Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego odpowiadała prawu, spełniając wymogi art. 61 u.p.z.p., w tym szeroką interpretację pojęcia "działka sąsiednia" w kontekście prowadzenia analizy urbanistycznej, co NSA uznał za zgodne z przepisami.

Decyzja organów odmawiająca udzielenia ochrony międzynarodowej oraz wyrok WSA, podtrzymujący tę decyzję, były prawidłowe ze względu na zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa, wynikające z materiałów niejawnych, co uzasadniało brak naruszenia procedur prawnych przez organy oraz sądy w ramach dostępnych środków prawnych.

Posiadanie obywatelstwa państwa członkowskiego Unii Europejskiej przez cudzoziemca wyklucza zastosowanie przepisów ustawy o cudzoziemcach, uzasadniając odmowę wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. z uwagi na oczywistą bezprzedmiotowość.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że bezczynność organu w rozpatrywaniu wniosków o pobyt czasowy cudzoziemców sprzed 30 czerwca 2024 r. nie była usprawiedliwiona specustawą. Wyrok sądu I instancji pozostaje w mocy, oddalając skargę kasacyjną Wojewody Pomorskiego.