz brak rozważenia poszczególnych okoliczności życiowych wnioskodawcy, co uzasadniało uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Skarga kasacyjna jest zasadna; niedopełnienie przez WSA wymagań oceny dowodów skutkuje koniecznością ponownego rozpoznania sprawy, szczególnie pod kątem dobrej wiary podatnika w rozliczaniu faktur. Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że merytoryczne omyłki w Aktach Własności Ziemi dotyczące udziałów współwłaścicieli nie podlegają sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 kpa, gdyż wymagałyby one ponownego merytorycznego ustalenia stanu faktycznego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w niedochowaniu terminu na wniesienie odwołania od decyzji. Organy administracyjne prawidłowo uznały doręczenie decyzji za skuteczne zgodnie z art. 44 k.p.a., a brak winy skarżącej nie został udowodniony.

Skarga kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie zostaje oddalona, a uchylający poprzednie decyzje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zostaje utrzymany. Podjęte decyzje organów administracyjnych nie wykazały dochodów i kręgu osób zobowiązanych do opłat, co naruszało zasady postępowania administracyjnego.

Odwołanie od postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego uznaje się za bezzasadne, gdy organ przeprowadził formalne czynności wyjaśniające w fazie wstępnej, nie naruszając przepisów proceduralnych.