Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając, iż Rektor uczelni pozostawał w bezczynności względem wniosku o wydanie karty przebiegu studiów, naruszając art. 217 § 3 k.p.a., mimo uznania braku rażącego naruszenia.
Odpowiedź Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. na wniosek o udostępnienie informacji publicznej była zgodna z ustawą, a zarzut bezczynności wobec MOPS był nieuzasadniony.
Skarga organu odrzuca sankcję upomnienia zasądzoną wobec administratora danych. Organ nie wykazał naruszenia praw i przepisów przez administratora zgodnie z art. 58 ust. 2 lit. b RODO, stąd oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że po 30 czerwca 2024 r. brak jest konstytucyjnego i prawnego uzasadnienia dla dalszego utrzymywania zawieszenia terminów postępowań migracyjnych, co skutkuje koniecznością ich oceny według ogólnych zasad postępowania administracyjnego.
Artykuł 9 ust. 1 ustawy nowelizującej w połączeniu z art. 115a ustawy o Policji umożliwia wyrównanie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, niezależnie od daty zwolnienia funkcjonariusza Policji. Zasady ustalania ekwiwalentu muszą uwzględniać zarówno przepisy historyczne, jak i te wprowadzone po korekcie legislacyjnej z 2020 roku.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że rektor dopuścił się bezczynności w zakresie wydania karty przebiegu studiów, jednakże bez rażącego naruszenia prawa, a zarzuty skargi kasacyjnej były bezpodstawne i tym samym nie zmieniają oceny prawidłowości wyroku sądu pierwszej instancji.
Po dniu 30 czerwca 2024 roku przesłanki utrzymania art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy nie były spełnione, co wykluczało dalsze zawieszenie biegu terminów administracyjnych w postępowaniach migracyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził bezczynność Wojewody Śląskiego, uznając, iż po 30 czerwca 2024 r. art. 100d specustawy ukraińskiej nie mógł dalej zawieszać terminów administracyjnych. Odmowa jego zastosowania nie naruszała konstytucji, a podlegała zasadzie proporcjonalności.
Działanie Wojewody Śląskiego nie było objęte prolongatą terminów wskazaną w art. 100d specustawy ukraińskiej po 30 czerwca 2024 r., a jego bezczynność w sprawie wniosku o pobyt czasowy cudzoziemca stanowiła naruszenie zobowiązań proceduralnych, pomimo argumentacji o nadzwyczajnych okolicznościach.
Po 30 czerwca 2024 roku art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy nie stanowił podstawy do wyłączenia biegu terminów w postępowaniach o pobyt czasowy. Bezczynność organu w takim kontekście podlega ogólnym regułom postępowania administracyjnego.
NSA uznał, że przedłużenie obowiązywania art. 100d specustawy ukraińskiej po 30 czerwca 2024 r. nie mogło ograniczać prawa do sądu o bezczynność, na podstawie naruszenia zasady proporcjonalności oraz konstytucyjnych praw cudzoziemców.