Rekompensata przewidziana w art. 16b ustawy o ochronie granicy państwowej, stanowiąca pomoc de minimis, przysługuje wyłącznie podmiotowi, który w dniu złożenia wniosku posiada status płatnika składek i prowadzi kwalifikowaną działalność gospodarczą na obszarze gminy, w której położone jest przejście graniczne. Samo spełnianie tych warunków w okresie, za który dochodzona jest rekompensata, nie jest
Rażące naruszenie obowiązków rodzinnych, stanowiące podstawę fakultatywnego zwolnienia z opłaty za pobyt w DPS na podstawie art. 64 pkt 7 u.p.s., wymaga działania co najmniej świadomego po stronie mieszkańca DPS; zachowania wywołane chorobą psychiczną znoszącą poczytalność nie realizują tej przesłanki. Zwolnienie obligatoryjne z art. 64a u.p.s. wymaga natomiast prawomocnego wyroku skazującego.
Jeżeli organ pierwszej instancji wydał postanowienie w sprawie, w której nie był właściwy, organ odwoławczy nie może stwierdzić niedopuszczalności zażalenia na to postanowienie, gdyż skutkowałoby to utrzymaniem w obrocie aktu dotkniętego wadą naruszenia właściwości. Organ ten powinien rozpoznać zażalenie, uchylić postanowienie i umorzyć postępowanie pierwszoinstancyjne na podstawie art. 138 § 1 pkt
Wywiad środowiskowy przewidziany w art. 2 ust. 3d i art. 2 ust. 15c ustawy o dodatku węglowym jest szczególnym środkiem weryfikacji faktycznego gospodarstwa domowego wnioskodawcy i powinien zostać przeprowadzony w jego miejscu zamieszkania przy jego udziale. Oświadczenia wnioskodawcy, właściciela lokalu lub innych osób nie mogą zastąpić tego wywiadu. Nieobecność wnioskodawcy oraz brak uzgodnienia terminu
Ocena prawna wyrażona w prawomocnym wyroku administracyjnym, stwierdzająca brak tytułu Skarbu Państwa do nieruchomości objętej decyzją komunalizacyjną, wiąże organ w dalszym postępowaniu na podstawie art. 153 p.p.s.a. Zmiana art. 156 § 2 k.p.a. nie uchyla tego związania; po upływie ustawowego terminu wpływa jedynie na formę rozstrzygnięcia, uzasadniając zastosowanie art. 158 § 2 k.p.a.
Art. 2 ust. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. nowelizującej k.p.a. nakazuje umorzenie postępowania nieważnościowego wszczętego po upływie 30 lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji, jeżeli przed wejściem w życie ustawy nie zostało ono zakończone decyzją ostateczną. Przepis ten, jako regulacja materialnoprawna realizująca zasadę trwałości decyzji i pewności prawa, wiąże organ oraz sąd administracyjny.
W postępowaniu o stwierdzenie nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego na podstawie art. 200 ust. 1 u.g.n. decyzja o naliczeniu lub aktualizacji opłaty z tytułu zarządu nieruchomością stanowi samodzielny dowód istnienia zarządu w rozumieniu tego przepisu. Niedopuszczalne jest uzależnianie jej mocy dowodowej od wskazania aktu pierwotnie ustanawiającego zarząd; pominięcie takiego dowodu oraz nieuzupełnienie